‌Peter Shutter

می‌شه بگید دقیقا چرا خصوصی فور می‌کنید؟!

رندوم‌هام همچینی چیزین، اوکیه بازم؟

بذار👍 نذار👎

مگه این که عکس‌های رندومم بذارم. البته اگه موافقید.

این قدر عکس کم اوردم کردم دیلی این‌جا رو

نمی‌دونم چی بود اما یه چیزی افتاد تو‌ چشمم شدیدتر از گاز فلفل و اشک آور؛ گیج شدم از درد، نمی‌دونم اون همه اشک به خاطر دردش بود یا سوزشش. پنج دقیقه چشمم رو زیر شیر آب سرد گرفتم تا بیناییم برگشت، الآن مثل خون سرخ شده.

یا این

.

★یک از عکسای اخیر +متن فور کنید * یک عکس انتخاب کنید بزارم اینجا ⭐️🌀

خلاصه که کیر تو زندگی و جوونی که ما کردیم، نصیب گرگ بیابونم هم نشه.

اینم اضافه کنم آخرین باری که با هم رفتیم بیرون درست یه هفته بعد از تولدم بود؛ اون زمان استادمون بهمون یه تمرین داد که تو سی خودمون رو به هم معرفی کنیم. سلام من فلانیم، این قدر سنمه و‌ تولدمم فلان روزه، عاشق عکاسی، مارول و هنرهای رزمیم. جالب بود تک تک تولدها یاد بچه‌ها موند و هر موقع تولد یکی می‌رسید بقیه کیک و کادو می‌بردیم؛ خودم حتی دوربین کامپکت نازنینم رو کادو دادم رفت که الآن پشیمونم. تک تک روزهای سال رو منتظر بودم که روز تولد من هم برسه تا بقیه برام تولد بگیرن که جنگ شد و کلاس چند ماه وقفه خورد. گذشت تا اردیبهشت و یه هفته بعد از تولدم که کلاس دوباره دایر شد و رفتیم سر کلاس؛ تولد اکبری یک روز قبل من بود همه یادشون بود و تبریک می‌گفتیم بهش، هر لحظه منتظر بودم یکی یادش بیاد که منم خیر سرم تولدمه که کلاس تموم شد و موقع بیرون رفتن گفتم راستی بچه‌ها منم هفته پیش تولدم بودا، شدم بیست و پنج ساله. حدس می‌زنید چی شد؟ فقط یکیشون گفت آها.

پارسال این موقع‌ها که کلاس تئاتر می‌رفتم استادمون واقعا مرد فهمیده و مهربونی بود؛ همیشه بعد هر تمرین همه‌مون رو جمع می‌کرد دور هم و می‌گفت نکات منفی و مثبت هم رو بگید. من تازه حالم داشت بعد از خیانتی که دیده بودم خوب می‌شد و اون بخش انسانی درونم سعی داشت میل غارنشینی حیوون درونم رو خاموش کنه و من رو با افراد جدید آشنا کنه. پنج ماه بود که هم دیگه رو می‌دیدیم و بارها رفته بودیم بیرون و بارها بقیه رو حساب کرده بودم به امید این که من رو تو جمعشون بپذیرن. اما همیشه دور چاه وقتی در مورد نکات مثبت حرف می‌زدیم هیچ کس از من چیزی نگفت در حالی که من به تک تک جزئیات همه توجه می‌کردم، صالح تو صدای قشنگی داری، کوثر تو بدنت خیلی مناسب پرفورمنسه، اکبری تو میمیک صورتت عالیه، خسرو تو واقعا شجاعت اجرای هر نقشی رو داری، فلانی.... تنها باری که از من حرفی زده شد زمانی بود که یکی از دخترها گفت چقدر ساکتی و چرا هیچ نمی‌خندی. بدتر از اون این بود که من خسرو رو واقعا دوست داشتم و به عنوان دوستم پذیرفته بودمش اما یک بار از استادم تشکر کرد که این فضا رو فراهم کرده و باعث شده دوست‌های جدیدی پیدا کنه و اسم همه رو برد جز من، اون روز چیزی نگفتم اما واقعا صدای ترک خوردن قلبم رو شنیدم. من واقعا همیشه هوای همه رو داشتم چه موقع بیرون رفتن بعد کلاس که حساب کنم تا اگه کسی پول همراهش نیست جلو بقیه معذب نشه و چه کمک کردن بهشون تو‌‌ تمرینات صدا و میمیک صورت. بدتر از همه این‌ها زمانی بود که از دهن استادم شنیدم اون بیست و نه نفر یه گروه چت راه انداختن که توش برای بیرون رفتن با هم هماهنگ بشن و همه بچه‌های کلاس توش عضون جز من، هیچ کس هم حتی اشاره‌ای به من نکرده بود و هیچ کس ازم دعوت نکرده بود. سر اون حرکت چند جلسه آخر تمرین رو نرفتم و برای همیشه تئاتر رو گذاشتم کنار. دیگه ندیدمشون تا چند روز پیش سر کار که چند نفری داشتن می‌رفتن بیرون، جز هستی که باهام سلام کرد بقیه فقط به طرز مضحکی نگام کردن. من گناه نکردم که پول ندارم و دست‌فروشم، خدا رو شکر به طور قاطع می‌تونم بگم از بابای نصف هم‌کلاسی‌هامم بیش‌تر در می‌آرم اما این چه دیدگاهیه که بقیه فکر می‌کنن اگه طرف شغلش دست‌فروشیه پس نباید باهاش دوست شد.