سرزمین بی نقشه

پ.ن: پدر مادرم برای اینکه از جر دادن خودم برای داروسازی منصرفم کنن که به خودم فشار نیارم، گفتن دکترا از شدت فشار مجبور میشن به مواد رو بیارن و اینا شیشه بکشن منم گفتم خب منم می‌خوام شیشه بکشم.

من میخوام داروساز باشم حتی اگه لازم باشه شیشه بکشم

به امید اون روزی که همکلاسیای دبیرستانم بگن اون اسکله بود شیمی و فیزیک رو زیر ده درصد زده ‌بود تو کنکور، اونم رفت آمریکا.

‏هرکی میگه کنار درس میتونی فلان چیزو هم به خوبی جلو ببری زر میزنه؛ کنار درس وقت خود درسم نداری.

دوست ندارم این‌جا وایب غم‌انگیز داشته باشه ها ولی خب زندگیه دیگه..

یادش به خیر زنگ می‌زدم ۴۰ ۵۰ دقیقه صحبت رو کش می‌دادم تا بیشتر صداشو بشنوم.

اگه فاصله رو حفظ می‌کردم و یه همکلاسی می‌موند، الان غریبه نمی‌شدیم.

یادش بخیر یه زمانی اون یه همکلاسی بود که برام ریاضی و فیزیک توضیح میداد و الان.. الان یه غریبه یه غریبه‌ی آشنا.

حسه میمونه ولی آدما تو زندگی هم نه.

ارتباط تموم می‌شه، دوست داشتن نه.

حس خستگی ناشی از تلاش برای هدفت خیلی شیرینه.

+من قلبم شکسته -چرا؟ +اونقدری واسم ارزش نداره که حتی بخوام بگمش -اگه ارزش نداره پس چرا باعث شکستن قلبت شد؟ +وقتی باعث شکستن قلبم شد ارزششو از دست داد.

این روزا این‌جوریم که عصر به بعد باید خودمو درگیر درس کنم که نزنم زیر گریه.

کاش می‌شد این روزارو گذاشت رو سرعت 4x.

هیچوقت به خاطر از دست دادن کسی که بهتون می‌گفت خیلی براش مهمید، ناراحت نشید. زمان می‌گذره و دوباره یکی پیدا می‌شه که چاخانای این مدلی بهتون بگه.

غریبه بودن هیچ مشکلی نداره؛ اما غریبه شدن، غریبه شدن خیلی غم‌انگیزه.

کاش دیگه عقب نیفتن زودتر تموم شه بره هر یک ثانیه داره برام صدسال می‌گذره