I wasn't born yesterday !!

در گوشه‌ای خاموش از یورک، عمارتی قدیمی سال‌هاست رازی را در خود پنهان کرده؛ رازی که هیچ‌کس جرئت نزدیک شدن به آن را ندارد. بومگیو، پسری که برای گذراندن روزهای سخت زندگی در کنار برادر کوچکش تلاش می‌کند، هر روز از نزدیکی همان عمارت می‌گذرد. تا اینکه میان باران‌های یورک، سکوت باغ و حضوری که همیشه از آن عمارت حس می‌شود، مسیر دو غریبه به هم گره می‌خورد.

و گاهی، یک دیدار کوتاه می‌تواند آغاز قصه‌ای باشد که هیچ‌کدامشان انتظارش را نداشتند. قصه‌ای زیبا که هرچه بیشتر به آن دل بستند، بهای سنگین‌تری از آنها گرفت.

Your mommy and daddy raised you with so much love that you grew into such a beautiful little angel.

🦊: دفعه‌ی بعد بجای پرس سینه، باید "پرس بومگیو" کار کنم 🦊: دارم تمرین میکنم که بتونم بلندت کنم و از پنجره پرتت کنم بیرون 🦊: فکر کنم بتونم فقط با یه دست نگهت دارم 🦊: بعدا میخوام ازت برای تمرین عضلات سینم استفاده کنم

I'm a lil' vanilla (get me, get me, get me right) Shawty, get me right (get me, get me, get me right) I'm a lil' vanilla (get me, get me, get me right) Get right, get right I'm a lil' vanilla (get me, get me, get me right) Shawty, get me right (get me, get me, get me right) Oh, lil' vanilla (gеt me, get me, gеt me right) Get right, get right, get right, right, right

ᵢ 𝓌ₐₛ ₙₑᵥₑᵣ ₜₕₑ ₒₙₑ ᵧₒᵤ 𝒸ₒᵤₗ𝒹 ₖₑₑₚ, ₒₙₗᵧ ₜₕₑ ₒₙₑ ᵧₒᵤ 𝒸ₒᵤₗ𝒹ₙ'ₜ 𝒻ₒᵣ𝓰ₑₜ. Yₒᵤ ₘᵢₛₜₒₒₖ ₘᵧ ₛᵢₗₑₙ𝒸ₑ 𝒻ₒᵣ ₛᵤᵣᵣₑₙ𝒹ₑᵣ, ₘᵧ ₚₐₜᵢₑₙ𝒸ₑ 𝒻ₒᵣ 𝓌ₑₐₖₙₑₛₛ. ₙₒ𝓌 ₜₕₑ ₙᵢ𝓰ₕₜ ₜₐₛₜₑₛ ₗᵢₖₑ ᵣₑ𝒹 𝓌ᵢₙₑ, ₐₙ𝒹 ₑᵥₑᵣᵧ ₛₑ𝒸ₒₙ𝒹 ᵣₑₘᵢₙ𝒹ₛ ᵧₒᵤ ₒ𝒻 𝓌ₕₐₜ ᵧₒᵤ ₗₒₛₜ. Yₒᵤ 𝓌ₐₙₜₑ𝒹 ₐ 𝓰ₐₘₑ—ₛₒ ᵢ ᵦₑ𝒸ₐₘₑ ₜₕₑ ₚₐᵣₜ ᵧₒᵤ 𝒸ₒᵤₗ𝒹 ₙₑᵥₑᵣ 𝒸ₒₙₜᵣₒₗ.

  ‌‌ ‌‌ ‌‌                                             ‌‌‌            ‌‌‌‌  ‌‌‌

بعضی از کلمات، جملات را نمی‌توان بر زبان جاری کرد. بعضی از این ناگفته ها، در نامه هایی که هرگز به دست صاحبشان نمی‌رسند یا خوانده نمی‌شوند، نوشته می‌شود. برخی دیگر در شعر ها و نت های موسیقی... عشق من به تو در حرکت انگشتانم بر روی کلاویه های پیانو؛ در لغزش نت های نواخته بر روی تارهای ویولن، جاری می‌شود. «یک والس برای تو»

شب، خموشانه بر شانه‌های خانه نشسته بود. آخرین رگه‌های روشنایی آسمان زیر بار ابر های سربی می‌شکست و پیش از رسیدن به اتاق در ظلمت و سواد فرو می‌مرد. سرما میان شکاف ظریف پنجره‌ها می‌خزید و دژمگی از شیشه‌های خانه می‌گریخت. ناگهان آوازی خشک؛ یک طنین کم جان.. گوش سپرد.. حتما وهم‌ بود؟ با نوایی دور چشم هایش را به پنجره و قطرات باران دوخت که خود را بر شیشه می‌کوبیدند، نخست با پژواک ضعیف و سپس با خشمی فزاینده که گویی آسمان می‌خواست چیزی را به درون براند. جهان پشت پنجره در سیاهی حل شد و با اولین نشان از رعد و برق، انعکاسی ناخوانده آن پشت نمايان شد؛ چیزی مکتوم در پس ظلام. آن حضور ناگشودنی؛ چیزی آنقدر بی حرکت که به غیاب یک انسان می‌ماند تا حضورش. سایه‌ی مبهم فردی با قدی بلند و لبخندی غریب و محو که با یک چشم به هم زدن، تمام شد.