‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

کمتر از دو ساعت دیگه، تابستون از تقویم کنار میره و من امشب، برخلاف آنچه باید، بیشتر از اینکه دلخوشِ اومدن باشم، در سوگِ رفتن نشستم. انگار یك فصل فقط قرار نیست تموم شه؛ چیزي در من هم داره از پشتِ این شب عبور مي‌کنه و دیگه به همون شکل سابق برنمیگرده. فردا، پاییز با تموم هیاهوي خاموشش از راه میرسه؛ دبیرستان آغاز میشه و در کنارش، کاري که مدت‌ها فقط در حدِ فکر بود، به بخشي از روزهای واقعیم تبدیل میشه. زمانم دیگه فقط متعلق به خودم نیست؛ میون درس، کار، مسئولیت و هزار فکرِ ریز و درشت، باید راهي براي خودم هم باز کنم. شاید اینا از بیرون اتفاقات بزرگي به نظر نرسن، اما براي من، شبیه ورق خوردنِ صفحه‌ایه که پشتش دیگه اون زندگيِ قبلیو نمیشه به‌سادگي پیدا کرد.

لطفا در ۹ ماه آینده تمیز باشید.

𝖳𝖺𝗉 𝗍𝗈 𝗏𝗂𝖾𝗐 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗈𝗌𝗍.

داشتن دوست راك‌استار نعمته.

𝖡𝗎𝗍 𝖶𝗁𝗒?

سحر آمد، ولي از چشمِ من خوابِ تو کم نشد سپیده بر لبِ شب زد، ولي این شب کم نشد تمامِ عمرِ شب با صبحِ ما پیوندي ز یاد است عجب، هر بار صبح آمد، غمِ ما نیز کم نشد