نـیـلـدا

علاقه ای ندارم برای کسی از حالم تعریف کنم ، اونی که پیگیر باشه از چشمام میفهمه اوضاع چجوریه

منم هنوز برای چیزایی که می‌خوام ذوق دارم، هنوزم براشون برنامه‌ریزی می‌کنم؛ ولی یاد گرفتم بعضی اتفاقای یهویی قشنگ‌تر از تصور منن.

یه جوری تموم وجودم خالیه که انگار تمام روحم رو بالا آوردم.

چشمانم مات و درخشان اند،لبریز از اشکی لجوج که راضی به ریختن نیست.

دلم می خواهد چشم غره ای بروم به این همه ریا و تظاهر.

برای هر بار ک احساس کردم نباید گریه کنم و برای هر بار که گریه را نشانه ی ضعف دانستم،گریه می کنم.

برای درد کلماتی نیست.

چشمانش سرد چون یخ... اما هر بار که نگاهم می کند آن یخ در من آب می شود.

نگاهش مثل آتش است،به تمام تنم سرایت می کند.

حضورش انقدر تو زندگیم قشنگه که سعدی میگه ، او مَرهَم است ؛ اگر دِگَران نیش میزنند...

یه سری آدمارو فقط باید قورت بدی. یجورایی هیچ راه ابراز علاقه‌ی دیگه‌ای نمیتونه واقعا نشون بده چقدر برات ناز و خوشمزن.

خسته بود. خسته و تنها و ناامید. دلش می خواست دست بردارد، می خواست همه چیز را رها کند و برای همیشه برود جایی دیگر و هیچوقت برنگردد. هرس