𝑺𝒊𝒍𝒆𝒏𝒕 𝑯𝒆𝒂𝒓𝒕

شوخی شوخی نگات کردم؛ جدی جدی عاشقت شدم:))s

تا میای به مامانت معرفیش کنی؛ میای تاریخ تولدشو بزاری رمز گوشیت؛ میای اسمشو قشنگ تو گوشیت سیو کنی؛

یهو گند میزنه به همه چی((:

شب از خوابیدن فراریم، صبح از بیدار شدن.

من توی درگیری هامم،درگیر تو بودم.

تو رابطه درست که باشی دوبار عاشق میشی،یه بار عاشق طرفت،یه بارم با کمک اون عاشق خودت.

و من درست مانند قو برایت خواهم بود،وفادار تا لحظه ی پایان.

اون شکوفه نداد و من فهمیدم که خاک مناسبی برای اون نیستم.

یه روز اونی که میترسی نباشه رو خودت حذف میکنی.

از یه جایی به بعد حتی اگر همه چیزم درست بشه؛ هیچ ارزشی نداره، هرچیزی تو زمان خودش قشنگه مِث محبتی که یه نفر میتونست به تو بکنه و نکرد.

آنکه سکوت را انتخاب کرده یک بار تقریبا همه چیز را گفته.

روزی در تاریخ مینویسند ؛ درد انقد گسترده بود که اشک ها نمیدانستند بر کدام نام، بر کدام شهر و بر کدام زخم ایران فرو بریزند.

حتی اگر از تاریکی های درونت برایم حرف بزنی من تورا طوری نگاه میکنم که انگار خورشیدی.

پس کجای قصه رو واسمون خوب نوشتن؛ ما که‌ پودر شدیم تو این همه غم.

گیریم تکون دادن پارو ترک کردم دست پای سرد و یه جا خیره شدن‌و میخوام چیکار کنم ؟

ای کاش میتوانستیم واقعا زندگی کنیم نه اینکه همیشه درگیر التیام زخم هایی باشیم که مقصرش ما نبودیم.

خودش باید ارزشتو بدونه. باید بفهمه تو با بقیه فرق داری وگرنه اگر نمیتونه اینو بفهمه لیاقت وجودتو نداره. نه اینکه هی تو بدویی، بجنگی، حرص بخوری تا ثابت کنی جایگاهتو. کسی که تو سختیا و مشکلات پیشت بوده لیاقت اینو داره تو بهترین روز زندگیت کنارت باشه. وگرنه کسی که متوجه فرق تو با بقیه نیست لیاقت اینو نداره که اعصابت، آرامشت کارهات و هدفات رو نابود کنه.

آدم متوجه نیست، متوجه نیست تا وقتی که یکی میشینه برای یکی تعریف میکنه، اونجاس میفهمه چه فاجعه تلخی رو پشت سر گذاشته.

تنها واکنشی که میتونم در مقابل هرچیزی نشون بدم، فعلا نگاه کردنه نه حوصله ی حرف زدن و توجیح کردن و توضیح خواستن دارم، نه دلم میخواد چیزیو بدونم و بفهمم فقط نگاه میکنم و تو مغزم سناریو میسازم.