تصدّقت

حضور شهید محمود کاوه فرمانده در جوار مجروحین و پیکر شهدای عملیات والفجر۲ - حاج عمران- اوایل مرداد ۶۲(که توی خاطرات آقای نظامپور قشنگ گفته شده حتما بشنوید) ارتفاعات کدو در حال انتظار رسیدن هلیکوپتر:

ستون‌کشی لشکر ویژه شهدا به فرماندهیِ شهید کاوه:

لطفا قدر این عکسارو بدونید؛ اینا رزقه.. اگر مقدر شده و اینا رو خوندید پس یقین بدونید که رزق شما بوده.

عکس پیکر محمود کاوه فرمانده لشکر ویژه شهدا، اُسوه رشادت ودلاوری با سن کم:)) همیشه اینو توی ذهنتون داشته باشید که این شهید با کلی دستاورد فقط ۲۵ سال داشت. پ‌ن: دشمن به منظور تصاحب جنازه شهید کاوه آتیش سنگینی راه انداخت ولیکن نیروها به سختی ایشون رو به عقب منتقل کردن.

گفتم آقا کاوه خیلی خوش‌روئه؛ پس اینم ببینید.

شما صدای شهید کاوه جوان رو می‌شنوید: «طرح‌های عملیاتی طوریه که تغییر پذیره. ما درمورد طرح‌ها که صحبت می‌کنیم، می‌بینیم که اونچه که طرح‌ها نوشته می‌شه روی کاغذ، اونچه که بچه‌ها به شناسایی می‌رن و از نزدیک منطقه رو می‌بینن و طبق اون نقشه عمل نمی‌شه از دست خارجه. اینجا دیگه دست دستِ خداست.»

این عکس رو که دیدم یاد یچیزی افتادم. شهید کاوه رو آقای شهید ناصر کاظمی کشف کرده بودن. یکی از خاطراتی که در این باره خوندم این بود: آن‌وقت‌ها آنقدر عملیات می‌رفتیم و دائم در دل خطر بودیم که شهادت را همیشه در چند قدمی‌مان می‌دیدیم. آن شب "ناصر کاظمی" (فرمانده سپاه کردستان) که در بینمان نشسته بود، یک وقت یک آهی کشید و گفت: در این عملیات هم شهید نشدم. همه سراپا گوش شدیم. اولین باری بود که چنین حرفی را از او می‌شنیدیم. گفت: البته من اگر هم شهید نشم که نتونم با خون خودم خدمتی به اسلام بکنم، خیلی نگران نیستم. همه تعجب کردیم! سپس ادامه داد: من کاری برای جمهوری اسلامی کردم که خیلی امیدوارم حق تعالی نظر عنایتش را شامل حالم کند. کنجکاو شدیم که کاظمی با آن همه توداری و تنفر از ریا و خودستایی، چه می‌خواهد بگوید. گفت: اون کار اینه که من "کاوه" را برای جمهوری اسلامی کشف کردم و یقین دارم که او می‌تواند مسئله کردستان را حل کند!

شهید محمود کاوه(خیلی خنده‌رو و مهربونن واقعا) فرمانده تیپ ویژه شهدا و قائم مقامشون شهید علی قمی؛ کنار شهید والامقام که ارادت خیلی زیادی بهشون دارم «محمد بروجردی» فرمانده قرارگاه حمزه سیدالشهدا(ع)مسیح کردستان.

خیلی توصیه می‌کنم بشنوید این خاطرات رو.

شهید محمود کاوه سالِ ۱۳۴٠ بدنیا اومدن. ایشون مشهدی هستن و خانواده‌ی مذهبی‌ای داشتن. پدرشون از کسبه‌های متدین مشهد بود و ارتباط نزدیکی داشتن با روحانیون مبارز؛ فلذا این فضا روی آقا محمود کاوه هم اثر گذاشت. بعد از اینکه انقلاب پیروز می‌شه، سال ۵۸ به سپاه پاسداران مشهد می‌پیوندن و آموزش‌های نظامی می‌بینن. ایشون مدتی مربی آموزش نظامی بودن و بعدش مسئولیت حفاظت از بیت امام خمینی(ره) رو به عهده می‌گیرن. جنگ که شروع می‌شه و خصوصاً بحران کردستان، به سمت جبهه می‌شتابن. آقا کاوه‌ی داستان ما، توی کردستان خیلی زود فرماندهٔ میدان شدن. اول مسئول عملیات سپاه سقز و بعدش مسئول عملیات تیپ ویژه شهدا شد.(این تیپ در عملیات‌های مختلف برای پاکسازی و آزادسازی مناطق غرب کشور نقش داشت؛ از جمله محورهای بوکان، صائین‌دژ-تکاب، پیرانشهر-سردشت و ارتفاعات آلواتان) ایشون در عملیات‌هایی مثل والفجر۲، بدر، والفجر۹ و عملیات‌های منطقه کردستان و حاج‌عمران با عنوان فرمانده لشکر ویژه شهدا حضور داشتن و مجروح هم شده بودن. ایشون انضباط و توجه جدی‌ای به خودسازی اخلاقی و معنوی داشتن. نقلی هست از آقای شهیدمون که از شهید کاوه با عنوان جوان برجسته از نظر مدیریت، اخلاق، معنویت و آمادگی رزمی یاد کردن. کاوه توی عملیات کربلای۲ در منطقه حاج‌عمران، در ارتفاعات ۲۵۱۹، شهریور ۱۳۶۵ به درجه شهادت رسیدن. ایشون در ۲۵ سالگی و بعد از کلی رسالت و جهاد فی‌سبیل الله با اصابت ترکش به سرشون شهید شدن.

شهیدِ عزیز و گرانقدر محمود کاوه.🌝

بِسم ربّ الشهدا و الصدیقین.🪴

من دیشب شهید کاوه رو شناختم. الانم داشتم درمورد شهید دستواره می‌خوندم. و خب شیفته‌ی این شهدام.. انگار که زنجیروار دارم با دونه دونه‌شون آشنا می‌شم. آقای شهیدمون گفته بود: برای آنان که اهل ارزش‌های اسلامی هستند تصاویر شهدا از هر تصویری دلرباتر است. و خب همین حرف آقا باعث شد ایده معرفی شهدا بیاد توی ذهنم. باز من معتقدم اینا رزقه، حیف می‌شه اگه همراهش نباشید و شروعش کنم.

اگه بخوام هر یک مدت یبار شهیدی رو بهتون معرفی کنم و عکس و کلیپ و خاطراتش رو بذارم؛ استقبال می‌کنید(می‌خونید)؟

پرایوت. هرچند که هیچی توش نیست.🌷

برویم بخوابیم. که بعدش بیدار شدم کارامو بکنم. شب بخیر.

ماشاءالله

ترک و فارس