مجله راست ایرانی
Відкрити в Telegram
مجله راست ایرانی، یک مجله اینترنتی است که با هدف ارتقای آگاهی عمومی، ترویج مواضع راستگرایانه و پاسداشت منافع ملی ایران تاسیس شده است. 🔹مدیر و نویسنده: آرمان بهنسب لینک دیگر شبکه های اجتماعی در نخستین پیام: https://t.me/Iranian_right_wing/3
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
344
Підписники
+3624 години
+1017 днів
+13330 днів
Архів дописів
«از آنجاییکه اسلامگرایی شورشی بنیادگرایانه علیه مدرنیته است، بنابراین این مورد چیزی نیست که بتوان آن را از نفس دانش اسلامشناسی یا فقه اسلامی استنتاج کرد بلکه میبایست به دنبال ریشه های جدیدتری (ریشه های پست مدرن) برای آن بود. رئیس جمهور پیشین آمریکا، جورج بوش پسر، به صراحت تعبیر فاشیسم اسلامی را برای القاعده و مهاجمین ۱۱ سپتامبر به کار میبرد و به این دلیل به این اسم اشاره میکرد که اتفاقا فاشیسم هم شورشی بنیادگرایانه علیه مدرنیته بود.»
👤ارنست نولته
📚اسلامگرایی: سومین جنبش رادیکال
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
24 вер, 06:46
این جنبشها، برخلاف تصور رایج، سرمایهداری لیبرال را نه به عنوان یک رقیب اقتصادی صرف، بلکه به عنوان یک دشمن وجودی و «شر مطلق» میدیدند؛ دیدگاهی که با جهانبینی مارکسیستی در نفی نظامهای بازار آزاد همسو بود. در این میان، جنبش فاشیسم با گرایش به «سندیکالیسم ملی»، گامی فراتر از سوسیالیسم کلاسیک نازیها برداشت و تلاش کرد تا ترکیبی از مدیریت دولتی و کنترل اجتماعی را جایگزین مالکیت خصوصی کند. شخصیتهایی همچون موسولینی یا جنتلیه، که خود از پیشینه مارکسیستی برخوردار بودند برخلاف هیتلر که مارکسیسم را از منظر نژادی تکفیر میکرد، همچنان تأثیرات اندیشههای مارکس را در ساختار خود پذیرا بودند.
این همسوییِ ساختاری، پرسش مهمی را در مورد موضعگیری شوروی و جبهههای مارکسیستی برمیانگیزد. این تصور که جبهه کمونیستی به دلیل ماهیت ایدئولوژیک خود، از پیش در تقابل با قدرتهای فاشیست بوده، با واقعیتهای ژئوپلیتیک آن دوران همخوانی ندارد. واقعیت تاریخی نشان میدهد که تا پیش از چرخش بزرگ سال ۱۹۴۱، پیوندهای میان بلوک مارکسیستی و قدرتهای فاشیست، بیش از آنکه بر پایه تضاد باشند، بر پایه اقتضای قدرت استوار بود. پیمان «مولوتوف-ریبنتروپ» تجلی عینی این واقعیت بود که شوروی به جای مدافع جبهه آزادی، با آلمان نازی به فتح و تقسیم لهستان دست زد. استالین نه تنها در برابر تجاوزات فاشیستی سکوت کرد، بلکه با مشارکت مستقیم در جنایات علیه لهستان، نشان داد که اولویت اصلی او، حفظ و گسترش قلمرو نفوذ سوسیالیستی است. در واقع، تمایل استالین برای قرار گرفتن در جبهه متحدین، ریشه در نزدیکیهای ایدئولوژیک با جریانهای چپِ ملی داشت که در آن زمان با ساختار قدرت شوروی همسویی بیشتری داشتند. تنها زمانی که منافع جغرافیایی و بقای زیستی خودِ دولت سوسیالیستی با حمله مغرورانه هیتلر به خاک روسیه و لنینگراد به مخاطره افتاد، شوروی ناچار شد جبهه خود را تغییر داده و به ائتلافی بپیوندد که هدف اصلی آن، دفاع از جهان آزاد و کشورهای لیبرالدموکراتیک بود. از این منظر، تغییر جبهه شوروی نه از سر یک تحول اخلاقی در برابر فاشیسم، بلکه برآمده از یک ضرورت استراتژیک و برخورد مستقیم منافع ژئوپلیتیک با توسعهطلبی نازیسم بود.
🔹@Iranian_right_wing
24 вер, 03:13
آیا چپگرایان در جنگ جهانی دوم در روبروی یکدیگر ایستادند؟
نویسنده: آرمان بهنسب
تحلیل ماهیت تقابلهای ایدئولوژیک در دوران جنگ جهانی دوم مستلزم بازنگری در مرزبندیهای سنتی میان جبهههای سیاسی است؛ چرا که فرضِ تقابل مطلق میان چپ مارکسیستی و چپ ملی (فاشیسم و نازیسم) در این دوره، با واقعیتهای پیچیده درونگروهی و ساختارهای قدرت در تضاد است. اگرچه فاشیسم و نازیسم ریشههای ملیگرایانه متمایزی از مارکسیسم جهان وطنی داشتند، اما از منظر اقتصادی و ساختار قدرت، پیوندهای ناگسستنی با سنتهای سوسیالیستی و دولتگرایانه داشتند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
24 вер, 03:13
«در صفحه شطرنج جامعه انسانی، هر یک از این مهرهها اصل حرکتی خاص خود را دارد که ممکن است با اصل حرکتی که قانونگذار انتخاب و بر او تحمیل میکند، کاملا متفاوت باشد. تنها زمانی بازی جامعه انسانی بهراحتی و هماهنگ پیش میرود که این دو اصل باهم سازگار باشند و در یک جهت عمل کنند.»
👤آدام اسمیت
📚نظریه عواطف اخلاقی
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
22 вер, 11:58
«مارکسیسم و کمونیسم یک اسطوره بزرگ دارد؛ این اسطوره، رویای کهن و جاودانه بهشت است(که وعده آن را از آسمانها دزدیده و به زمین آورده)، جایی که همه چیز به فراوانی برای همه فراهم است و یک رهبر بزرگ، عادل و خردمند بر یک مهدکودک انسانی حکومت میکند.»
👤کارل گوستاو یونگ
📚انسان و نمادهایش
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
22 вер, 04:07
آثار هایک به وضوح ایدههایی را بیان میکنند که طنین این برداشت از سنت به مثابه ظهور تدریجی و درونی دلالتهای یک نظام فکری یا عملی در آنها شنیده میشود. این نکته بیش از همه در قواعد و نظم مشهود است که هایک در آن، تکامل قواعد عملی (که در نظامهای اخلاقی و به ویژه در قوانین عرفی تجسم مییابند) را به عنوان فرآیندی بررسی میکند که قواعد غالبا ناآشکار یا ضمنی به تدریج به واسطه آن بیان میشوند و با پیدایش نهادهای جدید، دلالتهایشان استخراج میگردد.
در این برداشت، قانون و اخلاق نیز نه یک نظام بسته تصنعی پدیدآمده از راه حکم و دستور، بلکه یک ساختار نظامیافته و متکامل را شکل میدهند؛ یک نظم خودانگیخته که به خاطر سرشت مساله نمیتواند یکباره به طور کامل تعریف شود، بلکه آن را تنها میتوان به شکلی تدریجی تبیین کرد و حتی در این صورت نیز چنین نیست که تعریفش پایان یافته باشد، چون اصولا نه شرایط جدید حدی دارند و نه دلالتهای ذاتی، اما ناشناخته این نظام. این از نگاه هایک بخشی از دلیل امکانناپذیری سوسیالیسم است، چون نظامهای حقوقی از جمله قوانینی که برنامههای «توزیع عادلانه» ثروت باید به واسطه آنها پیاده شود، چنان پیچیدهاند که بشر نمیتواند آگاهانه طراحیشان کند، زیرا شرایطی که قانون باید تحت پوشش خود قرار دهد، همانند اطلاعات اقتصادی که برنامهریزان سوسیالیست برای انجام کارشان نیاز دارند، پیچیده، تکهتکه و پراکنده است و هیچ ذهنی نمیتواند به تنهایی از آنها آگاهی یابد. نظام حقوقی قابل اجرا باید در بنیادیترین سطح خود به شکلی خودانگیخته تکامل یابد و طراحی آگاهانه انسان، حداکثر آن را اصلاح و پالایش کند و دستی به لبهها و مرزهایش بکشد.
با این همه میتوان گفت که آنچه تاکنون بیان شده، نشان میدهد که تفسیرهای صورتگرفته از هایک که برداشت او از تکامل را یک «پویایی» ریشهای تعبیر میکنند، چقدر غلط است، چون از نگاه هایک، تکامل یک نظام قواعد یا اعمال از درون، تکاملی نظاممند از نوعی است که چسترتون شرح داده. این تکامل نوعا فرآیندی نیست که در آن هر چه پیشتر وجود داشته، به کلی برافتد یا چیزی مخالف به جای آن بنشیند (مثل اینکه بچهگربهای به یک سگ تبدیل شود)، بلکه در برابر، آنچه ضمنی و مضمر است، آشکار میشود و دلالتهایش سر برمیآورد و کل این سیستم، نظاممندتر و یکدستتر میشود همچون وقتی که یک کودک رشد میکند و فردی بالغ میشود و آنچه رخ میدهد، تغییری است معنادار، اما تدریجی و مرتبط با آنچه پیشتر وجود داشته؛ و حتی تغییرات شدیدی (مثل افتادن دندانهای کودک، رشد موی صورت و یائسگی) که در این میان رخ میدهند، تغییری بنیادین در کل سیستم ایجاد نمیکنند. از این رو این تکامل درونی، فرآیندی اساسا محافظهکارانه است، نه انقلابی و از دید هایک معیار بنیادین در آن برای مشروعیت تغییر در یک قاعده، کشف ناسازگاری آن با یک قاعده بنیادیتر موجود است.
به طور مثال اختیار قواعدی توسط سوسیالیستها که با اصول بنیادین مالکیت خصوصی و قرارداد تعارض کامل داشتند (اصولی که هزاران سال بر جامعه غربی حکم راندهاند)، مثالی خوب از تغییری انقلابی است که از یک فرآیند تکاملی طبیعی که از درون سیستم برخیزد، نتیجه نمیشود. در مقابل، برچیده شدن بردهداری در غرب دقیقا یک فرآیند تکاملی درونی و پیامد طبیعی مفاهیم آزادی سیاسی و مالکیت (در این مورد خاص، مالکیت بر خود) بود که مدتهای درازی غیرآشکارا بر جامعه غربی حکومت کرده بودند، اما هنوز به شکلی کامل و منسجم، بیان نشده و کاربستی نیافته بودند. باید اشاره کرد که محافظهکاری موجود در این تکامل درونی شبیه محافظهکاری تکامل زیستشناختی است. عادت داریم که به تکامل زیستشناختی به مثابه یک فرآیند تغییر ریشهای بنگریم، اما تغییر تکاملی صرفا به معنایی نسبی و تنها در گذر دورههای زمانی بسیار دراز، ریشهای است.
🔹@Iranian_right_wing
21 вер, 07:05
هایک و سنت (بخش دوم: تکاملگرایی درونی)
نویسنده: ادوارد فسر
نوع دیگری از دفاع از سنت بر روشی استوار است که طبق آن، درک کامل باورها و اعمال غالبا تنها در بافت یک سنت جریاندار فکری یا عملی که هم روابط درونی میان ایدهها و اعمال و هم روابط بین معانی ضمنی آنها آهسته آهسته در آن شکل میگیرد، امکانپذیر است. موضع کلامی کلیسای کاتولیک تا اندازهای بر چیزی شبیه به این مفهوم از سنت تکیه دارد، چه این که معنایی در آیین کاتولیکی هست که با شکل گرفتن روابط درونی میان باورهای عقیدتی و دلالتهای آنها، غالبا هنگامی که با مشکلات پیشبینینشده (یا به سخن دیگر نهضتهای بدعتآمیز و تفرقهافکن) روبهرو میشوند، درک کلیسا از آموزههای بنیادینش در گذر سدهها در آن معنا شکل میگیرد و عقاید مربوط به تثلیث، تجسد [تجسد خدا در قالب عیسی مسیح]، زندگی مریم باکره و… در روندی تدریجی و طولانی به این طریق بسط مییابد.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
21 вер, 07:05
«درباره فدرالیسم، کنفدراسیونها و خودگردانی محلی به عنوان نیاز امروز مدرنیزاسیون سیاسی در ایران...»
🎙️شاهزاده رضا پهلوی
🔹@Iranian_right_wing
20 вер, 12:24
پیشرفت تکنولوژیک، خلاقیت بازار و مواردی از این دست چیزهایی بودند که هایک سرسختانه از آنها دفاع میکرد، اما این جا به این قبیل مسائل نمیپردازیم. تا جایی که به نهادهای بنیادین اخلاقی دلمشغولیم، هایک با سنت محافظهکاری برکی بسیار همداستان بود؛ سنتی که اندیشناک انحراف و دستکاری در این نهادها بود (از جمله نهادهای اخلاقی خاصی که نظم بازار آزاد که لیبرتارینها به درستی به آن بها میدهند، بر آنها استوار است). البته هایک هر گونه تغییر در این نهادها را به طور مطلق منتفی نمیدانست، اما محافظهکارها هم چنین نمیکنند.
در آغاز باید میان ادعای هایک پیرامون ارزش سنت و دیگر ادعاهایی که غالبا در دفاع از آن بیان میشود، تمایز بگذاریم. محض نمونه غالبا تصور میشود که یک عمل سنتی صرفا به این خاطر که از سنت برآمده یا متداول است، ارزش دارد؛ نه به این معنا که سنتی بودنش دلیلی است بر ارزشمندی (مستقلانه) آن، بلکه به این معنا که سنتی بودن یا متداول بودن، به خودی خود ارزشمند است. به سخن دیگر حتی اعمالی که شاید ذاتا مهم نباشند و اگر وجود نداشتند، نیازی به خلقشان نبود، ممکن است تنها به این خاطر که در اندازهای گسترده و برای مدتی دراز در یک جامعه پذیرفته شدهاند، حائز امتیازی خاص باشند.
یک جنبه دیگر این عقیده آن است که سنتها که بنا به سرشت خود در میان اعضای یک اجتماع مشترک هستند، حسی از تعلق و هدف مشترک را که برای بقا و رشد آن ضروری است، به اعضایش میبخشند. مثلا یکپارچگی خانواده با اعمال متداولش (مثل مسافرتهای سالانه برای گذراندن تعطیلات در کنار مادربزرگ) تقویت میشود. گروههای بزرگتر اجتماعی میتوانند هویت خود را طی هزاران سال با تبعیت سرسختانه از یک مجموعه اعمال مختلف حفظ کنند و به این خاطر است که میگویند این یهودیان نبودند که سبت را حفظ کردند، بلکه سبت بود که یهودیان را حفظ کرد.
روشن است که این مجموعه باورها بخشی از دفاع محافظهکارانه از احترام به سنت است که هرچند هایک بیتردید تاییدش میکرد، اما چیزی نیست که او در دفاع خود از سنت در ذهن داشته. در نگاه او، به واقع مضمون خاص اعمال سنتی غالبا مهم است. مساله فقط این نیست که عملی از سنت برآمده باشد، بلکه هایک سنتی بودن این عمل را شاهدی بر آن میگیرد که ارزشی ذاتی و مستقل دارد. این را باید به خاطر سپرد، چون گاهی به غلط تصور میشود که دیدگاه هایک نوعی نسبیگرایی در خود دارد؛ به شکلی که گویی فارغ از اینکه کدام جامعه سنتهای برتری دارد، اعمال سنتی حاکم در هر جامعه ضرورتا بهترین اعمال برای آن جامعه خاص هستند. اما هایک اصلا چنین باوری ندارد و در حقیقت بر برتری عینی برخی سنتها در مقابل برخی دیگر تاکید میکند. از این نوع نسبیگرایی تنها میتوان در ارتباط با سنتهایی دفاع کرد که ارزششان تنها از سنتی بودن آنها ریشه میگیرد. هایک در وهله نخست علاقهای به این نوع سنتها ندارد.
(ادامه دارد)
🔹@Iranian_right_wing
20 вер, 03:45
هایک و سنت (بخش اول)
نویسنده: ادوارد فسر
عقلانی بودن سنت و غیرعقلانی بودن دشمنی با آن، درونمایه کتاب تاملاتی بر انقلاب فرانسه نوشته ادموند برک و فلسفه محافظه کاری مدرن است. اما آثار فردریش آگوست هایک (که بسیار از برک الهام گرفته بود) میتواند بسطیافته ترین و گیراترین روایت از این موضوعات یا به سخن دیگر، نظریهای پیرامون تکامل فرهنگی از راه نوعی انتخاب طبیعی را به دست دهد که در چارچوبی بیان شده که مدرنیستهای روشنفکر پساداروینی نمیتوانند بی هیچ کنکاشی به سادگی کنارش بگذارند. برخی از این ستایشگران هایک، واقعا به دیدگاههای او پیرامون «تکامل» علاقه دارند، اما در حالی که علاقهشان به نظرات او درباره «سنت» کمتر است، وانمود میکنند که هایک هواخواه تغییر مدام است یا جانب «پویایی» را در برابر «ایستایی» میگیرد. اما هایک، دستکم به معنای مدنظر این افرادی که دوست دارند هایکی خوانده شوند، هرگز چنین نبود.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
20 вер, 03:44
«فردریش فون هایک همچنان یکی از معدود دانشمندان علوم اجتماعی است که به همراه استادش لودویگ فون میزس بیش از شصت سال پیش نشان دادند که چرا نظام سوسیالیستی نمیتواند کار کند و بنابراین در نهایت، در سال ۱۹۸۹ همان اتفاق هم افتاد. بدین جهت چنین شخصیتی نه تنها اسطورهای قابل احترام برای تمامیت جناح راست (محافظهکاران، نو محافظه کاران، لیبرال های کلاسیک و..) است بلکه دانشمندی بیرقیب در عرصه علوم انسانی و اجتماعی است که شاید تا چند قرن هم مثل او نبینیم.»
👤دیوید هوروویتز
📚نفرت از سفیدپوستان و دیگر آرمانهای مترقی
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
19 вер, 13:50
«برای اینکه متوجه شوید بدون مالکیت خصوصی، آزادی وجود ندارد کافیست مالكیت خصوصی را از حقوق بشری حذف کنید و خواهید دید که آنگاه لویاتان بر همه چیز مسلط میشود.»
👤راسل کرک
📚ذهن محافظهکار: از برک تا الیوت
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
19 вер, 07:14
«نگاه محافظهکارِ قرن بیستم، نخست و بیش از هر چیز، معطوف به احیای روح و منش است؛ او با مسئلهی دیرینهی نظمِ باطنیِ نفس، بازیابیِ فهمِ اخلاقی، و آن مرجعیتِ دینی که شالودهی هر زندگیِ معناداری است، درگیر است. این، غایت و اوجِ محافظهکاری است.»
👤راسل کرک
📚ذهن محافظهکار: از برک تا الیوت
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
19 вер, 02:57
#تاریخ_نگار
بیست و هفتم شهریور ماه سالروز بزرگداشت شعر و ادبیات پارسی گرامی باد! 💚🤍❤️
🔹@Iranian_right_wing
18 вер, 11:26
«این اعتقاد در بین محافظه کاران وجود دارد که تمدن برای بقا به نظم و سلسلهمراتب نیاز دارد، نه یک جامعهی بدون طبقه. به همین دلیل است که به محافظهکاران “حزب نظم” گفته میشود. اگر تفاوتهای طبیعی آدمها را از بین ببریم، قدرت در دست عدهای معدود (الیگارشهای سوسیالیست) جمع میشود تا آن خلاء را پر کنند. محافظهکاران با برابری انسانها در پیشگاه خدا و برابری آنها در برابر قانون مخالفتی ندارند، اما معتقدند که اگر بخواهیم همه را از نظر شرایط زندگی با هم برابر کنیم، در واقع همهی آنها را به بردگی و ملال میکشیم.»
👤راسل کرک
📚ذهن محافظهکار: از برک تا الیوت
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
18 вер, 09:16
پس از آن به عصر معاصر یا همان سومی و آخرین بخش از فروافتادگی یک ملت میرسیم که در اوجگیری جنبش چپ رخ داد؛ بار دیگر شاهنامه موضوع دعوا و معیار تعریف هر دو جریان روشنفکری در ایران شد. روشنفکری دوران بیداری، با تمام کندیِ روندش، سرانجام به ثمر رسید؛ چرا که گامی در جهت اعلام آشکارِ لزومِ خودشناسی برداشت و گورهای چندین تن از بزرگان فرهنگ ایران را که در گمنامی بودند، از تاریکی بیرون کشید و به اندازه استعدادشان، احترام و اعتباری شایسته برایشان فراهم کرد.
این جنبش (روشنفکری بیداری) چندان تداوم نیافت. فردوسی، سعدی، حافظ، خیام و عطار، اکنون دیگر خارج از مرزهای فرهنگی ایران بودند. در هزارهی مرگ فردوسی، روشنفکری دوران بیداری به دست رضاشاه پهلوی، "هزارهی فردوسی" را برپا کرد. در مقابل، روشنفکریِ چپ، چون وظیفهای حزبی داشت و جایگاه فردوسی و شاهنامه را میان مردم عادی (کوی و گذر) نادیده میگرفت، شاهنامه را به دربار و شاه پیوند زد و استبداد شاهان را با قلم از میان برد.
دشنامهایی که گلستان و شاملو، هر یک بهطور جداگانه، به شاهنامه و فردوسی دادهاند، از شمارش خارج است. گلستان و شاملو با تمام اختلافاتشان، در نقد و ناسزا به فردوسی، خوشبختانه همسخن و همداستان هستند: اگر خلاصه کنیم، آنها معتقدند میهن متعلق به پهلوی است و "ایران" تنها یک نام دروغین است؛ حتی زبان فارسی که با آن مینوشتند را "عقل دهاتیِ فردوسی" مینامند. آنها این را توطئهی دربار پهلوی میدانند که سعدی و حافظ را کنار گذاشتند تا فردوسی را بزرگ کنند؛ و از سوی دیگر، شاعر شاهنامه را آشکارا با تفسیری مارکسیستی و مدرن به دنبال منافع طبقاتی مالکان و مخالف ضحاک انقلابی میخوانند. دشنام به شاهنامه، مدتها برای اپوزیسیون وقت (پنجاه هفتی ها) به معنای دشنام به شاه بود. آنها وظیفهی حزبی کسانی را انجام میدادند که احتمالاً از واقعیتِ ایران بیخبر بودند و آن را لقمهای سهل برای قدرتهای بزرگ و بزرگتر شدن خود میپنداشتند.
🔹@Iranian_right_wing
17 вер, 09:19
شاهنامه و فرو افتادن یک ملت
نویسنده: بهرام بیضایی
شاهنامه داستان ملتی است که از بزرگی به خردی افتاده و حالا من میگویم که از آن نقطه هم فراتر رفته و فرو افتادیم یعنی ما تبدیل شدیم به تمایلات مختلف که در سه بخش آنها را میشود دسته بندی کرد.
نخست دشنام به فردوسی بود برای ستایش فاتحان جدید و پس از آن تمایلات عرفانی به عنوان دومین بخش که تمایلاتی بودند که ملتی را که قبلاً طرحی جهانی در سر داشت را به گوشهای از عزلت فرو برده و تشویق کردند که همین گوشه از دنیا مارا بس و این کم کم تبدیل میشه به اینکه این دنیا جای سعادت و زندگی نیست و همه چیز را به دنیای دیگر میسپارد.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
17 вер, 09:19
«یکی از اولین سندات تاریخی برای معاملات زمین تحت مالکیت خصوصی مربوط به فرهنگ یهودی و تورات است که در سفر پیدایش (۲۳: ۲-۱۸) ثبت شده است، که در آن ابراهیم پیامبر قطعه زمینی را برای دفن همسرش سارا خریداری کرد. در کتاب مقدس به قیمتی معادل چهارصد شکل نقره پول رایج اشاره شده است که به عِفرون، پسر زوهر، برای خرید غار مکفیله، به عنوان سردابهای برای سارای متوفی، پرداخت شد.»
👤رابرت لوفور
📚فلسفه مالکیت
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
17 вер, 02:17
شاید برای مخاطبِ ایرانی، این رویدادها در ابتدا صرفاً یک قصهی تاریخی دور از ذهن به نظر برسد، اما وقتی استدلالهای میزس را در بستر تاریخ خودمان بازخوانی میکنیم، شباهتهای تکاندهندهای رخ مینماید. انگار ما نیز از جنبش مشروطه به این سو، بارها در دامِ همان خطاهایی افتادهایم که میزس توصیف میکند؛ یعنی در سودایِ ساختنِ «بهشتِ موعودِ انقلابی»، برزخِ موجودمان را به دوزخ بدل کردهایم و روشنفکرانِ ما، گرفتارِ همان شتابزدگیهایی شدهاند که پیامدهایش، چونان آتشی، دامنِ کشور را گرفته است.
متن اصلی:
حکومت چند زبانی هابسبورگ میتوانست مسئله ای بزرگ را حل کند می توانست قانون اساسی ای ایجاد کند که به مردمان دارای زبانهای مختلف امکان دهد به گونه ای صلح آمیز در یک نظام حکومتی کنار همدیگر زندگی کنند. قانون اساسی ۱۸۶۷ که پرتالر آن را طرح ریزی کرده بود، چنین تلاشی را در پیش گرفته بود و از نظر من نیز تنها تحت این پادشاهی میتوانستیم از چنین قانونی برخوردار باشیم، اما این تلاش به این دلیل شکست خورد که حزب غولهای صنعتی مناطق سودت، با همه ابزارهای ممکن با دولت لیبرال مبارزه می کرد.
بدین سان اتریش در حدود سال ۱۹۰۰ حکومتی بود که اتباعش آن را نمی خواستند و عموماً چشم انتظار فروپاشی این حکومت بودند؛ حکومتی که اصل ملیت توجیه موجودیت آن را نقض می کرد.
تنها در وین بود شمار اندکی هنوز وجود داشتند که دغدغه شان حفظ این حکومت بود؛ رخدادهای بعدی که نابودی سلطنت هابسبورگ را به جریان انداخت(تشکیل جنبش ها و جمهوری های سوسیالیستی و فاشیستی) متعاقباً نشان داد که این مردان در تلاش بودند اروپا و کل بشریت متمدن را از فاجعه ای بزرگ نجات دهند اما تلاشهای آنها ناموفق ماند زیرا فاقد یک پشتوانه ایدئولوژیک کارآمد بود.
این فقدان در اینجا به وضوح نمایان میشد که هیچ کس نمیخواست نیت خیر مردانی را که قلبشان برای آینده اتریش و میهن های خویش میتپید تأیید کند؛ در آن زمان هیچکس در وین نمی توانست از پرداختن به مسائل سیاست ملیت طفره رود، در انجمن تحصیل علوم اجتماعی اوتو باور (سیاستمدار و پایگذار مارکسیسم اتریشی) و کارل رنر (پدر جمهوری های پس از سلطنت که حقوقدانی سوسیال دموکرات بود) ایده هایی ارائه دادند که بعدها آنها را در کتابهایشان منتشر کردند و به تدوین برنامه خود مختاری ملی منجر شد؛ لودو هارتمان نیز اطلاعاتی دربارۀ تحقیقات خود در باب مسئلۀ همسان سازی زبانی ارائه کرد که متأسفانه هیچگاه منتشر نشد.
در این میان تنها آدولف برناتزیک، استاد حقوق اساسی در دانشگاه وین بود که با نظری متفاوت توجه مرا به مسئله ثبت اراضی ملی جلب کرد که میبایست به منزله مبنایی برای شکل گیری واحدهای یکدست ملی برای رأی دهندگان عمل میکرد.
من با علاقه ای وافر این تلاشها را دنبال می کردم اما تردید داشتم هیچ یک از اینها بتواند با موفقیت همراه باشد؛ زیرا قابل انکار نبود که خلقهای ساکن در قلمرو امپراتوری دانوب میخواستند حکومت را متلاشی کنند.
رخدادهایی که به سرنگونی وزارت کوربر (از دولتمردان لیبرال امپراتوری اتریش-مجارستان) منجر شد، تأثیر به ویژه عمیقی بر همۀ آن کسانی گذاشت که به فکر حفظ حکومت بودند؛ در میان نخست وزیران زیادی که سکاندار اتریش قدیم در بیست و پنج سال آخر عمر آن بودند، ارنست فون کوربر یگانه کسی بود که نوعی سیاست حفظ حکومت را دنبال می کرد. او در این میان از سوی رودلف زیگهارت، رئیس پرتوان و درخشان کابینه اش حمایت میشد و بوهم باورک نیز به عنوان وزیر امور مالی در همین کابینه عضویت داشت. کوربر به دادستانها توصیه کرده بود که در توقیف روزنامه ها رواداری پیشه کنند و آزادی بیان را خدشه دار نکنند و به همین دلیل با مقاله یک روزنامه ملی آلمانی، چاپ وین که به مقدسات عشای ربانی توهین کرده بود برخورد نشد و مخالفان کوربر فرصت را مغتنم شمردند تا او را به بهانه احساسات مذهبی مردم سرنگون کنند.
🔹@Iranian_right_wing
16 вер, 11:32
