faded

مدام به دنبال واژه‌ای برای وصفِ غم‌هایت می‌گردم و نمی‌یابم. مدام عربده‌هایت در سرم تکرار می‌شوند و هر بار، تیری دوباره بر قلبم می‌نشیند. مادر جان، بدان که اشک‌هایت بی‌اثر نخواهد ماند و این روزگار تا ابد چنین نخواهد بود. پدر، به یاد داشته باش که فرزندت به‌سانِ شیری دلیر در ذهن و خاطرمان جاودانه شده است و دستِ لجن‌بارِ اسلام، هرگز نخواهد توانست شجاعتِ مردمانِ ما را از میان ببرد. این را بارها تجربه کرده‌ایم و بارها ثابت شده است که تا پای دار نیز ایرانی خواهیم ماند. اما افسوس؛هزار و چهارصد سالی است که روزگارمان آغشته به خون است. سال‌هاست که قلب‌هایمان رنگِ شادی را به خود ندیده‌اند و سال‌هاست که رختِ تنمان به رنگِ سیاهی درآمده است. روزهایمان جز سمفونیِ تلخِ ناله‌های مادران و اشک‌های پنهانِ پدران، نوایی دیگر نمی‌نوازند. ما با سوگ از خواب برمی‌خیزیم و با سوگ، چشمانمان را بر هم می‌گذاریم. جهان، سراسر نور است؛ اما نقطه‌ای در این گِردِ خاک، هنوز خاموش مانده است. هنوز با آفتاب آشنایی ندارد و ستاره‌های شبش قرن‌هاست که در جهلِ آسمان سرگردان‌اند. ایران، سراسر در خون و سیاهی غرق شده است و من عهد می‌بندم که در روزِ باشکوهِ آزادی، هر خیابان با نام‌های ارزشمندِ شما جان تازه بگیرد و دیگر اثری از قاتلانِ بی‌صفتِ شما نماند. آن روز، دور یا نزدیک، اگر هنوز جانی در تنم باشد و در خاک این میهن نفس بکشم، قول می‌دهم تا واپسین دم، جانم را صرف زنده نگه داشتن یاد شما کنم؛ تا نامتان هرگز از حافظهٔ این سرزمین پاک نشود و آیندگان نیز بدانند که آزادی، وامدارِ نام کسانی است که برای آن، بزرگ‌ترین بهای ممکن را پرداختند.