𝐌𝐢

‏ PMS بهونست، من خودم روانیم.

من دیگه حوصله ی تابستون وندارم میرم میخوابم وسط مهر بیدارم کنید.

همه ی پروانه های توی دلمو تبدیل به معده دردکردی کرگدن

ببخشید اومدم سمتت نمیدونستم از نزدیک انقدر کسکشی.

آدم میاد ببخشه میبینه کسکشا حتی پشیمون هم نیستن.

تو دلم موند که وقتی صدمو برا یکی میزارم پشیمونم نکنه.

داری زندگیتو میکنی که یهو یاد سنت میوفتی و خایه میکنی.

‏من واقعا آدم قهر کردن نیستم، من آدم رفتنم. درود بر رها کردن، درود بر پشت سر گذاشتن، درود بر خداحافظی.

از آدمایی که به همه‌ی قسمتای پیامت جواب میدن خوشم میاد.

در “ولش کن هر چی شد” ترین حالت ممکنم.

آدمی که مشتاق تو باشه یه راهی پیدا می‌کنه.