𝑺𝒊𝒍𝒆𝒏𝒕 𝑯𝒆𝒂𝒓𝒕

من از جمله (خیلی شبیه مامانتی)واقعا خوشم میاد:)))

وقتی با دوستت راجبش حرف میزنین یهو یادت میاد چقدر دوسش داری(:

کل این شهرو واسه یک ثانیه دیدنت دوییدن میدونی یعنی چی!؟

تو بازار وقتی یکی دبه میکنه،بحث نمیکنن فقط دیگه باهاش کار نمیکنن،زندگی هم همینه،فقط باید مسیرتو جدا کنی.

از یه جایی به بعد حتی اگر همه چیزم درست بشه؛ هیچ ارزشی نداره، هرچیزی تو زمان خودش قشنگه مِث محبتی که یه نفر میتونست به تو بکنه و نکرد.

آنکه سکوت را انتخاب کرده یک بار تقریبا همه چیز را گفته.

روزی در تاریخ مینویسند ؛ درد انقد گسترده بود که اشک ها نمیدانستند بر کدام نام، بر کدام شهر و بر کدام زخم ایران فرو بریزند.

حتی اگر از تاریکی های درونت برایم حرف بزنی من تورا طوری نگاه میکنم که انگار خورشیدی.

پس کجای قصه رو واسمون خوب نوشتن؛ ما که‌ پودر شدیم تو این همه غم.

گیریم تکون دادن پارو ترک کردم دست پای سرد و یه جا خیره شدن‌و میخوام چیکار کنم ؟

ای کاش میتوانستیم واقعا زندگی کنیم نه اینکه همیشه درگیر التیام زخم هایی باشیم که مقصرش ما نبودیم.

خودش باید ارزشتو بدونه. باید بفهمه تو با بقیه فرق داری وگرنه اگر نمیتونه اینو بفهمه لیاقت وجودتو نداره. نه اینکه هی تو بدویی، بجنگی، حرص بخوری تا ثابت کنی جایگاهتو. کسی که تو سختیا و مشکلات پیشت بوده لیاقت اینو داره تو بهترین روز زندگیت کنارت باشه. وگرنه کسی که متوجه فرق تو با بقیه نیست لیاقت اینو نداره که اعصابت، آرامشت کارهات و هدفات رو نابود کنه.

آدم متوجه نیست، متوجه نیست تا وقتی که یکی میشینه برای یکی تعریف میکنه، اونجاس میفهمه چه فاجعه تلخی رو پشت سر گذاشته.

تنها واکنشی که میتونم در مقابل هرچیزی نشون بدم، فعلا نگاه کردنه نه حوصله ی حرف زدن و توجیح کردن و توضیح خواستن دارم، نه دلم میخواد چیزیو بدونم و بفهمم فقط نگاه میکنم و تو مغزم سناریو میسازم.

دیگر سرزنده نبود ؛ بیشتر اوقاتش به دل نگرانی میگذشت. انرژی‌ای که روزگاری صرف عشق ورزیدن به زندگی میکرد، حالا داشت صرف دوام آوردنش میشد.

قَشنگیه آدما تو دلشونه نه صورتشون.

از من بپرسی میگم روز های قشنگی بود ولی غم غصه‌ی بعدش نمی ارزید.

وقتی یکی کار اشتباهی میکنه، تموم کارهای خوبی که کرده رو فراموش نکنید.