می‌خواهم زنده بمانم

«کاش روی پیشونی آدمایی که دارن زیر بار غصه‌هاشون له میشن. یه چیزی نوشته بود تا بقیه کمی مراعاتشون رو می‌کردن...! مثلا نوشته بود: این آقا دارد از صدمین جایی که فرم پر کرده و استخدام نشده برمی‌گردد، این خانم سال‌هاست بغل نشده، این آقا را دارند می‌گذارند خانه‌ی سالمندان، این خانم مادرش مریضی صعب‌العلاج دارد، این آقا قول داده تابستان برای پسرش دوچرخه بخرد ولی پول ندارد، این خانم تا حالا کسی عاشقش نشده، این آقا خیلی حالش بد است و اگر یقه‌اش را بگیرید امشب خودش را می‌کشد، این آدم شکستنی‌ست...»

اینکه توی خوابم زنگ می‌زنم از عادل فردوسی پور برای کارهام مشورت می‌گیرم، نشون می‌ده مغزم چقدر می‌تونه خلاق باشه. البته در مواقع پر تنش:>>>>

لازم نیست فقط موفقیت‌های بزرگت رو ارزشمند بدونی. دووم آوردنت، دوباره بلند شدنت و ادامه دادنت هم موفقیت محسوب می‌شن. به خودت افتخار کن برای جنگ‌هایی که کسی ندید، زخم‌هایی که خودت تنهایی پانسمان کردی، و برای ادامه دادنت. تو حق داری به خودت افتخار کنی.

گفت: چرا اینطوری؟ هم بدنت نابود می‌شه، هم چند صباحِ باز باید بری سرکار و سختت می‌شه. گفتم: چی‌ بگم؟! فعلا زورم به خودم رسیده. تلافیِ همه چیو سر خودم و خوابم درمیارم.

این‌که بعضی آدم‌ها خبر دارن چی تو رو ناراحت می‌کنه و با این حال می‌رن همون کار رو انجام می‌دن، از خود اون کاری که انجام می‌دن بیشتر درد داره.

_: ترس می‌تواند موجب کوری شود +: حرف از این درست‌تر نمی‌شود، هرگز نمی‌شود، پیش از لحظه‌ای که کور شدیم کور بودیم، ترس کورمان می‌کند، ترس ما را کور نگه می‌دارد.

[کوری، ژوزه ساراماگو، علی غبرائی]

روز اول سخته، روز دوم سخته، روز سوم سخته، هفتهٔ اول سخته، ماه اول سخته؛ اما یه جایی می‌رسه که می‌بینی چیزی که اولش هر روز باید خودت رو مجبور به انجامش می‌کردی، کم‌کم می‌شه بخشی از زندگیت. فقط انقدر ادامه بده تا به اون روز برسی.

راستش من می‌ترسم. می‌ترسم از اینکه تهش صدای توی ذهنم بگه: این همه دویدی که تهش به چی برسی؟ به هیچی؟!

آفتاب دم غروب چیز قشنگیه، اینطور فکر نمی‌کنید؟ نمی‌دونم چطور بعضی‌ها خوششون نمیاد، ولی وقتی دست‌هات رو تکون می‌دی و نور روی بدنت حرکت می‌کنه خیلی جالبه وقتی یه باریکه نور میوفته روی موهات و رنگشون روشن‌تر می‌شه، روی لیوان، یا مثلا صورت آدمی که روبه‌روت نشسته‌... اینجوری‌ام که طرف رو مجبور می‌کنم تکون نخوره تا از اون قسمت صورتش عکس بگیرم نمی‌دونم شما هم همینقدر مجذوب نور خورشیدِ درحال غروب هستید، یا فقط منم که مثل بچه‌ها باهاش ذوق می‌کنم در هر صورت خوشحالم که زنده‌ام و می‌تونم جزئیات رو حس کنم، و امیدوارم که هیچ‌وقت نسبت به قشنگی‌های زندگی بی‌حس نشم.

انقدر محبتت گیرا بود و پربار، دوست دارم اینجا بذارم و بمونه. هر چشمی، جهان رو اونطور می‌بینه که در درونش هست، و چقدر تو زیبایی!!! نگاهِ تو نوازش بود برام، صمیمانه در آغوش می‌گیرمت عزیزم.🥹🌻🤍🦋

«او میانِ سایه‌روشنِ درختان ایستاده بود، اما حضورش فراتر از این مکان و زمانِ فانی بود. چشمانش، دریچه‌ای به سویِ اقلیم‌هایِ ناشناخته داشت؛ جایی که واژه‌ها رنگ می‌بازند و سکوت، تنها زبانِ فهمیدن است. او جهان را آن‌گونه که ظاهرِ فریبنده‌اش نشان می‌داد، نمی‌دید؛ بلکه در پسِ هر سکون و هر جنبشی، داستانی ازلی می‌جست که تنها بر دل‌هایِ بی‌قرار، آشکار می‌شد. برای او، هستی، مجموعه‌ای از نشانه‌ها بود که در انتظارِ نگاهی هوشمند، لحظه‌شماری می‌کردند. او با هر ضرب‌آهنگِ قلبِ پیرامونش، پیوندی برقرار می‌کرد؛ چنان‌که گویی دست‌هایِ نامرئیِ روحش، تمامیِ هستی را لمس می‌کرد و نبضِ پنهانِ آن را می‌شنید. او در چشمِ آدم‌ها، نه تصویرِ چهره‌شان، که عمقِ حزنی شیرین یا شوقی ناگفته را می‌خواند؛ گویی در تالارِ وجودِ آن‌ها قدم می‌زد و غبار از آینه‌هایی می‌گرفت که سال‌ها بود کسی در آن‌ها نگریسته بود. او مسافرِ بی‌صدایِ اعماق بود؛ کسی که می‌دانست هر نقص، بخشی از یک کمالِ بزرگ‌تر است و هر دردی، مقدمه‌ای برای یک شکوفایی. در نگاهِ او، دنیا نه یک معمایِ لاینحل، که رقصی است میانِ نور و سایه، و او تنها کسی بود که ریتمِ این رقص را با تمامِ جانش درک می‌کرد. او ایستاده بود، و در همان حال، با نگاهش جهانی نو می‌ساخت؛ جهانی که در آن، هر آنچه دیده می‌شود، معنایی فراتر از خود دارد.»

(امیدوارم این نوشته کوتاه رو از من قبول کنید، جهت تشکر از نگاه زیبا و خاصت. این همه شما از بقیه گفتی، بلخره یکی هم باید بیاد و شمارو کشف کنه دیگه)

چی گفتی :)

«ولم کن. می‌خوام بهش ثابت کنم.» می‌خواهم زنده بمانم

افسانه‌ی شما، داستانِ تنها دونده‌ی تاریکی به دنبالِ نوره.

خب تموم شدن. ممنونم که شرکت کردید، امیدوارم نزدیک بوده باشه بهتون. و ممنونم که خوندید و تحمل کردید.🌻

افسانه‌ی شما، داستانِ بازگشت از تاریکی به زندگیه.

افسانه‌ی شما، داستانِ ماجراجوی در ناشناخته‌هاست.