⸸𝗩𝗸𝗹𝗮𝗻𝗱

″ چطور بهت میگفتم وقتی با اون چشمهای لبریز از غم نگاهم میکردی، هزاران بار مردم و روحم رو به غمت تسلیم کردم؟″

فراموش‌شده

حالا خودش تبدیل شده بود به یکی از همون آدم‌هایی که تهیونگ تصمیم گرفته بود ازشون فاصله بگیره.

╰┈➤ 𝘛𝘰𝘱 𝘵𝘰 𝘳𝘦𝘢𝘥 𝘍𝘢𝘬𝘦𝘤𝘩𝘢𝘵

آن روز را به خاطر داری؟ همان روزی را که با سری سنگین از نوشیدن‌هایمان، در آن کنسرت بزرگ آغوش یکدیگر را صاحب شده بودیم، می‌خواندیم و می‌خندیدیم... همچون پرنده‌هایی آسمانی رها بودیم بی‌آنکه انتظار چشمهایی قضاوت‌گر را بکشیم.. به یاد داری؟ که چطور زیر گوشم ندای عاشقی کردی و از عشقی خواندی که متنِ موسیقیِ پخش شده بود. به یاد داری؟ که چطور بوسه بر چهره‌ام می‌کاشتی و من به یاد دارم پروانه‌های وجودم چطور به رقص کشیده شده بودند.. بی‌پروا بودیم و نترس، در آغوشِ هم و فریاد کنانِ آهنگی که نشان از عشق و جنسیت داشت.. دلتنگِ آن روزها هستم.. شب و روز‌های اخیر من پرشده از نگاه‌های قضاوت‌گری‌ست که بدون ″تو″ دچارش می‌شوم... پس بیا... بیا و به آغوشم بگیر و باز هم نغمه‌ی عاشقی برایم سر بده.

به یکباره تمام احساساتش فرو کش کرد و با نگاهی که سرد شده بود به صفحه گوشیش خیره شد. انگار دکمه آف احساساتش رو زده بودن و چیزی نمیتونست احساس کنه..

╰┈➤ 𝘛𝘰𝘱 𝘵𝘰 𝘳𝘦𝘢𝘥 𝘍𝘢𝘬𝘦𝘤𝘩𝘢𝘵

چنان که متنِ موسیقیِ پخش‌شده را با صدای بم و آرامی می‌خواند، نگاهش را به الهه پرستیدنی‌ای داد که در فاصله‌ی دو متری و در مقابلش، بر روی زانو نشسته بود و با لبخند زیبایی نگاهش میکرد. با لبخند پسرک ناخودآگاه لبخندی لبهای خودش را نیز آراست و گرمایش، قلب عاشق و بی‌قرارش را به تپشی فراخواند؛ چنان که شرمنده شود از خودِ بزرگسالش. در مسیرِ نگاه‌های متصل بهم‌شان، آخرین کلمه از متن را خواند و قدمی به عقب برداشت، لبهایش را جلو داد و طوری به حرکت در آورد که بوسه‌ای واضح برای پسر فرستاده باشد. جونگکوک با دریافت آن بوسه‌ خنده‌ی ریزی کرد. سرش را تکان داد و دستش را به طرف مردش دراز کرد. انتظارِ بهم رسیدن دستهایشان را می‌کشید و این از برق تیله‌های مشکی‌اش مشهود بود. تهیونگ لبخند شیفته‌ای زد و دلتنگ شده برای ″او″ـی که جانش بود، قدم‌های بلند و آرامش را به طرف پیکر نشسته‌اش کشید. دستش به سوی دستِ منتظر پسرکش دراز و نگاه‌شان همچون سابق با عشق و دل گره هم شد تا رسیدن پیکرهایشان به یکدیگر و قفل شدن دستهایش، آغوش روح‌های عاشق‌شان را چفت هم کند. تهیونگ نگاهش را از جونگکوک گرفت و پشت سرش قدم برداشت، به طوری که دست پسرک بالا بیاید و همچون چرخشی عاشقانه در رقص، بنظر برسد با این تفاوت که اینبار تهیونگ بود که به دور ″او″ می‌چرخید. شاید زیبا خطاب کردن آن دو کم لطفی‌ای محض بود، چرا که عاشقانه‌های آنها فرای‌ کلمات تلقی می‌شد.

پلاکاردی که بین دستهایش بود را مقابل چهره‌‌اش گرفت و با خجالت خندید. غوغای حاضران در آن جمع به اوج رسیده بود و هر لحظه فریادهای هیجان‌زده‌ای را می‌شنید که او را ″همراهِ تهیونگ″ خطاب میکردند؛ همراهی که در لغتنامه‌ی آنها ″پارتنر″ نامیده می‌شد. مردِ بزرگتر نگاهش را به چهره‌ی زیبا اما سرخ از خجالت جونگکوک داد و آوای خنده‌های‌ او را مهمان گوش‌هایش کرد. بی‌خبر از لبخندی شیفته‌ای که انحنای لبهای خودش را نیز بالا کشیده بود. جونگکوکش عجیب خواستنی شده بود.

- فراموش‌شده