‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

𝖯𝖾𝗋𝗁𝖺𝗉𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝖼𝗋𝗎𝖾𝗅𝖾𝗌𝗍 𝗉𝖺𝗋𝗍 𝗈𝖿 𝗀𝗋𝗈𝗐𝗂𝗇𝗀 𝗈𝗅𝖽𝖾𝗋 𝗂𝗌 𝗋𝖾𝖺𝗅𝗂𝗓𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗌𝗈𝗆𝖾 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌 𝖼𝖺𝗇𝗇𝗈𝗍 𝖻𝖾 𝗋𝖾𝖼𝗈𝗏𝖾𝗋𝖾𝖽 𝗌𝗂𝗆𝗉𝗅𝗒 𝖻𝖾𝖼𝖺𝗎𝗌𝖾 𝗐𝖾 𝖿𝗂𝗇𝖺𝗅𝗅𝗒 𝗎𝗇𝖽𝖾𝗋𝗌𝗍𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗁𝖾𝗂𝗋 𝗐𝗈𝗋𝗍𝗁. 𝖳𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖺𝗋𝖾 𝖼𝗈𝗇𝗏𝖾𝗋𝗌𝖺𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝗋𝖾𝗍𝗎𝗋𝗇 𝗍𝗈, 𝗆𝗈𝗆𝖾𝗇𝗍𝗌 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝗁𝗈𝗅𝖽 𝖺 𝗅𝗂𝗍𝗍𝗅𝖾 𝗅𝗈𝗇𝗀𝖾𝗋, 𝗐𝗈𝗋𝖽𝗌 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖼𝗁𝗈𝗈𝗌𝖾 𝖽𝗂𝖿𝖿𝖾𝗋𝖾𝗇𝗍𝗅𝗒, 𝖺𝗇𝖽 𝗉𝖾𝗈𝗉𝗅𝖾 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝗄𝖾𝖾𝗉 𝖼𝗅𝗈𝗌𝖾𝗋 𝗂𝖿 𝗍𝗂𝗆𝖾 𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗀𝖺𝗏𝖾 𝗆𝖾 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝖾𝗋𝖼𝗒 𝗈𝖿 𝗀𝗈𝗂𝗇𝗀 𝖻𝖺𝖼𝗄. 𝖡𝗎𝗍 𝗂𝗍 𝖽𝗈𝖾𝗌𝗇’𝗍. 𝖨𝗍 𝗈𝗇𝗅𝗒 𝗆𝗈𝗏𝖾𝗌 𝖿𝗈𝗋𝗐𝖺𝗋𝖽, 𝗅𝖾𝖺𝗏𝗂𝗇𝗀 𝗎𝗌 𝗐𝗂𝗍𝗁 𝗆𝖾𝗆𝗈𝗋𝗂𝖾𝗌 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗂𝗆𝖾𝗌 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝖺𝗅𝗆𝗈𝗌𝗍 𝗍𝖺𝗇𝗀𝗂𝖻𝗅𝖾 𝖾𝗇𝗈𝗎𝗀𝗁 𝗍𝗈 𝗋𝖾𝖺𝖼𝗁 𝖿𝗈𝗋. 𝖠𝗇𝖽 𝗍𝗈𝗇𝗂𝗀𝗁𝗍, 𝖿𝗈𝗋 𝗋𝖾𝖺𝗌𝗈𝗇𝗌 𝖨 𝖼𝖺𝗇𝗇𝗈𝗍 𝗊𝗎𝗂𝗍𝖾 𝖾𝗑𝗉𝗅𝖺𝗂𝗇, 𝖨 𝖿𝗂𝗇𝖽 𝗆𝗒𝗌𝖾𝗅𝖿 𝗐𝗂𝗌𝗁𝗂𝗇𝗀 𝖨 𝖼𝗈𝗎𝗅𝖽 𝗍𝖺𝗄𝖾 𝖺 𝖿𝖾𝗐 𝗉𝗂𝖾𝖼𝖾𝗌 𝗈𝖿 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝖺𝗌𝗍 𝗈𝗎𝗍 𝗈𝖿 𝗍𝗁𝖾 𝗁𝖺𝗇𝖽𝗌 𝗈𝖿 𝗍𝗂𝗆𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝖻𝗋𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗁𝖾𝗆 𝖻𝖺𝖼𝗄—𝗇𝗈𝗍 𝗍𝗈 𝖼𝗁𝖺𝗇𝗀𝖾 𝖾𝗏𝖾𝗋𝗒𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀, 𝖻𝗎𝗍 𝗌𝗂𝗆𝗉𝗅𝗒 𝗍𝗈 𝖿𝖾𝖾𝗅, 𝖿𝗈𝗋 𝖺 𝗆𝗈𝗆𝖾𝗇𝗍, 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝗂𝗍 𝗐𝖺𝗌 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝗐𝗁𝖾𝗇 𝗌𝗈𝗆𝖾 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌 𝗁𝖺𝖽 𝗇𝗈𝗍 𝗒𝖾𝗍 𝖻𝖾𝖼𝗈𝗆𝖾 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝖨 𝖼𝗈𝗎𝗅𝖽 𝗈𝗇𝗅𝗒 𝗆𝗂𝗌𝗌.

𝖳𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖺𝗋𝖾 𝖼𝖾𝗋𝗍𝖺𝗂𝗇 𝖽𝖺𝗒𝗌 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝖺𝗋𝗋𝗂𝗏𝖾 𝖼𝖺𝗋𝗋𝗒𝗂𝗇𝗀 𝖺 𝗌𝗍𝗋𝖺𝗇𝗀𝖾 𝗄𝗂𝗇𝖽 𝗈𝖿 𝗌𝗂𝗅𝖾𝗇𝖼𝖾, 𝖺𝗌 𝗂𝖿 𝗍𝗂𝗆𝖾 𝗂𝗍𝗌𝖾𝗅𝖿 𝗋𝖾𝗆𝖾𝗆𝖻𝖾𝗋𝗌 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝖨 𝗁𝖺𝗏𝖾 𝗍𝗋𝗂𝖾𝖽 𝗇𝗈𝗍 𝗍𝗈 𝗇𝖺𝗆𝖾. 𝖨 𝖽𝗈𝗇’𝗍 𝗄𝗇𝗈𝗐 𝗐𝗁𝗒 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗉𝖺𝗋𝗍𝗂𝖼𝗎𝗅𝖺𝗋 𝗆𝗈𝗆𝖾𝗇𝗍 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝖽𝗂𝖿𝖿𝖾𝗋𝖾𝗇𝗍, 𝗈𝗋 𝗐𝗁𝗒 𝗂𝗍 𝗁𝖺𝗌 𝗆𝖺𝖽𝖾 𝗆𝖾 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗄 𝗈𝖿 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝖾 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌 𝖨 𝗈𝗇𝖼𝖾 𝗁𝖺𝖽 𝖺𝗇𝖽 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗁𝗈𝗐 𝖺𝗅𝗅𝗈𝗐𝖾𝖽 𝗍𝗈 𝖻𝖾𝖼𝗈𝗆𝖾 𝖽𝗂𝗌𝗍𝖺𝗇𝗍 𝗆𝖾𝗆𝗈𝗋𝗂𝖾𝗌.

میخوام یه فولدر بزنم که بتونم با چنلای بیشتر آشنا بشم چه کوچیک چه بزرگ⊹ ׅ ࣪ پس این پیام رو فور بزنین اگه یه چنل دارین که توش:

از علایقتون میگین، فیلم و سریالای که میبینین رو تحلیل میکنین، از روزمرگیتون میزارین، کتاب میخونین و راجبش حرف میزنین، پلی لیست درست میکنین، انیمه میبینین، توی هر ژانری فیلم میبینین، مانهوا میخونین، نقاشی میزارین و از هنرتون فعالیت میکنین، از نوشته هاتون و افکارتون میزارین یا دیلی کوچیک دارین و تازه افتتاحش کردین و...

تا من یه فولدر بزنم که هم جذب داشته باشین هم بتونیم همدیگه رو پیدا کنیم و توی چنل هم باشيم𐙚

𝖳𝖺𝗉 𝗍𝗈 𝗏𝗂𝖾𝗐 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗈𝗌𝗍.

𝖳𝖺𝗉 𝗍𝗈 𝗏𝗂𝖾𝗐 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗈𝗌𝗍.

اگر امنیت بیشتري وجود داشت، شاید هر شب، بي‌آنکه نگرانِ خلوتيِ خیابان‌ها باشم، قدم‌هایم را به دلِ شهر مي‌سپردم؛ در خیابان‌هاي خالي‌اي که تنها با نورِ زرد و نارنجيِ چراغ‌هاي شهري روشن‌اند، ایرپادها در گوشم و پلي‌لیستم در سرم، کیلومترها راه مي‌رفتم و براي چند ساعت، جهان را فقط به اندازهٔ موسیقي، نور و قدم‌هایم کوچك مي‌کردم؛ بي‌آنکه هر صداي دور یا سایهٔ ناشناسي مجبورم کند مسیرم را عوض کنم.