تصدّقت

هربار گفتم «خدایا، دنیایِ منه. منو با دنیام امتحان نکن» اما امتحان شدم، دنیام خالی شد و حالا دیگه عَلَى الدُّنْیَا بَعْدَکَ الْعَفَاءُ...

درخلوت غم به خویش می‌پیچیدم آمد به سرم از آنچه می‌ترسیدم

گریه کن سادات.. گریه کن...

جامونده از غافله‌های خوب‌های خدا و رو سیاه که می‌گن؛ منم.. من طفلک گنه‌آلود بی‌چاره.. یتیمِ پدر ندیده...

من نه تا حالا کربلا رفتم نه به آقام رسیدم.. چقدر طفلکم من... چقدر کجم چقدر بدم که هیچی قسمتم شده از این زندگی...

چقدر من بی‌لیاقتم... چقدر این چندروز احساس کم بودن می‌کنم... باخودم می‌گم که واقعا چرا من نه؟ چرا من نتونستم برم ببینمش؟ چرا من نشد برم تهران؟ چرا من به هیچ‌جایی نرسیدم؟

حاجی من دلم برای آقام تنگ شده، یکی منو از این کابوس نجات بده... خدایا یکاری برای دل ما بکن دورت بگردم....

متنفرم از جماعت وطن‌فروش بی‌وجدان نجس یهود دوست بی‌دین و ایمون.. متنفرم ازشون تا به ازل...

خدایا شما شاهد باش که عزیز ما بود اونکه امشب از مصلی برای همیشه رفت... شاهد باش که جان ما بود... شاهد این دل‌های شکسته مالامال از درد ما باش...

خدایا تو شاهد باش ما دلخوشیم به شما و حضرت صاحب الزمان. خدایا تو شاهد باش ما زخم زبون می‌شنویم از نجس‌های یهودی انسان‌نما...

خدایا تو شاهد باش که همونطور که در حق حسین زهرا جفا کرد لشکر یزید و یزید‌دوست‌ها؛ در حق سیدعلی ما هم جفا شد.. خدایا تو شاهد باش این قوم وحشی خون به دل شیعه کردن...

داغ عزیزانتون بختک شه روی زندگیتون هلهله‌کننده‌های یزیدی.. که داغ عزیز ما بسی روی دوش ما سنگینه...

تو خودت مشتاق هستی میهمان ما شوی لیک می‌راند گناه از خانه‌های ما تورا

همه شهیدا میان استقبالت آقاجون :")

اینقدر الان از جایی که توش ایستادم مطمئنم و جایگاه درست زندگیم رو پیدا کردم و از درستی مسیرم اطمینان دارم که اگر به گذشته برمی‌گشتم با شدت بیشتری از آقای شهیدم دفاع می‌کردم. که اگه برمی‌گشتم اونجا جانب ادب رو حفظ نمی‌کردم در قبال وحوش سطلی. چقدر خوشحالم که راه درست رو تشخیص دادم و به کسی تبدیل نشدم که از حقارت بی‌وطنی نتونم هیچ‌اشاره‌ای به اون ایام بکنم.

دوست دارم چهره‌ی اون چنل‌نویس‌هایی که قبل از دی بهم حمله می‌کردن و با اطمینان از سقوط نظام می‌گفتن و التماس ترامپ می‌کردن و بزرگترین آرزوشون حمله ترامپ به ایران بود رو ببینم. در این وضعیتی که آقای ما شهید شد اما دیکتاتور شناخته نشد. در این وضعیتی که نه ره پیش داره نه ره پس؛ در این وضعیتی که تا ابد پهلوی در حسرتش می‌مونه. در وضعیتی که ترامپ محسوس می‌گه من مردم ایران رو اشتباه گرفتم(چون ما آقامون رو دوست داریم و براش گریه می‌کنیم). در این وضعیتی که هیچکس جز کودک‌کش اسرائیلی منفور جهانی جنایتکار جنگی/گردنشون نمی‌گیره. در این وضعیتی که برای انکار جمعیت تهران دست به هرکاری می‌زنن. در این وضعیتی که همه به نجس دهانی و مسخره‌جویی و دلقک و بی‌عقل و خرد بودنشون شناخته شدن. دوست دارم چهره‌ی پلید بی‌تربیت موهوم و تخیلی این دهن‌کج‌های پشت صفحه‌ی گوشی روی مبل خواب رو ببینم. ادبی‌نویس‌های متظاهر اراجیف‌گو.

حجتیه هم از منظر نگرانی میتونه تا ظهور بره درشو بذاره و درباره مسائلی که به سیاست مربوط میشه دخالت نکنه چون بهش مربوط نیست❤️

کار دنیارو ببین وداع و نماز و تشییع عالم و مرجع تقلید شهید شیعه رو از نظر تعداد شرکت کننده با فلان پادشاه و فلان تجمع یه مشت بی سروپای وطن فروش مقایسه میکنن ای دنیا تو تا چه حد پست شدی

شجره‌نامه خانواده رهبرشهید؟:) ببین آقای ما چقدر خانواده‌ش گمنام بوده، که ما بعد از شهادتشون تازه می‌فهمیم چندفرزند داشتن، و شجره‌ی این عزیزان رو می‌بینیم... هر کسی بود خواه شاه باشد خواه رهبر یک ملت، بدیهی بود که همه اعضای خانوادشون رو بشناسن؛ اما شما ببینید و شاهد باشید که آقای ما چقدر شهیدانه زندگی کردن.. شما ببینید و بسنجید ما چقدر به این خانواده بدهکاریم...