کانون شعر وادب دانشگاه تبریز

ساقیا برخیز و دَردِه جام را خاک بر سر کن غمِ ایّام را ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَر بَرکِشَم این دلقِ اَزرَق‌فام را گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلان ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را باده دَردِه چند از این بادِ غرور خاک بر سر، نفسِ نافرجام را دودِ آهِ سینهٔ نالانِ من سوخت این افسردگانِ خام را محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خود کس نمی‌بینم ز خاص و عام را با دلارامی مرا خاطر خوش است کز دلم یک باره بُرد آرام را ننگرد دیگر به سرو اندر چمن هرکه دید آن سروِ سیم‌اندام را صبر کن حافظ به سختی روز و شب عاقبت روزی بیابی کام را

صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را تا بِنگَری صَفایِ مِیِ لَعل‌فام را رازِ درونِ پَردِه زِ رِندانِ مَست پُرس کاین حال نیست زاهِدِ عالی‌مَقام را عَنقا، شِکارِ کَس نَشَوَد، دام بازچین کآنجا، همیشه، باد به دست است، دام را دَر بَزمِ دُور، یک‌دو قدح دَرکَش و برو یَعنی طَمَع مَدار وِصالِ مُدام را ای دل! شَباب رَفت و نَچیدی گُلی زِ عِیش پیرانه‌‌سر مَکُن هُنَری نَنگ و نام را در عِیشِ نَقد کوش که چون آبخَور نَمانْد آدَم بِهِشت، روضِهٔ دارُالسَّلام را ما را بَر آستانِ تو، بس حَقِّ خِدمَت است ای خواجه! بازبین به تَرَحُّم غلام را «حافظ» مُریدِ جامِ مِی است، ای صبا! برو! وز بنده بندگی بِرَسان شِیخِ جام را!