17 ‘𝖲𝖾𝗅𝗈𝗋𝖾

سونگچول بایسد؛ عزیزم چیزی شده؟ بیا یه بارم تو شیطنت کن، قول میدم زنگ نزنم به بایست گزارشتو بدم !

هائو بایسد؛ لطفا وسط حرف زدن یهویی نرو توی مود فلسفی، من هنوز داشتم درباره‌ی شام فکر می‌کردم.

جونگهان بایسد؛ وقتی داری بازی میکنی تقلب نکن، مردم که خر نیستن بالاخره میفهمن.

ونوو بایسد؛ چرا هر بار می‌خوای یه جواب بامزه بدی، اول یه مکث می‌کنی انگار داری متن نهایی رو برای انتشار بررسی می‌کنی؟

دینو بایسد؛ نمی‌دونم چرا ولی حس می‌کنم حتی وقتی داری غر می‌زنی هم یه گوشه‌ی ذهنت داره به این فکر می‌کنه که چطور میشه بهترش کرد.

مینگیو بایسد؛ تو چرا هرچی بیشتر سعی می‌کنی خفن به نظر بیای، یه حرکت کوچیک همه‌چی رو لو میده؟

جونگهان بایسد؛ تو با اون علاقه‌ت به بازی و بردن، احتمالاً حتی «سنگ کاغذ قیچی» رو هم بدون تاکتیک شروع نمی‌کنی.

سونگکوان بایسد؛ چرا هر خاطره‌ای که تعریف می‌کنی انگار باید شاهد، مدرک و بازسازی صحنه هم داشته باشه؟ داداش ما باور کردیم !

هوشی بایسد؛ یه‌جوری با ذوق از چیزایی که دوست داری حرف می‌زنی که آدم آخرش بدون اینکه بخواد، خودش هم طرفدارشون میشه.

ورنون بایسد؛ تو واقعاً می‌تونی بدون اینکه وسط حرفات یه موضوع کاملا جدید باز کنی، یه مکالمه رو تموم کنی؟

دوکیوم بایسد؛ تو اگه یه روز ساکت بشی، احتمالاً همه نگران میشن که «خب کی خرابکاری کرده؟».

ووزی بایسد؛ اگه یه روز دیدیمت بدون هدفون و بدون اینکه مشغول چیزی باشی، همون‌جا باید تاریخ رو ثبت کنیم.

جاشوا بایسد؛ برنامه‌ریزی قشنگه، ولی عزیزم اگه برای شروع یه پروژه سه ساعت پلی‌لیست ساختی و هنوز شروع نکردی شاید وقتشه آهنگ چهارم رو متوقف کنی.

سونگچول بایسد، چرا وقتی ازت تعریف می‌کنن انگار داری گزارش مالی سالانه تحویل می‌گیری؟ یه «مرسی» بگو و بذار ما هم خوشحال شیم.

جونهی بایسد؛ تو چرا هر وقت یه کار عجیب می‌کنی انقدر با اعتمادبه‌نفس انجامش میدی که آدم شک می‌کنه شاید ما اشتباه می‌کنیم؟

صدام کن هائو؛ چون دوست دارم آدم‌ها خودشون باشن، حتی اگه انتخابشون چیزی نباشه که من انتخاب می‌کنم.

صدام کن جون؛ چون شاید یه کم دیر گرم بشم، ولی وقتی شدم دیگه اون آدم ساکت اول ماجرا رو پیدا نمی‌کنی.

صدام کن ووزی؛ چون بعضی وقتا به‌جای اینکه درباره‌ی چیزی که توی سرمه حرف بزنم، ترجیح میدم بشینم و تبدیلش کنم به یه چیزی که بشه لمسش کرد.