‌‌‌𝖲𝗂𝗑𝗍𝗒-𝗇𝗂𝗇𝖾 . 𝟨𝟫

وقتی ستاره‌ها سقوط می‌کنند.

‌‌‌𝖸𝖤𝖠𝖮𝖭𝖡𝖨𝖭 , 𝖬𝖨𝖭𝖨-𝖠𝖴

یونجونِ عزیزم، وقتی این نامه رو می‌خونی، من دیگه پیشت نیستم. می‌دونم الان چقدر شوکه و غمگینی، و با تمام وجودم برای این درد ازت معذرت می‌خوام. منو ببخش که این‌طوری و تو سکوت رهات کردم. می‌خواستم تا آخرین ثانیه تو آغوشت باشم، اما تحمل این‌که ببینی درد داره ذره‌ذره وجودم رو آب می‌کنه و کاری از دستت برنمیاد، برام از خودِ مرگ هم ترسناک‌تر بود. تومور داشت همه چیزم رو می‌گرفت و دردش امونم رو بریده بود. دلم می‌خواست آخرین تصویری که از من تو ذهنت می‌مونه، همون سوبینی باشه که تو برف‌ها باهات می‌خندید، نه یک جسم ضعیف و بی‌جان روی تخت سرد بیمارستان. من اومدم اینجا تا تو آرامش و زیر درخت‌های کاج بخوابم، در حالی که به چشم‌های قشنگ تو فکر می‌کردم. سرما برام دردناک نیست، چون قلبم از عشق تو گرم بود. این‌طوری حداقل خودم انتخاب کردم که چطور برم، بدون درد و با یاد تو. یونجونِ من، عشقی که تو این 3 سال به من دادی، قشنگ‌ترین اتفاق زندگی کوتاه من بود. ازت خواهش می‌کنم خودت رو سرزنش نکن. تو تا آخرین لحظه بهترین پناهگاه من بودی. فقط 1 قول به من بده؛ ازت می‌خوام به جای من هم زندگی کنی. نذار این غم، تو رو هم با من از بین ببره. خوب غذا بخور، مراقب خودت باش و به خودت اجازه بده که یه روزی دوباره از ته دل بخندی. من همیشه تو خاطراتمون، تو تار و پود همون هودی طوسیِ محبوبم و تو تک‌تک نفس‌هات کنارت می‌مونم. تا ابد، بی‌نهایت دوستت دارم. سوبینِ تو.