eerilyschtum.

“Damn, damn, damn, damn. I've grown accustomed to her face. She almost makes the day begin. I've grown accustomed to tune that she whistles night and noon. Her smile, her frowns, her ups, her downs are second nature to me now like breathing out and breathing in. I was serenely independent and content before we met. Surely I could be that way again, and yet I've grown accustomed to her look, accustomed to her smile, accustomed to her face.” — My Fair Lady, 1964 Dir. George Cukor

“I just don't know what to do tonight, my head is aching as I drink and breathe, memory falls like cream in my bones, moving on my own. there must be something I can dream tonight, the air is filled with the moves of you, all the fire is frozen yet still I have the will. trumpets, violins, I hear them in the distance, and my skin emits a ray, but I think it's sad, it's much too bad, that our friends can't be with us today.”

during this disastrous period of life nothing could make me happier than the most harrowing masterpiece of this decade. i'm trying so damn hard not to post the whole album here.

"The truth is, sometimes I miss you so much I can hardly stand it."

"Jack: I wish I knew how to quit you! Ennis: Then why don't you? Why don't you just let me be, huh? It's because of you, Jack, that I'm like this. I'm nothing. I'm nowhere."

— Brokeback Mountain, 2005 Dir. Ang Lee

”مسئله برای من باور کردن یا باور نکردن است، نه بودن یا نبودن، زیرا من همیشه بوده‌ام. در همهٔ سفرهایم، پای پیاده، در دل کجاوه‌ها، روی اسب‌ها و درون اتوموبیل‌ها، وقتی که برف و بوران جاده‌ها را مسدود می‌کرد، یا آن زمان که از میان درختان‌گل می‌گذشتم، در آن غروبی که به شهری می‌رسیدیم و به سراغ مهمانخانه‌اش می‌رفتیم یا در سحری که باران بر سرمان می‌ریخت و در خانه رعیتی را می‌کوفتیم که پناهمان بدهد، در صبحی که تک و تنها به میدان دهی می‌رسیدیم و از سر چاه آب برمی‌داشتم و می‌خوردم، اگر یکی از زن‌هایم همراهم بود و یا اگر تنها بودم، همیشه بوده‌ام. یا اگر برایتان ثقیل است جور درگیر بیان کنم: احساس می‌کنم که همیشه می‌توانم باشم. ولی درد من این است، نمی‌دانم آسمان را قبول کنم یا زمین را، ملکوت کدام یک را؟ این‌جا دیگر کاملاً تصادف است، آنها هرکدام برایم جاذبه بخصوصی دارند. من مثل خرده‌آهنی میان این دو قطب نیرومند و متضاد چرخ می‌خورم و گاهی فکر می‌کنم که خدا دیگر شورش را درآورده است. بازیچه‌ای بیش نیستم و او هم بیش از حد مرا بازی می‌دهد.“ — ملکوت، از بهرام صادقی

”اگر فرض کنیم که زندگی کلاف نخی باشد من آنرا باز کرده می‌بینم. کاملا گسترده و صاف. پیچ و تابش نمی‌دهم و رشته‌هایش را به دست و پایم نمی‌بندم. برای همین است که عده‌ای را دوست می‌دارم و عده‌ای را دوست نمی‌دارم. اما به کسی کینه‌ای ندارم. آماده‌ام که به دیگران کمک کنم، زیرا دلیلی نمی‌بینم که از این کار سرباز زنم. هوا و آفتاب و عشق و غذا و علم و مرگ و حیات و کوه‌ها را می‌پسندم و به آنها دل می‌بندم. به هرچیز قانعم، اما قناعتی که نتیجه تصور خاص من از زندگی است.“ — ملکوت، از بهرام صادقی

شاپرک‌ها از خوشگل‌ترین موجوداتی هستن که توی عمرم دیدم. نظم الگوهایی که روی بال‌هاشون کشیده شده و هارمونی‌ای که رنگ‌های بدنشون داره خیلی نازه.

هرروز صبح زود پاشی تا چیزی با خودت بالای کوه ببری و اون رو از بالای کوه بندازی پایین تا صدای شکستن و خورد شدن‌اش رو بشنوی تا تخلیه هیجانی بکنی که باعث نشه خودت رو از بالای کوه پایین بندازی. هر صدای شکست و خورد شدن یه هشداری برای اتفاقی هست که برای تو ممکنه بیفته. هایپربلد یکی از قشنگ‌ترین آهنگ‌هایی هست که بیورک نوشته.

“We live on a mountain, right at the top, there's a beautiful view from the top of the mountain, every morning I walk towards the edge and throw little things off, like car parts, bottles, and cutlery, or whatever I find lying around, it's become a habit, a way to start the day, I go through all this before you wake up, so I can feel happier to be safe up here with you, I go through all this before you wake up, so I can feel happier to be safe up here with you, it's early morning, no one is awake, I'm back at my cliff, still throwing things off, I listen to the sounds they make on their way down, I follow with my eyes till they crash, I imagine what my body would sound like slamming against those rocks, and when it lands, will my eyes be closed or open? I go through all this before you wake up, so I can feel happier to be safe up here with you, I go through all this before you wake up, so I can feel happier to be safe up here with you, I go through all this before you wake up, so I can feel happier to be safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here with you, safe up here.”

— The Breakfast Club, 1985 Dir. John Hughes