آفتاب سوخته؛

می‌توانم در حضورت بخندم و به رویت لبخند ، این نه از زوال کینه است و نه از فراموشی جفایت. این دورویی نیست، پرده‌پوشیِ رنج‌هایی‌ست که از تو بر دلم نشسته. چه بسیار جفا که به دیده‌ی اغماض نگریستم و چه بسیار زخم که به خاموشی سپردم؛ هرچه بود، از حد فزون گشت دیگر نه تابِ کتمان دارم و نه یارای نادیده‌انگاشتن.