uk
Feedback

Не попадись на ботовода! Telemetrio знаходить і позначає такі канали мітками 👉 Хочеш бачити мітку, оформляй підписку

𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓(چک)

𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓(چک)

Відкрити в Telegram

рожденный из крови🍷؛ - 𝕿𝖆𝖑𝖐 𝖙𝖔 𝖎𝖆𝖓: @Ian_Vk_bot - ❗برای تبلیغات به بات زیر پیام بدید: @Ian_Vk_bot

Показати більше
Країна не вказанаКатегорія не вказана
7 355
Підписники
-7824 години
+4307 днів
+2 90730 днів
Архів дописів
❗️پست‌های زیباشون رو از اینجا تا پایین، با دقت اسکرول کنید الماس'ز، صد ویو بگیره؛
تا 24 ساعت پستی ازتون فور نمی‌شه تا پست‌ها ویو بگیره، ممنونم از توجهتون.
17 жовт, 03:32
18 жовт, ~15:30

sticker.webp0.00 KB
17 жовт, 03:29
18 жовт, ~15:30

𝐃𝐧.
17 жовт, 03:29
18 жовт, ~15:30

sticker.webp0.04 KB
17 жовт, 03:28
18 жовт, ~15:28

Repost from N/a
17 жовт, 03:28
18 жовт, ~15:28

Repost from ㅤㅤㅤ𝚴OCTIS
+1
   ➖    (𝖩𝗎𝗇𝗀𝗄𝗈𝗈𝗄) !! somewhere between the        @ silence     ⎯of the night and the #power of black.
17 жовт, 03:28
18 жовт, ~15:28

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌˓ ‌ ℭ𝖺𝗌ꤕ 𝖱-𝟣𝟥 ─ 𝐅ꤣ𝗅𝗅 𝐅ı𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇 ‌ ‌ ‌˒ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ꤍ𝗅ıꤍ𝗄 𝗍𝗈 𝚪ꤕ𝖺𝖽
17 жовт, 03:28
18 жовт, ~15:28

   ‌   ‌  ‌ ‌  ‌‌‌❝ 𝖩𝗎𝗅𝗒 𝟣𝟧, 𝟤𝟢𝟢𝟢 ❞‌  ‌ ‌  ‌‌‌‌   ‌ ‌ 
​اما نفسش به یک‌‌باره حبس شد. افکاری درون ذهنش شکل گرفت که گویا رگ‌های پیچیده‌ی خون درون بدن است؛ قلبی سنگین و قفسه سینه‌ای پر از درد، تپیدن را فراموش کرد و تمام درد به سرانگشتانِ پسر انتقال یافت و ریتمِ پیانو تیز و پردرد رقصید. به یک‌باره دست‌هایش از پیانو جدا شد، اما ملودی توی ذهنش نه؛ شروع کرد به رقصیدن. جلوی دو جفت چشمانِ وحشی که فقط برای او نرم بود رقصید... چرخش‌ها ادامه یافت تا زمانی که جلوی آن جفت چشم که همیشه، حتی در تنهایی‌هایش او را نظاره می‌کرد، دست‌هایش را روی صورت مرد کشید و متوقف شد. با پوزخندی که تلاش می‌کرد همه‌چیز را مخفی کند لب زد: ​— دیوارهای این جهنم هنوز زنده‌ان. اما تماشا کردنِ خالی کافی نیست... بگو، این رقصِ خدایت چطور بود؟ ​مرد که تا حال حتی یک ثانیه چشمش رو از پسر نگرفته بود خندید، چانه‌ی پسر رو گرفت و خیره به چشمانِ یخی‌اش جوابِ پسر رو داد: ​— هیچ‌چیز از تو برای من کافی نیست... تا زمانی که تمامِ این نفس‌ها درون ریه‌های من تمام بشن. ​پسر خندید و بدون اینکه چیزی بگه سمت چراغ شیشه‌ای رفت و اون رو رها کرد و حال زمین پر از خرده‌شیشه بود. مرد گیج به الهه‌ی بلورینی که درون اون حریر مشکی پرستیدنی‌تر دیده می‌شد نگاه کرد. ​پسرِ مو سپید، بی‌آنکه لکنتی در قدم‌هایش باشد، گامی به جلو برداشت؛ صدای به‌هم کشیده شدنِ بلور زیر پاهایش پیچید، اما پوزخندی عمیق‌تر روی لب‌هایش نشست. ​خم شد، تکه‌ی تیزی از شیشه را از روی زمین برداشت و انتهای تیره و خاموشِ تالار را نشان رفت: ​— این شیشه‌ها نشکستن تا تاریکی رو تاریک‌تر کنن... اینا شکسته شدن تا بازتابِ اون چیزی باشن که پشت سرت ایستاده. ​مرد مو مشکی با شتاب برگشت، اما سایه‌ای که روی دیوار افتاده بود، سایه‌ی غریبه‌ای نبود؛ تصویری از خودش بود با لبخندی که گوشه‌ی لبانش شکل گرفت و به الهه‌ی مو سپیدش خیره شد. ​پسر زیر گوشش زمزمه کرد: ​— حال بگو... کدومتون قراره امشب من رو بپرسته؟
17 жовт, 03:28
18 жовт, ~15:28

   ‌   ‌  ‌ ‌  ‌‌‌❝ 𝖩𝗎𝗅𝗒 𝟣𝟧, 𝟤𝟢𝟢𝟢 ❞‌  ‌ ‌  ‌‌‌‌   ‌ ‌ 
آنجا بود؛ درون آن تالار قدیمی و خاک‌خورده. تالاری که روزی مجلل‌ترین بود و از صدای تشویق‌ها و غرور پر می‌شد، اما حال جز نالهٔ چوب‌های خردشده و وزشِ بادِ سرد در دالان‌هایش به گوش نمی‌رسید. دستش را روی پیانوی خاک‌گرفته‌ی گوشه‌ی سالن کشید؛ دستی که ساعت‌هایی قبل آغشته به خون بود، حالا بوی حسرت را منتقل می‌کرد. پرده‌های زیبا و مخملین زیر لایه‌ای از غبارِ سنگین جان داده بودند و چلچراغِ عظیمِ سقف، خاموش و بی‌رمق، مانند شاهدی لال به سقوطِ آن امپراتوریِ کوچک نگاه می‌کرد. ​این سالن، روزی معبدِ شخصیِ او بود؛ جایی که افکارش او را به سمت جایگاه می‌‌کشاند تا شاهد رقص زیبای پسر باشد و به نت‌های پیانوی مو سپید گوش سپارد. ​صدای دلخراشی از سمت خروجی سالن آمد، اما پسر بدون نگاهی به خروجی، به سمت پیانو چرخید. گویا او تنها کسی بود که حق داشت با حرکتِ انگشتانش روی کلیدهای عاجی و پروازِ بدن ظریفش روی چوب‌های صحنه، سکوتِ سنگین و تاریک آن قصر را بشکند و تالار را به شکوه سابقش بازگرداند. اما این کار یک قانون داشت... ​— پسرم هوس رقصیدن کرده؟ ​پاسخی دریافت نکرد. درست بود؛ در آن مکان که مو سپید خدایش بود و جایگاه و پیانو زمانی بنده به‌حساب می‌آمدند، فقط یک پرستش‌کننده وجود داشت: مردی با موهای مشکی و نگاهی لبریز از جنونی تاریک و خفقان‌آور؛ مردی که عشق را با تملکی مطلق معامله کرده بود. برای او، پروازِ پسر روی صحنه رؤیایی بود که هیچ‌کس حتی در خواب‌هایش حق داشتنش را نداشت. مو سپید معجزه‌ای ممنوعه بود؛ شیشه‌ای زرین و گلی سمی که هیچ جفت‌چشمی در جهان، حقِ به تماشا نشستنش را نداشت. ​امشب هم مانند شب‌های قبل، بوی چوبِ کهنه و مومِ سوخته با عطری از تنهاییِ مطلق آمیخته بود و تنها گرمای آن سالن به منفورترین دوست‌داشتنیِ پسرِ مو سپید تعلق داشت؛ کسی که زیر نورِ یخی و لاغرِ مهتاب که از شیشه‌های منقوشِ پنجره به درون می‌سرید، کنار پیانوی سیاه‌رنگ ایستاده بود. ​صدای سنگینِ گام‌های مرد روی چوب‌های صحنه پیچید. سایه‌اش قد کشید تا روی بدنِ برف‌گونِ پسر، زیر آن حریر مشکی افتاد. دست‌های گرمش از پشت سر، دورِ کمرِ باریکِ او حلقه شد و نفسِ داغش نرمه‌ی گوشِ پسر را سوزاند: ​— دوباره تشنه‌ی ملودی‌هایت شدی، مرواریدِ من؟ یا هوس کردی پرده‌های تاریکِ این تالار رو با رقصت به بازی بگیری... و قلب من رو به آتش بکشی؟ ​پسرِ مو سپید چشمانش را بست، تمامِ وزنش را به تنِ مرد تکیه داد و با لحنی خسته اما پر از غرور زمزمه کرد: ​— شاید همه... اما الان سکوتِ این‌جا بیش از حد بلنده. دلم می‌خواد بنوازم تا این دیوارهای سنگی خرد بشن. دلم می‌خواد اون‌قدر روی این سکو بچرخم که نفسی درون سینه باقی نمونه. ​مرد سرش را در گودیِ گردنِ او فرو برد، عطرش را به ریه‌هایش هدیه داد، فشاری محکم به کمرش آورد و با صدایی کم‌حجم اما پر از سلطه و خشم گفت: ​— پس بنواز... و بچرخ. اما فراموش نکن که این آهنگ، این قدم‌ها و این نفس‌ها فقط مالِ منه... و تو حتی حق گرفتنش رو از من نداری. اگه حتی یک نت از شیشه‌های این عمارت بیرون بره یا سایه‌ی دیگه‌ای رقصت رو ببینه، خودم این معبد رو روی سرِ هردومون خراب می‌کنم. می‌دونی که تو شاهکارِ پنهانِ منی... و هیچ‌کس نباید تو رو بپرسته جز من. ​پسرِ مو سپید پوزخندی از سرِ لذت زد، دست‌هایش را روی کلیدهای پیانو گذاشت و با اولین ضربه، جنونِ خفته‌ی سالن را بیدار کرد... و برق هیجان را به چشمان مرد هدیه داد. نت‌های پیانو به نرمی نواخته می‌شد و گوش‌هایش را نوازش می‌کرد...
17 жовт, 03:28
18 жовт, ~15:28

Repost from N/a
هیچوقت قراࢪ نبود عاشقت شوم قراࢪنبود اینقدࢪ بہ تو نزدیڪ شوم، بہ تو عـادت ڪنـم ٯ بـعد بفهمم نبودنت چقدࢪ مے تـواند همہ چیز ࢪا بہ هم بࢪیزد. تو ڪاࢪی بـا مـن ڪردے ڪہ هیچڪس ٯ هیچ چیزے نمے توانست بـا من ڪند. نمےخواهم عاشقـت شوم، نمےخواهـم بہ صـدایت عـادت ڪنم، نمےخواهم بہ مـحبت‌هاے گاہ وبیگاهـت عـادت ڪنم. نمےخواهم یڪ نفࢪ آن‌قدࢪ برایم مهم شود ڪہ ࢪفتنش مـࢪا بہ زانو دربیاوࢪد. نمےخواهم قلب خودم ࢪا بہ نـام ڪسی ڪنم ڪہ روزے خنجࢪش ࢪا در آن فࢪو ڪند. نمےخواهـم آن‌قدࢪ دوستت داشـته باشم ڪہ ࢪوزی تمام تࢪسم از دست دادن تـو بـاشد. نہ نمےخواهم عـاشقت شوم؛ چـون ایـن دنـیا فقط قراࢪ است قـلبمان ࢪا بشڪند.
17 жовт, 03:27
18 жовт, ~15:28

Repost from N/a
17 жовт, 03:27
18 жовт, ~15:28

Repost from N/a
رنگ موهایش را بعد از چندین سال به قرمزِ تیره تغییر داده بود، چون درخواستِ یاقوتش بود. :«اما چطور موهایش را قرمز کرده بود، مگر
رنگ موهایش را بعد از چندین سال به قرمزِ تیره تغییر داده بود، چون درخواستِ یاقوتش بود.
:«اما چطور موهایش را قرمز کرده بود، مگر او یک ژنرال نبود؟ مگر بخاطرش تنبیه نمی‌شد؟» سوال خوبی بود؛ تمامِ وزیران دولت، تمام فرماندهان و تمام والامقامان می‌دانستند که معشوقِ ژنرال مبتلا به سرطانِ بدخیم است، پس در برار این تغییر سکوت می‌کردند. تمامی‌شان بخاطرِ ژنرال و یاقوتش غصه می‌خورند. دقیقاً برعکس مردمِ آن کشور که با عشقِ پاکِ دو پسر مخالف بودند! وقتی وارد خانه شد و موهای قرمزش را به یاقوتش نشان داد با چشمانِ اشک آلودِ او رو به رو شد، ناگهان دست و پایش را گم کرد، حتی فرصت نکرد بپرسد که چه اتفاقی افتاده است! اما ثانیه‌ای بیش طول نکشید که با لبخند او مقابل شد، آن اشک ها، اشک شوق بودند. به گفته‌ی یاقوتش موهای قرمزِ تیره‌اش با چشم‌های ماهاگونی‌رنگش هماهنگیِ جذابی داشتند. هیچ‌کدام از آشنایانِ ژنرال باور نمی‌کردند که او موهایش را رنگ کند! آخرین بار که موهایش را رنگ کرده بود قبل از مرگِ پدرش بود. اما بعد از مرگِ پدرش زندگی‌اش تیره و تاریک شد. کاملاً بی رنگ. اما بعد از آمدن یاقوتش زندگی‌اش دوباره رنگ گرفته بود! او برای خنده‌ی یاقوتش هر کاری می‌کرد. حتی حاضر بود برایش جان بدهد! اما هر وقت ژنرال می‌گفت :«برایت جان میدهم.» یاقوتش عصبی می‌شد و ساعت ها با او قهر می‌کرد! اما در آخر با بوسه‌های مکرر و نازکشیدن های ژنرال دلخوری‌اش را کنار می‌گذاشت. اما آیا حالا کسی بود که قهر کند؟ کسی بود که خواستارِ ناز باشد؟ کسی بود که بوسه‌ی ژنرال را بخواهد؟ کسی بود برای ذوق کردن های مکرر برایِ موهای قرمز رنگِ ژنرال؟ خیر؛ هیچ‌کس نبود؛ ژنرال تنها بود؛ خسته بود. ژنرالی که الگوی تمام سربازان بود، اکنون برای دوباره دیدنِ چشم‌های ذوق‌زده‌ی معشوقش کنارِ خاکِ او زار میزد و تقلا می‌کرد تا لحظه‌ای آن پارچه‌ی سفیدی که حکمِ قفس را داشت، از روی بدنِ معشوقش برداشته شود. اما کسی انجام نمی‌داد. همه‌ی افرادِ حاضر در مزار به چشم‌های قرمز، تقلاهایش، داد های او برای پس گرفتنِ یاقوتش و دو فردی که بازوهای فرمانده را گرفته بودند، نگاه می‌کردند و اشک‌هایشان سرازیر میشد. ژنرال دیگر چه کسی بود بدونِ یاقوتش؟ شاید تکه‌ای گوشتِ پوسیده که قرار است برای ادامه‌ی عمرش فقط گوشه‌ای از خانه بماند؟ یا ژنرالی که با هربار دستور به زیر دستانش، ضعیف‌تر میشد؟ هیچ‌کس نمی‌دانست. جز خودش و یاقوتی که دیگر صدایش را نمی‌شنید!
17 жовт, 03:27
17 жовт, ~04:02

Repost from N/a
         ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ عزیزکرده.. نمی‌دونم چرا هنوز وقتی دلم می‌گیره، اولین کسی که دلم می‌خواد براش حرف بزنم تویی. ولی حس میکنم به اخرای این نامه ها و زندگی رسیدم. با اینکه خودت مدت‌هاست نیستی، با اینکه دیگه حتی قرار نیست بدونم امروزت چطور گذشته، باز یه گوشه‌ی ذهنم هستی. گاهی دلم برای چیزای خیلی کوچیکت تنگ می‌شه. برای حرف زدنت، برای حضورت، برای اون حس عجیبی که فقط با فکر کردن بهت می‌گرفتم. حتی برای چیزایی که اون موقع شاید اصلاً به چشمم نمی‌اومدن. دلم می‌خواد یه بار دیگه فقط کنارت بشینم. نه حرف خاصی بزنم، نه چیزی ازت بخوام. فقط باشی. همین. ولی خب... تو نیستی. و من هر روز یه ذره بیشتر می‌فهمم که چقدر نبودنت توی زندگی‌م جا باز کرده. بعضی وقتا هنوز ناخودآگاه می‌خوام چیزی برات تعریف کنم، بعد یادم میاد که دیگه نیستی یه آهنگ می‌شنوم و برای چند ثانیه یادم می‌ره که تموم شده. یه جای آشنا می‌بینم و دلم می‌ریزه. یه جمله می‌خونم و با خودم می‌گم «این دقیقاً چیزیه که باید بهش می‌گفتم»... بعد دوباره یادم میاد که این نامه هم قرار نیست هیچ‌وقت بهت برسه. شاید بدترین قسمت ماجرا همین باشه؛ اینکه هنوز حرف برای گفتن دارم، ولی دیگه آدمی ندارم که باید این حرف‌ها رو بهش بگم. خیلی دلم برات تنگ شده. بیشتر از چیزی که بتونم با چندتا کلمه توضیحش بدم. اما خسته‌ام از اینکه هر دلتنگی رو به امید برگشتنت گره بزنم. اگه یه روز برگشتی، نمی‌دونم چی می‌شه. شاید هنوز قلبم با دیدنت یه جوری بشه. شاید حتی دلم بخواد دوباره همه‌چیز مثل قبل بشه. ولی من دیگه منتظر نیستم. نه چون دیگه دوستت ندارم؛ اتفاقاً شاید دردش دقیقاً از همین‌جاست. هنوز دوستت دارم، هنوز بعضی شب‌ها نبودنت سنگین‌تر از چیزی می‌شه که بتونم تحمل کنم... ولی بالاخره فهمیدم دوست داشتنِ یه نفر، همیشه به معنی موندن پشت درِ برگشتنش نیست. این نامه رو برای تو نمی‌نویسم. شاید فقط برای اون نسخه‌ای از خودم می‌نویسم که هنوز فکر می‌کرد بعضی آدم‌ها قرار نیست هیچ‌وقت برن. امشب هم مثل خیلی از شب‌های دیگه، اسمت از ذهنم رد می‌شه، چند ثانیه می‌مونه، و بعد دوباره سکوت. شاید همین، آخرین کاریه که می‌تونم برای دوست داشتنت بکنم؛ بذارمت همون‌جایی که بودی، توی خاطره‌هام، و خودم آروم‌آروم از جایی که با رفتنت خالی شد، رد بشم. عزیزکرده، بهت قول میدم به یادت بمونم.. حتی اگه روز مرگم فرا برسه بازم به یادتم..🪷December 21,2000          ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
17 жовт, 03:27
18 жовт, ~15:28

Repost from N/a
🫗
+1
🫗
17 жовт, 03:27
18 жовт, ~15:28

بعضی قصه‌ها در تابستان تمام نمی‌شوند؛ در سردترین شب‌های زمستان میان سکوت برف و آخرین نفس‌های یک خاطره به پایان می‌رسند.
در آغوشش دنبال ذره‌ای گرما بود اما سردتر از چیزی بود که فکر می‌کرد؛ سرمای نگاهش تا استخوان‌ نفوذ می‌کرد؛ گویی خود زمستان در چشمان او جای داشت. آن‌قدر عمیق بود که سکوت هم از لرزیدن باز ایستاده بود؛ چیزی جز سرمایی که قادر بود خورشید را نابود کند نصیبش نشد. با آغوش گرمش سعی در گرم کردن آن سردی بی‌نهایت بود اما فایده‌ای نداشت؛ روح کالبد بی‌جانش را بی‌آنکه بفهمد ترک کرده بود. تنها چیزی که مانده بود عطری سرد بود که در هوا می‌پیچید و مثل یادگاری از نبودش بر پوست زمان می‌نشست. آغوش او سردتر از دریاچه‌ای یخی بود؛ و من در میانه‌ی آن یخ انعکاس خود را دیدم؛ انسانی که میان عشق و مرگ یخ بسته بود. تنها می‌خواست با گرمای خود معشوقه‌اش را در ژرفای وجودش بگیرد؛ اما افسوس که تکه‌ای کبریت برای گرم کردن دریاچه کافی نیست. برای آخرین بار به او خیره شدم؛ انگار سردترین یخچال‌های قطبی را در نگاهش، آغوشش، و تک‌تک حرکاتش می‌یافتم. در حال غرق شدن در دریاچه‌ی قو مانند نگاهش بودم؛ زیبایی‌اش فراتر از دریای پهناور و اقیانوس عظیم بود؛ اما در چهره‌ی فریبنده‌اش چیزی جز نفرت موج نمی‌زد؛ گویی روحی به مانند برف در کالبد دارد. می‌خواستم برای آخرین بار آن چهره‌ی فریبنده را به یاد بیاورم و در چشمان تیله‌ای مانندش بمیرم؛ شاید مرگ تنها راه دیدار دوباره‌اش بود. بیشتر از پیش در آغوش خود می‌فشردمش؛ اما گرمای من برای نگه داشتن پیکرش اندازه‌ی سر سوزنی هم کارساز نبود. من آتشی بودم که می‌خواست بر او شعله‌ور شود و به زندگی برگرداندش؛ اما تک تک سلول‌های بدنش در حال انجماد بود و هر لحظه رو به نابودی تمام می‌رفت. با هر آغوش او را طلب می‌کردم؛ اما زمان، این کلمه‌‌ی زهرآلود مثل تیری بر قلبم روانه شد. تمام خیال‌هایی که در کنج ذهنم می‌پروراندم را مثل خور‌ه‌ای جوید و پودر کرد؛ آن ریسمان امید که تا لحظه‌ی آخر در حال ترمیمش بودم را با بی‌رحمی تمام برید و آخرین اتصال من به معشوق را قطع کرد. در واپسین دم حیات مسافر من دیگر نایی نداشت؛ در چشمان برفی‌اش ذره‌ای نور نبود و تنها شاهد سیاهچاله‌ای تیره بودم؛ و ناگهان برای لحظه‌ای حس کردم زمان ایستاده؛ همان وقتی که میان بودن و نبودن گم می‌شوی. کم کم به قاصدک‌های ریزی تبدیل می‌شد که مثل دانه‌های برف در هوا به رقص می‌آمدند؛ آرزوهای من هم به همراهش به پرواز در آمدند؛ گویی جهان در آن لحظه می‌خواست من را تسلیم و خود را چیره طلقی کند. من ماندم و قاصدک‌هایی که در هوا معلق بودند؛ گویی طبیعت نیز در عزایش می‌گریست. آخرین وداع در آن شب بی‌ستاره و برفی در کوهستانی تهی از هر چیز جز سفیدی مطلق بود. ماه نیز پشت ابرها پنهان مانده بود؛ گویی نمی‌خواست شاهد وداع غمناک ما باشد‌.
این نوشته در دامنه‌ی کوهستانی پوشیده از برف پیدا شد؛ برگه‌هایی نیمه خیس با جوهری پخش شده از اشک یا شاید برف. هیچ نامی از نویسنده در میان نبود و تنها یک جمله پایین صفحه به چشم می‌خورد: قاصدک بهاری‌ام به پرواز در آمد؛ اما من هنوز در سرمایش نفس می‌کشم.
17 жовт, 03:27
18 жовт, ~15:28

Repost from N/a
         ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ عزیزکرده.. نمی‌دونم چرا هنوز وقتی دلم می‌گیره، اولین کسی که دلم می‌خواد براش حرف بزنم تویی. ولی حس میکنم به اخرای این نامه ها و زندگی رسیدم. با اینکه خودت مدت‌هاست نیستی، با اینکه دیگه حتی قرار نیست بدونم امروزت چطور گذشته، باز یه گوشه‌ی ذهنم هستی. گاهی دلم برای چیزای خیلی کوچیکت تنگ می‌شه. برای حرف زدنت، برای حضورت، برای اون حس عجیبی که فقط با فکر کردن بهت می‌گرفتم. حتی برای چیزایی که اون موقع شاید اصلاً به چشمم نمی‌اومدن. دلم می‌خواد یه بار دیگه فقط کنارت بشینم. نه حرف خاصی بزنم، نه چیزی ازت بخوام. فقط باشی. همین. ولی خب... تو نیستی. و من هر روز یه ذره بیشتر می‌فهمم که چقدر نبودنت توی زندگی‌م جا باز کرده. بعضی وقتا هنوز ناخودآگاه می‌خوام چیزی برات تعریف کنم، بعد یادم میاد که دیگه نیستی یه آهنگ می‌شنوم و برای چند ثانیه یادم می‌ره که تموم شده. یه جای آشنا می‌بینم و دلم می‌ریزه. یه جمله می‌خونم و با خودم می‌گم «این دقیقاً چیزیه که باید بهش می‌گفتم»... بعد دوباره یادم میاد که این نامه هم قرار نیست هیچ‌وقت بهت برسه. شاید بدترین قسمت ماجرا همین باشه؛ اینکه هنوز حرف برای گفتن دارم، ولی دیگه آدمی ندارم که باید این حرف‌ها رو بهش بگم. خیلی دلم برات تنگ شده. بیشتر از چیزی که بتونم با چندتا کلمه توضیحش بدم. اما خسته‌ام از اینکه هر دلتنگی رو به امید برگشتنت گره بزنم. اگه یه روز برگشتی، نمی‌دونم چی می‌شه. شاید هنوز قلبم با دیدنت یه جوری بشه. شاید حتی دلم بخواد دوباره همه‌چیز مثل قبل بشه. ولی من دیگه منتظر نیستم. نه چون دیگه دوستت ندارم؛ اتفاقاً شاید دردش دقیقاً از همین‌جاست. هنوز دوستت دارم، هنوز بعضی شب‌ها نبودنت سنگین‌تر از چیزی می‌شه که بتونم تحمل کنم... ولی بالاخره فهمیدم دوست داشتنِ یه نفر، همیشه به معنی موندن پشت درِ برگشتنش نیست. این نامه رو برای تو نمی‌نویسم. شاید فقط برای اون نسخه‌ای از خودم می‌نویسم که هنوز فکر می‌کرد بعضی آدم‌ها قرار نیست هیچ‌وقت برن. امشب هم مثل خیلی از شب‌های دیگه، اسمت از ذهنم رد می‌شه، چند ثانیه می‌مونه، و بعد دوباره سکوت. شاید همین، آخرین کاریه که می‌تونم برای دوست داشتنت بکنم؛ بذارمت همون‌جایی که بودی، توی خاطره‌هام، و خودم آروم‌آروم از جایی که با رفتنت خالی شد، رد بشم. عزیزکرده، بهت قول میدم به یادت بمونم.. حتی اگه روز مرگم فرا برسه بازم به یادتم..🪷December 21,2000          ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
17 жовт, 03:26
17 жовт, ~03:27

Repost from N/a
🫗
+1
🫗
17 жовт, 03:26
17 жовт, ~03:27

Repost from N/a
پیونی دلم؛
کجایی که دلتنگتم؛ دلم خیلی برات تنگ شده قشنگم؛ عزیزکم؛ آرامش بخش روحم؛ میدونی هر وقت دلم برات تنگ میشه میرم رستوران مورد علاقه‌ت. انقدر هر روز رفتم اونجا که با اشپز اونجا آشنا شدم و میاد باهم حرف میزنیم. هر روز مراقب پیونی هام،هرچی نباشه اونا گل های مورد علاقه‌تن پیونی دلم؛ دلم برای غر زدن هات،صدات،چشمات،دستات..دلم برای همه چیزت تنگ شده دردونه؛ کاش اون روز تنها نذاشته‌ بودمت؛ کاش اون روز بیرون نمیرفتیم..ولی خب..اون روز تولدت بود باید میرفتیم و جشن میگرفتیم...؛ ولی حداقل کاش بیشتر حواسم بهت بود....کاش،کاش،کاش... . میدونی با نبودنت حس میکنم تنها ترینم.نه،حس نمیکنم، مطمعنم که با نبودنت آدم تنهایی ام. هر سال روز تولدت با پیونی و کیک مورد علاقه‌ت میام پیشت. برات آهنگ تولد میخونم. میدونی از اون روز چی ازت برام مونده؟همون دستمال پارچه ای که همیشه همراه خودت داشتی. همیشه بوش میکنم،بوی تن تورو میده پیونی. بعد از اون روز دیگه هیج وقت نتونستم خودمو ببخشم بابت اینکه تنهات گذاشته بودم. پیونی؛بنظرت اگه بخوام بیام پیشت..میتونم ببینمت؟ دلم برات لک زده عزیزکم؛ از این تنهایی ابدی خسته شدم نمیتونم با نبودنت کنار بیام. به زودی منم میام پیشت،البته اگر جام توی بهشت باشه. تا ابد عاشقت میمونم،پیونی سرخم؛ 
-کیم تهیونگ
17 жовт, 03:26
18 жовт, ~15:26