آوازِقو🦢

از زندگی‌ام رفتی عزیز من، اما در یادم ساکنی؛ و یاد، وطنی‌ست که کسی از آن نمی‌رود.

نمی‌توانم نجاتت بدهم. من با واژه‌هایی که وعده‌ی رهایی می‌دهند بیگانه‌ام. از امیدهای ارزان بیزارم؛ از آن نورهای لرزانی که لحظه‌ای در چشم آدم جان می‌گیرند و اندکی بعد، سردتر از هر تاریکی، خاموش می‌شوند. تنها می‌توانم کنارت بنشینم؛ حرف‌هایت را بشنوم، سکوت‌هایت را بفهمم و با اندوهت هم‌نفس شوم. اگر گریه کنی، چشم‌های من نیز خیس خواهند شد؛ و اگر غمت سنگین باشد، شانه‌هایم سهم خود را از آن برخواهند داشت. گمان نکن در تاریکی‌هایت تنها مانده‌ای. از این روح نیمه‌جان، هنوز اخگری باقی مانده است. اگر لازم باشد، همان را نیز فدای روشنیِ راهت می‌کنم؛ هرچند پایانِ من، خاکستر باشد.

تولدت مبارک آیدای عزیزم..

دیدی که صبح نیومد و هوای خونه شب شد؟ دیدی که آسمون شب رو بی ستاره سر شد؟ دیدی ستاره هارو؟دیدی بهار مارو؟ دیدی که وقت ما رفت و تنها گذاشته مارو؟ در گذر،درگذر آسمانی پیدا نیست... احتمالا، احتمالا، قهرمانی درکار نیست.

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود ،با غم آنها که برای ما جان داده‌اند چه باید کرد؟

از نظر دیکتاتورها مردم دو دسته‌اند، کسانی که باید گول بخورند و کسانی که باید گلوله بخورند. - جورج اورول.

فکر کنم در انتظار ولاگ جدید میا موهای سرم سفید شه

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود ،با غم آنها که برای ما جان داده‌اند چه باید کرد؟