زیر نور کم

بچه‌ها، واقعاً خوشحالم که همیشه همراهم بودید؛ با نظراتتون، با حرف‌هاتون، با تعریف‌هاتون از چنل و حتی با همین بودنتون. شاید هیچ‌وقت نتونم بگم چقدر برای من ارزش داشته. ولی راستش این روزا خیلی داغونم. از درون حالم خوب نیست و حس می‌کنم یه مدت باید از همه‌چیز فاصله بگیرم و برم توی لاک خودم. از خودم خسته‌ام، از زندگی خسته‌ام، از خیلی چیزها خسته‌ام و دیگه توان ادامه دادن به روال همیشگی رو ندارم. شاید یه مدت توی چنلم نباشم. شاید چند روز دیگه برگردم، شاید یه ماه دیگه، شاید حتی یه سال دیگه. واقعاً نمی‌دونم. فقط اگر میشه بمونید. شاید وقتی برگشتم، هنوز همین‌جا باشید و دوباره از نو شروع کنیم.🍓

ولی من واقعا از این دنیای خاکستری میترسم.

چرا با گوش دادنش آدم نمی‌میره؟

یکی دیگه سیب چید، چرا ما باید تاوانشو پس بدیم؟

یکی یه سیب چید، چرا ما باید تاوانشو پس بدیم؟

کار به جایی رسیده که دلم برای کوبیده‌ی سلفی که ازش متنفر بودم هم تنگ شده.

یا توت چیدن‌هامون قبل از کلاس ادبیات>>>

حتی دلم برای غر زدن سر کلاس‌های عمومی ساعت هشت صبح خوابگاه هم تنگ شده.

دلم برای ماکارونی‌های ساعت سه شب و خوردنش با بچه‌های اتاق خوابگاه تنگ شده.

به قول هایده، دیگه دنیا واسه من تاریکه.

بچه‌ها من زیادی به کفش آدما دقت می‌کنم :)

کاش میفهمیدم.

کاش می تونستم.

کاش میفهمیدم.

کاش می‌دونستم.

چه حس خوبیه بیشتر تستا رو درست زدن>>>>

از نگاه شما 📸

چجوری دلتون اومده اخهه😭 وااای مثل حسودا شدم یه لحظه😂