Matt.

میدونی حقیقتا این قضیه بخاطر تفاوت سن و فاصله نسل هاست تو هزار ساله هم بشی اونا قراره یک نگاه بالا به پایین داشته باشن راهشم اینه که سعی نکنی خودتو بهشون ثابت کنی ، برا خودت و اطرافیانت الردی ثابت شده هستی

برای من این بود اون قسمتی ک بزرگ شدی، یه چیزایی خوبی حالیته، تو جمع بزرگا هم قرار میگیری ولی همه بچه حسابت میکنن و باید سرتو ب در و دیوار بزنی ک بفهمن توهم یه گوهی هستی.

فایده ای جز جا موندن از همون احساس گذرا و گرانقدر نداره زندگی قراره نیست تهش بهمون جایزه بده همش تو همین روز های خودمونه

دقیقا. دقیقا. طرز فکرت کاملا پخته‌س و کمیاب.. ادمای زیادی دیدم که یه جورایی با بی معنا نشون دادن خودشون و زندگیشون بیخیال چیزای دیگه ام شدن و من همیه اینطوری بودم که اره، باور کنین منم میدونم زندگی خیلی فاکداپه ولی همینه که هست؟ زندگی همیشه همین بوده ذات شادی همینه یک احساس گذرا و عمیقه عملا ما بین مشکلات و غم هامون گاهی هم شاد میشیم و زندگی می‌کنیم و این پوچی گرایی

اینکه باید قبول کنیم زندگی به خودی خودش معنایی نداره، ولی بازم نمی‌تونیم دست روی دست بذاریم و تلف شدنش رو تماشا کنیم. بعضیا از این میگن که اکه تا تهش جلو بری چقدر تجربه ارزشمندیه. معنای زندگی خود زندگیه. فکر کنم کل زندگی همینه که فرو می‌پاشیم و هی خودمونو از اول می‌سازیم تا اخرش.

سوال رو موقتا‌ پین کنم؟

دوما، مشخصه چقدر سخت بوده اما ما نباید یادمون بره که مسئولیت پذیری تحمیلی نیست، هر کسی مسئول خودش و کار های خودشه و اگه یک درصد ما برای کسی جز خودمون کاری میکنیم نوعی لطفه‌ نه وظیفه (نباید فراموشش کرد)

اولا که چقدر خوشحالم که بقیه چنل ها هم نظرشونو گفتن و فقط ممبرای خودم نبودن! (خوشحالی زیاد)

بنظر من مسئولیت داشتن کلا یعنی بزرگ شدن ،سخت سخت ترینش برام هندل کردن کارایی که برای من نیست و یکی سپرده به منه بنظر من این نشون دهنده اینه که به اندازه کافی بزرگ شدم که یکی دیگه بهم اعتماد میکنه

قبول کردن وظایف بزرگسالی که گاهی زودتر از حد تصور برات اتفاق میوفتن

من بهت افتخار میکنم که بالخره به این سطح رسیدی، این خیلی مهمه و البته سخت و باید خودت هم به خودت افتخار کنی که از پسش بر میای

https://t.me/MatinGraySoul/6383 Aaaa فکر کنم این‌که به این نتیجه برسم افراد خودشون مسئول بزرگ‌شدن خودشون‌ان یعنی گذشته‌ء هیچکس توجیهی برای بد موندن رفتار حال حاضرش نیست، و اون آدم با همه‌چیز موظف بوده و هست خودش رشد شخصیتی ایجاد کنه و از اون اتفاق بد گذر کنه خیلی سخت بود چون هربار که می‌خواستم با این توجیه رفتار تکرارشونده عزیزی رو قبول کنم باید یادآوری می‌کردم که self-respect داشته باشم و اجازه سو‌استفاده فرد مقابل رو از مهربونی‌م ندم. بسیار سخت و ناراحت کننده بود اما دارم یاد می‌گیرم

من با این بخش موافق نیستم این به نوعی سرکوب احساسیه ، دلخوری حتی اگه با طرف مقابل حل نشه نباید دفن بشه، در خودت حل بشه و کالبد شکافی شه خیلی بهتره اما توقعاتمون‌ رو موافقم ، توقع داشتن چیزیه که بعدا خودمون رو میبره تو شوک

https://t.me/MatinGraySoul/6383 در واقع زمانی که متوجه شدم از هیچکس نباید توقع داشته باشم، چه بیجا چه به جا چه هر چیزی وقتی فهمیدم باید بگذرم، باید برای ارامش خودمم که شده از خیلی چیزا گذر کنم و دلخوری رو توی دلم نگه دارم

کاملا باهات موافقم جواب خودمم به این سوال چیزی مثل چیزیه که تو گفتی ، پذیرش یکی از سخت ترین بخش های بزرگ شدن هست و بود

چه حرف جالبی زدی

https://t.me/MatinGraySoul/6383 نمیدونم واقعا اما فکر می‌کنم سخت‌ترین قسمتش این بود که فهمیدم بزرگ شدن لزوماً یعنی جواب همه‌چیز رو پیدا کردن نیست. یه جایی تصور می‌کردم هرچی بزرگ‌تر بشم، بیشتر خودمو می‌شناسم و تصمیمام واضح‌تر می‌شن، ولی برعکس، بعضی وقتا فقط سوال هام عمیق‌تر شدن. اینکه یاد بگیری با چیزهایی که نمی‌تونی تغییرشون بدی کنار بیای، بدون اینکه وانمود کنی برات مهم نیستن، به نظرم یکی از سخت ترین قسمت‌های بالغ شدنه.

میدونین واقعا جالبه، چون ما ها هم ببشتر از اونچه که فکر می‌کنیم شبیه ایم هم به اندازه قابل توجهی از هم متفاوت! دریچه دیدگاه تعریف هرکسی از -سختی- و زندگی متفاوته این‌برام خیلی جذابه

اتفاقا بخاطر همین این موضوع رو انتخاب کردم، اینطوری بودم که چقدر دلم میخواست یبار ادما جمع بشن و بیان راجب اینکه چقدر بزرگ شدن براشون سخت بوده صحبت کنن

همه‌ی قسمت‌هاش💘😭 احساس می‌کنم به اندازه‌ی کافی درباره‌ی سختی گذر کردن از هرچیزی صحبت نمی‌شه