مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

خاکستر، پایان یک سوختن نیست. امضای آخر رنجی‌ست که مدت‌ها درون انسان شعله می‌کشید.

زندگیم شبیه شعله‌ی گیر افتاده زیر خاکسترِ. کِی قراره همه‌جا رو به اتیش بکشه، نمی‌دونم.

چشم بستم تا که فراموشت کنم، اشک شدی و سرریز از چشمم.

کاش میشد معده‌م رو بالا بیارم

و بی من، به کجاها رفتی؟

خواب‌های‌بد من تمامی ندارند؛ اما این‌بار کابوس تا بیداری ما هم رخنه کرده.

انگار نه می‌تونم انگشتامو ول کنم نه می‌تونم بگیرم‌شون. درست مثل وایسادن رو طنابیه که هر دو طرفش دره‌ست. چه این ور بیوفتی سقوط می‌کنی چه اون‌ور. و بدترین بخشش اینه که تو نه جرئت وایسادن رو اون طناب رو داری و نه رها کردن و تقدیم کردن خودت به اون سقوط.

شدم شبیه کسایی که دارن توسط گردباد بلعیده میشن و تقلا می‌کنن تا یه‌جایی سفت بچسبن. تا تکیه کنن بهش. که زنده بمونن. ولی هیچ تکیه‌گاهی وجود نداره. سر انگشتام زخم شده. شاید باید رها کنم؟ شاید وقتشه جسمم رو تقدیم اون گردباد کنم؟ اگه دردم رو تسکین نداد چی؟ اگه درد بیشتری تقدیمم کرد چی؟

همه‌چیز تاریکه. درحال حاضر فقط یه امید سه‌حرفی داره منو زنده نگه می‌داره و وادار به نفس‌کشیدن می‌کنه.

گاهی اوقات حس می‌کنم این تن زخمی دیگه جای جدیدی نداره. نمی‌دونم زندگی این‌بار کدوم نقطه رو هدف گرفته.