17 ‘𝖲𝖾𝗅𝗈𝗋𝖾

دوکیوم بایسد، یه چیزی رو با اطمینان کامل میگه و پنج ثانیه بعد معلوم میشه اطلاعاتش از پشت‌بام پریده؛ اعتمادبه‌نفسش واقعا از واقعیت جلوتره.

جونگهان بایسد، اگه دو گزینه داشته باشه، اون گزینه‌ای رو انتخاب می‌کنه که کمترین زحمت رو داشته باشه؛ نه از روی تنبلی، از روی «مدیریت منابع انسانی».

وونو بایسد، اون‌قدر با اعتمادبه‌نفس اشتباه می‌کنه که آدم اول به خودش شک می‌کنه، بعد به تاریخ، بعد به کل سیستم آموزشی.

مینگیو بایسد، وقتی چیزی رو نمی‌فهمه، همون لحظه سؤال نمی‌پرسه؛ صبر میکنه سه ساعت بگذره و بعد وسط یه مکالمه‌ی کاملاً نامربوط میگه «راستی اون موقع منظورت چی بود؟»

ووزی بایسد، لطفا یکی بهش یادآوری کنه همه‌چی قرار نیست اول از فیلتر مغزش رد بشه بعضیا فقط یه جواب ساده می‌خوان.

جون بایسد، طرف فقط یه شوخی کرده؛ اون همون‌قدر جدی جواب داده که آدم شک می‌کنه ازش شکایت شده.

دینو بایسد، یه چیزی رو می‌خواد ولی روش نمیشه برداره؛ ده دقیقه دورش می‌چرخه تا یکی خودش تعارفش کنه.

هوشی بایسد، برای پنج دقیقه بیرون رفتن طوری آماده میشه انگار قراره مهاجرت کنه، ولی نصف وسایل ضروری رو همون خونه جا میذاره.

هائو بایسد، نظر نمی‌ده، گزارش کارشناسی ارائه می‌کنه؛ اونم درباره‌ی چیزی که هیچ‌کس ازش نخواسته.

ورنون بایسد، هرچی بقیه بیشتر هیجان‌زده میشن، آروم‌تر میشه، انگار یکی باید تعادل اکوسیستم رو حفظ کنه.

سونگکوان بایسد، یه بار جلوی آینه موهاشو درست می‌کنه و بعد هر آینه‌ای سر راهش باشه دوباره چک می‌کنه؛ انگار مدل مو آپدیت نرم‌افزاری داره.

جاشوا بایسد، لطفا یکی گوشی رو ازش بگیره، برای یه سؤال ساده رفته و با تحلیل شخصیت طرف برگشته.

سونگچول بایسد، هرجا یه چیزی زیادی مشکوک باشه قبل از تو بهش شک می‌کنه؛ انگار شغل دومش بررسی حماقت‌های ماست.

سونگچول بایسد، یه نفس بکش، این یکی رو هم پشت سر می‌ذاری.

سونگچول بایسد، هنوزم فکر می‌کنی باید همه‌چی رو خودت درست کنی؟

جون بایسد، بعضی اوقات از یه نفر فاصله می‌گیری نه از بی‌علاقگی؛ فقط برای اینکه خودت رو دوباره جمع کنی.

جون بایسد، چیزای زیادی هستن برای گفتن اما نمی‌دونی کدومشون ارزش گفتن دارن.