ST
Відкрити в Telegram
364
Підписники
-124 години
-87 днів
-3430 днів
Архів дописів
363
تلخترین حقیقتِ زندگی اینه که هیچکس رو نمیشه به موندنش مطمئن بود حتی اونی که با قشنگترین کلمات بهت قولِ موندن میده آدما بلدن جوری از دوست داشتن حرف بزنن که فکر کنی بالاخره یه جای امن پیدا کردی، اما همون آدما گاهی فرداش جوری رفتارشون عوض میشه که به تمام خاطرات قشنگت شک میکنی.
امروز میگن دوستدارم، فردا انگار نه انگار که یه روزی بودنت براشون مهمترین چیز دنیا بوده یکی با حرفاش بهت آرامش میده و با رفتارش تمام آرامشت رو میگیره یکی اون قدر قشنگ نقشِ آدمِ موندنی رو بازی میکنه که وقتی میره، تازه میفهمی از اول هم قرار نبوده بمونه. دردناکتر از رفتن، اینه که بفهمی تمام مدت به کسی اعتماد کردی که خودش راهِ شکستن اعتمادت رو بلد بوده اینه که دیگه نمیدونی کدوم حرف از ته دل بوده، کدوم قول از روی عادت و کدوم دوست داشتن فقط یه دروغِ قشنگ برای روزهایی بوده که هنوز به دردشون میخوردی.
آخرش میمونی و یه مشت خاطره که نمیدونی باید باهاشون زندگی کنی یا از یادآوریشون بترسی با قلبی که هنوز دنبال صداقته، اما دیگه از هیچ حرف قشنگی دلش قرص نمیشه.
کاش آدما قبل از اینکه قولِ موندن بدن، یاد بگیرن چطور آدمها رو بعد از رفتنشون با خودشون تنها نذارن بعضی رفتنا تموم نمیشن؛ فقط آدم رو از اعتماد کردن به همهچیز و همهکس خسته میکنن.
-دلی🤍!
12 жовт, 18:32
363
هرچیزی یه گلدن تایمی داره. مثلا تو نمیتونی یک ماه بعد تولدم بهم تبریک بگی و من خوشحال شم. یا یک هفته بعد از شبی که آسیب دیدم حالم رو بپرسی و من باور کنم که اهمیت دادی. یا بری دور هاتو بزنی، خستگی هاتو در کنی و بیای من ببخشمت. معلومه که تو فرصت رو از دست میدی، چون هرچیزی یه گلدن تایمی داره.
12 жовт, 14:29
363
خستهام از حمل کردن بعضی چیزا که نه میتونم به کسی توضیحشون بدم، نه میتونم باهاشون کنار بیام و نه راهی برای خلاص شدن ازشون پیدا میکنم.
12 жовт, 03:58
