CYGNUS

و همینطور اراده‌

دیشب یاسمن بهم گفت آلمانی یادبگیر، استعدادشو داری که سریع توش پیشرفت کنی. یه آلمانیه درون داری.

اسمش شد شراره.

نمیدونست چقدر دوسش دارم.

از تو بهم میخوره من حالم.

گفت تو انقدر دنبال نسخه‌ی درست و بی‌نقص چیزهایی که می‌خوای می‌گردی که بعضی وقتا یادت میره خودت هم حق داری فقط زندگی کنی، بدون اینکه همه‌چی رو تحلیل کنی.

ولی نقطه‌ضعف اصلیت اینه که برای همه‌چی استاندارد داری، جز برای آرامش ذهن خودت.

و توی روابط عاطفی؟ ظاهراً قلبت استعفا داده، مغزت مدیرعامله، ولی هیچ‌کدوم قدرت اجرایی ندارن. مغزت می‌گه تمومش کن، قلبت می‌گه هنوز دوستش دارم، خودت هم نشستی وسط این شرکت ورشکسته و داری برای پیام خداحافظی، نسخه‌ی ویرایش‌شده‌ی هفدهم آماده می‌کنی.

بهم گفت تو نه کمال‌گرایی، نه زیادی حساسی؛ تو ترکیب یه کارگردان سخت‌گیر، یه معلم عصبانی، یه ادیتور وسواسی و یه نویسنده‌ی عاشق‌پیشه‌ای که مغزش حتی موقع خواب هم دکمه‌ی ذخیره رو نمیزنه.

حتی فکر میکنم به دلیل اعصبانیتم و گزینه هاشو بررسی میکنم برای اروم تر شدنم مثل همیشه، بدتر عصبیم میکنی.

به حدی عصبیم میکنی که دلم میخواد بکشمت‌.

من کلا ادمیم که کم فیلم میبینم ولی فیلمایی که میبینم همشون فوق العادن.

نمی‌دونم چطور توضیح بدم، ولی اصلا دوست ندارم سریال شرلوک تموم شه. واسه همین همش تیکه‌تیکه میبینمش، چون خیلی دوستش دارم. از الانم دارم به ریواچ کردنش فکر می‌کنم.

نمی‌دونم چطور توضیح بدم، ولی اصلا دوست ندارم سریال شرلوک تموم شه. واسه همین همش تیکه‌تیکه میبینمش، چون خیلی دوستش دارم. از الانم دارم به ریواچ کردنش فکر می‌کنم

رفاقت جان و شرلوک خیلی قشنگه‌.

شب یه چیزایی از آدم میدونه که هیچکس و هیچ‌چیزی ازشون خبر نداره؛ حتی خود قلب و ذهن و روح آدم.

یه سری داستان ها از زندگیه آدم ها میشنوم که سردرد میگیرم راجبشون و دوست ندارم حتی یک لحظه جاشون باشم و درکشون کنم.