‹جآن دَرد›

عزیزِ ساده‌ی من،می‌فهمم. مایل بودی برای همیشه در چشم‌هایش زندگی کنی؛ اما می‌دانی که زندگی حوصله‌ی این غلط‌های زیادی را ندارد.

عشق اینطوریه که دوست داری بری تو بغل خودش از دست خودش گریه کنی.

عزیزِ دورِ من

_

آغوشِ آخرمان بود؛ نمیدانستمッ

عزیزِ دورِ من

نمیدونم شاید اگه الان بودی داشتم کل روزمو برات تعریف میکردم.

عزیزِ دورِ من

هنوزم بعضی از آهنگ‌ها؛ فقط آدرس یه نفرن.

اولین بارم بود و نمی دانستم که باید عشق داشته باشم یا سیاست؟ خبر نداشتم که نباید زیاد به دست و پایت بپیچم، چون آدمی که کنترل احساساتش را نداشته باشد، همیشه در رابطه تحقیر می شود. اولین تجربه ام بود و این همه چاقویی که از سمت تو به پشتم نشست،بسیار مرا ناامید کرد. من از تمام زندگی ام جان سالم به در بردم، اماتویی که مراکشتی، غریبه نبودی.

از خوندن چتای قدیمی کسی که دوسش دارم متنفرم، از اینکه ببینم چقدر قبلا احمق بودم، اینکه ببینم اون آدم الان چقدر عوض شده، اینکه دیگه تو زندگیم نیست و نمی‌تونم باهاش حرف بزنم، اینکه من چقدر‌ دوسش داشتمو اون چقدر با بی‌رحمی ترکم کرد، اینکه هنوزم دلم براش تنگ میشه، متنفرم.

عزیزِ دورِ من

‏تو هيچوقت قرار نيست بفهمى من براى اينكه تورو ناراحت نكنم چقدرخودمو ناراحت كردم.

عزیزِ دورِ من

این کلامِ آخرینت؛ برده میل زندگی را از سر من...

همه چیزو قبول کردم اما اون اولین تجربه من از ذوق و هیجان و دوست داشتن بود.

عزیزِ دورِ من

مارا به سرزمین دگرگون خود بردی؛ آنجا که صید در پی صیاد می رود...

1405.5.11

غمِ عشقت بیابون پرورم کرد؛

1405.5.9

خواستن عشقی که سهمت نیست، مثل هوس بی تابانه برای سایه ای خنک است در اتاقی نورگیر که کسی در آن خوابیده و تو دل دل میکنی که بمانی، کمی دیگر منتظر بمانی، شاید سایه خنک دلش را زد و رفت. این گونه است که عمرت گلوله برفی می شود و می نشینی در آفتابهای دوری، کاسته می شوی، تباه می شوی، و دلت را خوش می کنی به فکرهای شیرین ته دلت. اما ، همانطور که خونابه های جنون روی چشمانت را گرفته اند و انگشت نمای شهر شده ای، با تمام دلت فکر کن به آن چند دقیقه موعود. به آن بهشت ناممکن، به آن رسیدن لبریز از هراس بدنامی که وای اگر بفهمند، تمام شهر سنگسارت می کنند، عاشق نشده اند که بدانند اختیارت دست خودت نبوده و نیست .فکر کن به آن بوسه شیرین که از راه نخواهد رسید، به آمدنش، به احتمال وقوعش فکر کن. به غرق شدن در بوی تنی که تمام عطرهای دنیاست. به گندمی که می ارزد برایش از بهشت رانده شوی، که اصلا بهشت همانجاست که یار هست... عشق ممنوع، عشق ممنوع، عشق ممنوع. اجماع مرگبار لذت و درد. دلشوره ممتد از نرسیدن، هراس دوم شدن در همه عمر، و دل باختن به خیال نوازشی علنی، در تمام پنهان کاریها حتی از آینه. تا کِی رسوا شوی و قصه ات درس عبرت هر کسی شود که دلش جایی که نمی باید لرزید. دل است دیگر، دیوانه است، قاعده نمی داند.....

عزیزِ دورِ من

میدونم تجربه شد ولی واقعا نیازی به این تجربه نداشتم؛

بی تو همه جانِ من به‌رنج است بیا بر اَبروی من خَم و شکنج است بیا دیروز نیامدی به قربان سرت امروز که هفتِ پنجِ پنج است بیا:)

عزیزِ دورِ من

می‌خواستم خانه‌ای داشته‌باشم با تو. کوچک و نورگیر و‌ دنج. پنجره‌ داشته‌باشد که مثل نقاشی‌های کودکیم پشتشان گلدان بگذارم. پرده‌هایی روشن، مبل‌های سبز، فرشی قرمز. می‌خواستم عصرها به تو برگردم. منتظرت بمانم، یا منتظرم بمانی. چای بنوشیم، میوه بخوریم، حرف بزنیم، فیلم و سریال ببینیم، و درباره روزت برایم حرف بزنی. زیاد حرف بزنی، آن‌قدر که خستگی جان‌کاه و ملال مرگبار ایام را انکار کنی. می‌خواستم شب‌ها که می‌نویسم، بیدار شوی و برایم چای بیاوری و بعد بنشینی همان‌جا کنارم و کتاب بخوانی یا فیلم ببینی یا با گوشی بازی کنی یا ساکت باشی که بنویسم یا قلقلکم بدی که از خنده نفسم بند بیاید و ننویسم. می‌خواستم تو ساکن عزیز شبم باشی. می‌خواستم تمام روز را به انتظار دیدن تو بگذرانم، و لبخندت را به کار و خیابان ببری، و در مسیر خانه نان تازه بگیری، و پشت در به انتظارت بایستم و رنجم را دور بریزم مبادا که غصه‌ات شود. کنار تو پیر شوم، و کنار تو بمیرم. حالا ببین چه قبیله‌ی یک‌نفره‌ی غریبی شده‌ام. خانه‌ام از تو و از نور تهی است و پرده‌هایی تیره مرا از گزند آفتاب در امان می‌دارند. روزها در خیابان گلوله می‌خورم و شب‌ها برای کلماتم گورهای دسته‌جمعی می‌سازم. تو از من ربوده شده‌ای، و این رنجی نیست که روزی تمام شود. و این جنگی نیست که از آن دست بردارم.... حالا که اجازه دادی تورا از من بدزدند، برای آدم قصه‌ات مهربان باش. برایش بخوان. برایش گرم بخند.خوشبختش کن و تعادل دنیا را یک‌بار هم که شده به نفع لذت به هم بزن. من سرگرم مردنم و خانه‌ام مادری است که هر صبح جنین مرده‌اش را سقط می‌کند. "تو آرزوی کوچک من بودی ای عزیز همیشه و هنوز من ...چگونه با کسی که تو را دزدید کنار بیایم؟

عزیزِ دورِ من

گفتم به دلت مهرِ من افتاده درست است؟ خندیدی و گفتی چه غلط‌ها...چه غلط‌ها!

هنوزم1405/5/5

فکر میکنم زمان آن رسیده که تو را رها کنم؛ و این خیلی سخت است. چون بخشی از وجودم تا آخر عمر عاشق تو خواهد بود. اما این رویاپردازیها، این درجا زدنها، برایم خوب نیست. پس این منم،این منم که کاری را انجام میدهم که ماه ها پیش باید میکردم خداحافظی.

1405/5/5

از لحاظ روحی نیاز دارم معشوقه‌ی شهریار من میبودم؛