آوازِقو🧣

چیزی که ما بخاطرش گریه میکنیم یه فوتبالیست یا یه تیم نیست،یه بچگیه،یه دنیا خاطرس.

من عاشق اینم‌که بنویسم،حتی اگر قشنگ نباشه.

میدانی؟انسان ها کلا عادت دارند عاشق چیزی شوند که هيچوقت قرار نیست به آن برسند.یک شخص،یک شغل،یک کشور،یک... و‌همیشه آن در قالب یک آرزو و‌ رویا باقی می‌ماند.چیز جالب این است که‌خودشان را با"در دنیای دیگر"آرام میکنند،اما واقعیت این است که چیزی بنام دنیای دیگر وجود ندارد،همش همین است،همینقدر که میبینید،گاهی خوب و‌گاهی بد،پس منتظر رسیدن به چیزی در دنیای دیگر نباشید،فکر قشنگی است،اما‌واقعی نیست.

کمی زندگی 🐟

زندگی خسته کنندست،اما ما هنوز آیس کافی رو داریم.

بیشتر انسان ها دیگر نمی اندیشند؛تنها تقلید میکنند،حقیقت برایشان آن چیزی است که جمعیت پذیرفته، نه آنچه عقل کشف کرده است،نادانی گاه نه در ندانستن،بلکه در نخواستن اندیشیدن است.

Maybe it's not about happy ending, maybe it's about the story.