‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

و در نهایت، رونالدو، اون اسطورهٔ بي‌خستگي که سال‌ها با اراده‌اش به ما یاد داد که میشه از هیچ، به همه‌چیز رسید. و نیمار، اون جادوگرِ شیرین‌پا که با هر دریبل، قلب‌هارو مي‌ربود و فوتبال رو به یك اثر هنري تبدیل کرد. اما جام جهانیِ بعدي، بدون اونا برگزار میشه. اما هر بار که توپي به تور میشینه، یا دریبلِ زیبایي در گوشه‌اي از زمین دیده میشه، ما، ناخواسته، به یادشون مي‌افتیم. براي لحظاتي که ساختند؛ لحظاتي که هیچ جامي، اندازه‌شون نیست. و همهٔ ما ازشون ممنونیم که برامون بهترین لحظات رو رقم زدن.

۷ جولاي ۲۰۲۶.

باخت؟ شاید. اما ارزشِ یه هنرمند، با یه شبِ بي‌نور، کم نمي‌شه. چون ارزشِ هنرمند، تو باختن یا بردن نیست؛ در طرزِ ایستادنِ دوباره‌ست.

نیمار یادآوریِ این بود که فوتبال، فقط جام و عدد نیست؛ هنره، نمایشه، زیبایيِ زودگذریه. و ما، هواداراني که سال‌ها با هر دریبل‌ش، نفس‌مون رو حبس کردیم.

دیشب، شاید نه اون نیمارِ جادویي بودي که سال‌ها تماشا کردیم. شاید بدن خسته بود، شاید دل شکسته، شاید دنیا سنگین‌تر از همیشه. اما کسي که سال‌ها با هنرِ پاهاش، فوتبال رو به شعر تبدیل کرد، با یه بازيِ تلخ، شاعر بودنش رو از دست نمیده.

و نیمار... تو به ما یاد دادي که حتي وقتي زمین میخوري، میتوني با یه دریبلِ خیالي، دوباره بلند شي.

این شبِ تلخ هم خواهد گذشت. و اون، با همون سرِ افراشته، باز هم خواهد ایستاد. چون اسطوره‌ها، در شکست‌هاشون هم، زیبا میدرخشن.

رونالدو، براي ما، اون پسرِ پرتغالي‌اي نبود که از فقر به ثروت رسید. اون تبدیل شد به نمادِ "هرگز تسلیم نشو". به کسي که نشون داد با عرق و اشك و بي‌خوابي، حتي غیرممکن‌ها هم ممکنن. میلیون‌ها کودك امروز، به خاطرس، جرأت کردن رویاهاي بزرگ ببینن. میلیون‌ها انسان، با دیدن او، به خودشون گفتن: من هم میتونم.

امشب، شاید پاش به توپ نرسید. شاید بدنش دیگه اون سرعتِ جوانیو نداشته باشه. اما آیا این، واقعاً شکسته؟ شکست، وقتیه که کسي از تلاش کردن دست بکشه. وقتي که دیگر باور نداشته باشه که میتونه. وقتي که از همون ابتدا، بهونه بیاره و فرار کنه. اما رونالدو، حتي در ۴۰ سالگي، سرسخت‌تر از خیلي از جووناي ۲۰ ساله ایستاد. دوئید، جنگید، و تا آخرین نفس، باور داشت. و این، خودش یك پیروزیه که هیچ جامي نمیتونه اندازه‌اشو نشون بده.

رونالدو، پیش از اینکه یك فوتبالیست باشه، یك افسانه‌ست. افسانه‌اي که نه با جام‌هایي که برده، که با سختي‌هایي که پشت سر گذاشته، ساخته شده. او از یك جزیرهٔ کوچیك شروع کرد، با چشمایي پر از آرزو و پاهایي که هیچ‌کس بهشون باور نداشت. در کوچه‌هاي فقیرنشین فوتبال بازي کرد، در حالي که بچه‌هاي دیگه خواب میدیدن، او بیدار میموند تا تمرین کنه. اون نه به خاطر استعدادش، که به خاطر اراده‌اي که هیچ شکستي نمي‌تونست بشکنه، به جایي رسید که الان هست.

@𝖦𝗁𝖺𝗓𝖺𝗅

حسي که دارم وقتي نه هیو و نه مدس وارد چالش ”don't you wish you change your past“ نشدن.