«بُن‌بَستِ کِشْوَردوست»

حال فقط من مانده‌ام و «فَمَن یَمُت یَرَنی» شما آقاجان...

بسم رب‌الحسین‌ع من نمی‌دانستم معنی عشق را... سال‌هاست از چند روز قبل از اربعین شهادت امام حسین‌ع و اهل بیتشان سلام الله علیهم، به تکاپو می‌افتم. هرکاری داشته باشم را روی زمین می‌گذارم و فقط آماده می‌شوم برای سفر. سفری سخت اما شیرین؛ خیلی شیرین. هرسال سختی‌های خودش را دارد؛ مثلا امسال سختیِ سفر از نوع همسفران بود. نه اینکه خوب نباشندها؛ فقط یک فضای جدیدی برایم داشت. تجربه سفر دوتایی، چندتایی و حتی تکی هم داشته‌ام اما بعد از حول و حوش ۶،۷ سال این اولین باری بود که با خانواده عزم سفر می‌کردیم. خلاصه سختی‌های جالبِ خودش را داشت. بگذریم... دوست دارم بیشتر بنویسم اما سرتان را درد نیاورم، شاید در روزهای بعدی سفرنامه‌ی مفصلی نوشتم و بستر نوشته‌هایم هم که همینجاست. اما به راستی هدف از این چند روز سختی کشیدن و زیر و رو کردن مدل زندگی کردن چیست؟! هر سال هدف جدیدی را برای خودم کشف میکنم... هدف شما از این سفر چیست؟!

‏می‌خواهم تا ابد از تمام دنیا در آغوشت پنهان شوم...

جز وصل تو دل به هرچه بستم، توبه...

زاویه‌ی نگاهِ خسته‌ی زینب‌س به دشت عاشورا...

ان شاءالله سال بعد اربعین بین الحرمین باشید و به این فکر کنید که رو به حضرت اباالفضل زانو بزنید یا سید الشهدا...

بین الحرمین؛ نائب الزیاره همه جامانده‌ها

یا اباعبدالله تمام این جنگ بهمین خاطر است حربٌ لمن حاربکم...

مانده‌ام نامِ‌ تو را‌ جانان بگویم یا که‌ جان ! هر چه گویم دلبرا، وَالله زِ آن هم‌ خوشتری : )

نه انقدَر دورم که صدام به تو نرسه نه انقدَر نزدیک که بیام تو آغوشت...

یا در قفس آتش بزن پروانه‌ها را یا بازگردان آسمان‌ها را به آنها

جهاد برای یه مجاهد، تفریحه...

آرام بگیر ای دل و کم گریه کن ای چشم! انگار نفهمیدی و انگار ندیدی...

تمام‌ دین علی است و به غیر از این هم‌ نیست ز ما هر آن‌چه بگیرند جز علی غم نیست همه پناه بگیرند در زمان بلا مرا پناه به غیر از علی در عالم نیست شنیده ام که علی می‌رسد دم مرگم تمام عمر به شیرینی همان دم نیست.

می‌خواستم بروم جایی در اَبَد گُم بشوم؛ چشمم به شما افتاد و نمک‌گیر شدم...

نجف! خانه پدری..