ɴᴏᴛʜɪɴɢ

وقتی حقیقت پنهان بشه، کم‌کم عشق هم تبدیل می‌شه به خاطره‌ای که فقط اسمش مونده !

صداقت، تار و پودِ هر رابطه‌ی ماندگاره.

من کاملا، مچاله شدن قلبم رو موقع ناراحتی احساس میکنم.

تنها پشیمونی‌ای که بعد از هر قطع ارتباط با تو داشتم این بوده که چرا تو مکالمه‌ی اخر مودب و باشخصیت بودم.

- نیاز دارم به .. + من ؟ - نه، خواب.

من از تعهد نمیترسم، از هدر دادن وقت و انرژی و قلبم و احساساتم واسه ادم اشتباه میترسم

به کوتاهی آن لحظه که شادی گذشت؛ غصه هم می‌گذرد.

امیدوارم هیچوقت آدم مورد علاقت به غریبه تبدیل نشه اما این اتفاق میوفته و تو خیلی صدمه میبینی، قلبت میشکنه، غمگین میشی، عصبی میشی، بی‌اعتماد میشی، احتمالا از خودت سوالاتی مثل "چجوری انقدر زود یادش رفت؟" یا "یعنی اصلا براش مهم نبود؟" رو بپرسی، احتمالا بری دوباره تمام پیام‌هاتونو بخونی، احتمالا خودتو سرزنش کنی بابت خیلی چیزا و احتمالا گاهی دلت براش تنگ بشه، فرقی نمیکنه دوستت بوده یا پارتنرت، فرقی نمیکنه چقدر وقت گذاشتی براش و چقدر برات مهم بوده، عکساشو پاک کن، پیاماشو پاک کن، خودتو سرزنش نکن، احساس ناکافی بودن نکن؛ تو تمام تلاشت رو کردی، تو باید از هر دوره‌ای از زندگیت بگذری.

امید..! همان تسلی بخش دلفریبی که شربت نیستی را در جام فردا می ریزد. تازیانه ی لطیفی که بی رحمانه اما موقّر بر قامت خسته مینشیند تا رنج را به امکان استمرار متصل سازد و چرخه ی تحمل بازنایستد؛ چنان زنجیری ابریشمی، جان آدمی را به صخره ی صلب دوام میبندد تا روحِ بی رمق را مجاب سازد به فرارسیدن سحری از پس تیره شبهای مکرر،شاید امید چیزی جز به مثابه ی تعویق جاودانه ی نیستی نباشد نیرنگ شگفت هستی که بازیگر خسته را محکوم به حضور تا پایان صحنه ی نمایش و فروافتادن نهایی پرده می سازد

امید یه خانومیم که بهم میگه پسرم !

یه جایی از دنیا هست،که آدماش دیگه از آینده سؤال نمی‌پرسن، فقط هر روز منتظرن ببینن امروز قراره چی رو از دست بدن. اونجا، امید کم‌کم نمی‌میره... آروم‌آروم عادی می‌شه !

ببین تکست بالارو منظورمه 😂 لایک رو بردار و ب جاش ماه بذار ک با متن همخونی داشته باشه