មូលដ្ឋានគ្រឹះហិរញ្ញវត្ថុសាធារណៈ

សារាចរលេខ ០៨ សរ ស្តីពីការរៀបចំផែនការយុទ្ធសាស្រ្តថវិកាឆ្នាំ២០២៦-២០២៨ និងការរៀបចំសេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពីហិរញ្ញវត្ថុ សម្រាប់ការគ្រប់គ្រងឆ្នាំ២០២៦។

អនុក្រឹត្យស្តីពីការរៀបចំ និងការប្រព្រឹត្តទៅនៃមូលនិធិភាតរភាព។

រូបមន្តគណនាប្រាក់សោធននិវត្តន៍តាមអតីតភាព

ប្រាក់ឧបត្ថម្ភលើកដំបូងម្តងគត់ក្នុងករណីមន្ត្រីរាជការស៊ីវិលសុំលាឈប់ពីការងារ

សេចក្តីណែនាំ ស្តីពី នីតិវិធីនៃការកត់ត្រាលើសន្លឹកអាណត្តិបើកប្រាក់ និងនីតិវិធីនៃការកត់ត្រាក្នុងប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មាន សម្រាប់ការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុសាធារណៈ

«រជ្ជទេយ្យបុរេប្រទាន» គឺជាពាក្យបច្ចេកទេសក្នុងវិស័យ ហិរញ្ញវត្ថុសាធារណៈ ឬការគ្រប់គ្រងថវិការដ្ឋ។ តាមវចនានុក្រម - រជ្ជទេយ្យ [រ៉័ច-ជៈ-ទៃ] ន. ប្រាក់មួយចំនួនតូចរបស់ស្ថាប័នរដ្ឋសម្រាប់ចំណាយលើរបស់តូចតាចដែលត្រូវការចាំបាច់។ - បុរេប្រទាន [បុ-រ៉េ-ប្រ-ទាន] គុ. ដែលប្រគល់ឱ្យជាមុន។ ១ អត្ថន័យជារួម រជ្ជទេយ្យបុរេប្រទាន គឺជា កញ្ចប់ថវិកាបុរេប្រទាន (ប្រាក់បុរេប្រទាន) ដែលរដ្ឋបាលសាធារណៈ ឬអង្គភាពរដ្ឋ បើកចេញពីតារាងថវិកាជាតិ ដើម្បីយកមកតម្កល់ទុកសម្រាប់៖ ក/ចំណាយលើការទិញសម្ភារៈតូចតាច ដែលចាំបាច់ប្រចាំថ្ងៃ (ដូចជា សម្ភារៈការិយាល័យ)។ ខ/ ចំណាយលើសេវាបន្ទាន់ៗ ដែលត្រូវការសាច់ប្រាក់សុទ្ធភ្លាមៗ។ គ/ កិច្ចការរដ្ឋបាល ដែលមានតម្លៃទាប និងមិនមានលក្ខណៈស្មុគស្មាញ។ ២ យន្តការនៃការប្រើប្រាស់ ជាទូទៅ យន្តការនេះត្រូវអនុវត្តតាមជំហានដូចជា៖ ក/ ការបើកប្រាក់៖ ថវិកាត្រូវបានផ្ទេរឱ្យបុគ្គលម្នាក់ដែលគេហៅថា «រជ្ជទេយ្យករ» (អ្នកកាន់ប្រាក់រជ្ជទេយ្យ)។ ខ/ ការចំណាយ៖ រជ្ជទេយ្យករប្រើប្រាស់ប្រាក់នោះទៅតាមតម្រូវការជាក់ស្តែង និងប្រមូលវិក្កយបត្រទុក។ គ/ ការទូទាត់សង ៖នៅពេលប្រាក់ជិតអស់ រជ្ជទេយ្យករត្រូវយកវិក្កយបត្រទាំងនោះទៅដាក់ជូនក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុ ដើម្បីទូទាត់សងបំពេញកញ្ចប់ថវិកានោះមកវិញ។ ការប្រើប្រាស់រជ្ជទេយ្យបុរេប្រទាន ត្រូវតែមានការត្រួតពិនិត្យហ្មត់ចត់ ដើម្បីធានាថាថវិកាត្រូវបានប្រើប្រាស់ចំគោលដៅ និងមានតម្លាភាព។ #ngethmalai-ម៉ាឡៃ #រជ្ជទេយ្យបុរេប្រទាន