『آوای دریا』

اگه همه جا تاریک بود دوباره نگاه کن، شاید خودت نور باشی...

بعضی روزها انگار باید منتظر شب شوی! نه برای استراحت، بلکه برای پایان دادن به روزی دیگر

عقل می‌فهمید و دلیل منطقی می‌آورد و در نهایت می‌پذیرد. اما آنکه همیشه همه چیز را خراب می‌کند قلب است!

کاش کسانی که قرار نیست برای هم باشند اصلا سر راه هم قرار نگیرند...

گل‌هایی که مواظبت بیشتری نیاز داشتن، باغبان های بی‌تفاوت تری نصیب‌شان شد

زمین پر از آدمایی هست که قرار بود بعد از یه نفر زنده نمونن

من همین الانشم میدونم کی فیکه، کی واقعی؛ فقط دارم باهاشون همراهی میکنم

ما اونجوری که دلمون میخواست زندگی نکردیم؛ جوری زندگی کردیم که مجبور بودیم!

مرا چه به تو؟ دریا هیچ وقت به رودخانه نریخته است.

غم‌خوار من به خانه‌ی غم‌ها خوش آمدی با من به جمع مردم تنها خوش آمدی بین جماعتی که مرا سنگ می‌زنند می‌بینمت برای تماشا خوش آمدی راه نجات از شب گیسوی دوست نیست ای من، به آخرین شب دنیا خوش آمدی پایان ماجرای من و عشق روشن است ای قایق شکسته به دریا خوش آمدی با برف پیری‌ام سخنی بیش از این نبود منت گذاشتی به سر ما خوش آمدی ای عشق ای عزیزترین میهمان عمر دیر آمدی به دیدنم اما خوش آمدی! - فاضل نظری

چیزهای ساده‌‌ای می‌خواهم شب‌های آرام صدای باران و کتاب‌هایم

بزرگسالی اینجوریه که اگه یک ثانیه بیکار بشی غم افسارتو می‌گیره دستش و بارها بابت مشکلاتت محکومت میکنه

ما نمیتوانیم چیزی را درک کنیم و ببینیم و خودمان آن نباشیم!

عشق واقعی زخمیت نمیکنه، شفات میده🩵