-نامه‌هایِ اتوبوسی-

دوران جاهلیت core:

-در چشم همه روی لبم خنده نشاندم- -درحال فرو خوردن بغضی سرطانی-

-روزگار غریبی‌ست نازنین

منو اینشکلی نبینید من یه پیرزن بداخلاقِ غرغروام*

-اَلا دختر که موی بور داری ز دختر بودنت منظور داری بیا تا جزوه‌ای از هم بگیریم شنیدم مثل من کنکور داری.-

*..*

-Love-

قلبی که مملو از درد است، راهی که سراسر پستی و بلندی‌ست.. چکار باید کرد؟ چاره‌ای نیست ، باید با همین‌ها ساخت و با همین‌ها سوخت تا شاید به مقصد رسید. می‌گویند این مسیرِ رسیدن به هدف است که به مقصد معنا می‌بخشد؛ اما کدام گوشه‌ی این راه زیباست؟ اشک‌هایی که هر شب گل‌های بالش مرا سیراب می‌کنند؟ یا آتشِ سوزانِ زبانِ برخی آدم‌ها؟ کجای این مسیر لذت‌بخش است؟ کجای این مقصد، آن‌قدر زیباست که ارزش تمام این رنج‌ها را داشته باشد؟ و درست در همان لحظه‌ای که تمام توانم را جمع می‌کنم تا قدمی به جلو بردارم، فکرِ رها کردنِ این مسیر هم از ذهنم می‌گذرد. #خزعبلات_اتوبوسی

-You don't lose everyone at once. They leave one stop at a time. Until one day, you realize you're sitting beside a stranger and somehow, you've become one too.

همین ساعت که ما در حسرت یک بوسه می‌سوزیم، کسانی در نجف نزد ضریحش عالمی دارند.

من غم انگیزترین شاعرِ دنیا شده ام ؛ هرکسی شعر مرا خواند تو را لعنت کرد .

-یه منِ بی‌ریخت جام گذاشتن*

-..

-بهشت ، از جاده‌ای می‌گذرد که نامش حسین(ع) است .

‌-..

جامعه داره جوری میشه که تعداد پسرای پیک‌می از دخترای پیک‌می بیشتر شده*

Anne: ماريلا چقدر خوب است كه فردا روز جديدى است.. و هنوز هيچ اشتباهى در آن رخ نداده. اينطور نيست؟!