-خلوتِ‌خیال | 𝒆𝒅𝒊𝒕 ☁︎

https://t.me/asalivibes/2197 اوخودا نانازییییی

خواستم به اشتراک بزارم😔 پ.ن به صداهای اطراف توجه نکنید🗣‌.

خوشحالم همین؛

قربونت برم مرسی ازت🥹🫂

:) دقیقا همینه

محکومی همیشه حالِ خوب را پیدا کنی، درست وقتی که دیگر نمی‌توانی آن را برای خودت نگه داری؛ شادی‌هایت زودگذر باشند و دلت همیشه دنبال لحظه‌ای بگردد که همین حالا از دست رفته.

https://t.me/asalivibes

عزیزدلم😭🫂💗؛

:)

وای باورم نمیشه امروز چقدر قشنگ منو توصیف میکنید (:

در خیال خود خلوت کرده بود. فکر میکرد حال دیگر از این دنیای فانی فاصله گرفته و میتواند چندی هم شده با خود تنها باشد. اما انگار فقط خیال میکرد! شلوغی این روز ها فشارش را روی او بیشتر و بیشتر کرده بود. مگر تن نحیفش چقدر تحمل این بار ها را داشت ؟ البته که از تن بگذریم، روحی سفت و سخت تر از فولاد داشت. همین باعث شده بود به تنهایی اینگونه این سنگ ها را جا به جا کند. اما خب گاهی یکی از این سنگ ریزه ها سد راهِ گلویش میشد و همین تکۀ کوچک، کار را برایش دشوار میکرد. کم نمی‌آورد. یقینا که کم نمی‌آورد. اگر مجبور بود، آن سنگ را می‌بلعید و ادامه میداد. برای عزیز کردۀ جنگل سایه. پ.ن: خیلی موهای قشنگی داری

:))))))) اِبی وای

چند بار خوندمش چطور انقدر شبیه من بود و انقدر قشنگ بود ؟ :) خیلی خیلی ممنونم وای

برای تو؛ بعضی آدم‌ها را نمی‌شود از حرف‌هایی که می‌زنند شناخت؛باید دید شب‌ها با چه چیزهایی خودشان را سرگرم می‌کنند. یکی پناه می‌برد به سکوت،یکی به خیابان‌های خلوت،یکی به خاطراتی که هرچقدر هم قدیمی باشند،هنوز دست از سرش برنمی‌دارند،و یکی هم می‌نشیند پای صدای ابی؛نه فقط برای اینکه آهنگ گوش کند،برای اینکه شاید میان آن صدا،چیزی از خودش پیدا کند..شاید تو هم از همان آدم‌هایی باشی که بعضی آهنگ‌ها برایت فقط آهنگ نیستند. یک‌جایی از یک ترانه،یک جمله،یک صدا،ناگهان چیزی را درونت تکان می‌دهد که مدت‌هاست درباره‌اش حرف نزده‌ای. آدم وقتی زیاد با موسیقی زندگی می‌کند،کم‌کم می‌فهمد بعضی آهنگ‌ها را خودش انتخاب نکرده؛خاطره‌ها انتخابشان کرده‌اند..یک آهنگ برای یک نفر می‌شود شب‌های تنهایی،برای یکی می‌شود عشق قدیمی،برای یکی می‌شود آدمی که رفت،و برای یکی فقط چند دقیقه آرامش در میان روزی که زیادی شلوغ بوده. شاید قصه‌ی تو هم جایی میان همین‌ها باشد. من نمی‌دانم چه چیزی پشت آن آهنگ‌هایی‌ست که دوستشان داری،نمی‌دانم کدام شب را به یادت می‌آورند،یا اسم چه کسی را بی‌صدا از گوشه‌ی ذهنت بیرون می‌کشند. اما یک چیز را می‌فهمم؛آدم بی‌دلیل با بعضی صداها این‌قدر صمیمی نمی‌شود. بعضی صداها شبیه آینه‌اند؛هرکس به اندازه‌ی زخمی که با خودش آورده،چیزی در آن‌ها می‌بیند..و شاید زیبایی بعضی شب‌ها همین باشد؛چراغی کم‌نور،اتاقی ساکت،هندزفری‌ای که در گوش مانده،و آهنگی که تمام می‌شود اما تو هنوز چند دقیقه‌ای در همان حال و هوا باقی مانده‌ای. نه دنبال فراموش کردن،نه دنبال جواب،فقط کمی دور از همه. اگر واقعاً با آهنگ‌های ابی رفیقی،شاید خودت بهتر از هرکسی بدانی بعضی قصه‌ها پایان مشخصی ندارند..آدم فقط یک روز متوجه می‌شود دیگر مثل قبل درد نمی‌کنند؛ نه اینکه فراموش شده باشند،فقط دیگر هر شب دستشان به گلوی آدم نمی‌رسد. و شاید بعضی آدم‌ها هم همین‌اند؛ می‌روند،اما صدایشان،خاطره‌شان، یا حتی یک آهنگ سال‌ها بعد دوباره پیدایشان می‌کند. برای همین،اگر شبی دوباره همان آهنگ قدیمی را گذاشتی،لازم نیست حتماً از گذشته فرار کنی..بعضی خاطره‌ها را می‌شود فقط یک شب مهمان کرد،نشست،نگاهشان کرد،و گذاشت دوباره بروند. نه هر چیزی که در گذشته مانده،ارزش برگشتن دارد؛اما بعضی چیزها ارزش یک بار به یاد آوردن را دارند. شاید تو هم یکی از همان آدم‌هایی باشی که شب‌ها بیشتر از روزها خودشان هستند. و اگر این‌طور باشد،من فقط یک جمله برایت دارم؛بعضی آدم‌ها را زندگی از ما می‌گیرد،بعضی‌ها را خودمان جا می‌گذاریم،اما بعضی شب‌ها،یک آهنگ قدیمی کافی‌ست تا بفهمیم هنوز تکه‌ای از آن روزها جایی درونمان نفس می‌کشد. با احترام؛ آقای قاضی. for;@asalivibes