‌Peter Shutter

من بخار شیشه‌ها در زمستانم که بر پنجره‌ی اتاقت اشک می‌شوم من آن گل پژمرده‌ی شکننده‌ام که در میان خاطراتت خشک می‌شوم من آن قطره‌ی شورانگیز اشکم که به هنگام غم بر گونه‌ات روان می‌شوم من آن برگ خشکیده بر شاخه‌ام که به هنگام مرگ طعمه‌ی خزان می‌شوم منم آن موج سرگردان دریا که جان به ساحل سنگی می‌دهم منم آن انار تَرَک خورده‌ی باغ که خبر از دلتنگی می‌دهم منم آن کهن درخت بلوط که بر روی تپه‌ای بلند روییده است منم آن رُز سیاه افسرده‌ که در میان خاطراتت خشکیده است #تراوشات_ذهنم

به هوای تو هوایی شدم در این هوایی که آلوده‌ترین است به امید تو امیدوار شدم به دنیایی که بیهوده‌ترین است چه بس گران تمام شد این قمار شیرین من برایم ای جانا جان شیرینم را شرط بستم دلی را که بی‌فایده‌ترین است به هوای دلبری از نگاه سرد تو با خامی و سادگی بسیار چه ساده پا نهادم من در این بازی‌ که پیچیده‌ترین است #تراوشات_ذهنم