〘ㅤ ㅤㅤ ㅤ ㅤᎬ̇𝗍𝗁𝖾𝗋𝖾𝖺𝗅 Ȧ𝗎𝗋éㅤㅤ ㅤ ㅤ ㅤ〙

آسمان، چه در تاریکی شب و چه در روشنایی روز، از آمدن هیچ پدیده‌ای در امان نیست؛ گاهی در دل شب برف می‌بارد و گاهی در روشنای روز، باران می‌گیرد و رنگین‌کمانی پدیدار می‌شود. آدم‌ها نیز چنین‌اند؛ گاهی در روشن‌ترین لبخندهایشان، غمی پنهان دارند و گاهی در تاریک‌ترین روزهایشان، امیدی کوچک زنده نگه می‌دارند. مگر می‌شود کسی را تنها به‌خاطر روزهای تاریکش دوست نداشت، وقتی می‌دانی همان آدم، روزی روشن‌ترین لحظه‌های زندگی‌ات را ساخته است؟ من تو را نه فقط در آرامش چشمانت، که در طوفان خشم و اندوهت نیز دوست دارم؛ چراکه برای من، دوست داشتن یعنی پذیرفتن تمام آسمانِ وجودت، حتی آن روزهایی که نه آفتابی در آن پیداست و نه رنگین‌کمانی.

واژهٔ زیبا در برابر تو، حقیر و بی‌ارزش است؛ گویی تمام قاموس جهان، در وصف حضورت به استیصال رسیده و هیچ تعبیری را یارای بیان آنچه در تو می‌بینم، نیست. چگونه می‌توان تو را به زیبایی تشبیه کرد، هنگامی که حتی زیباترین واژگان نیز در برابر تو، رنگی از بی‌اجرتی به خود می‌گیرند؟ شاید مرگ، اگر رنگی داشت، سرخ بود؛ همان سرخیِ اشتیاقی که در تمنای وصال، رگ به رگ وجود عاشق را به زوال می‌کشاند. اما اگر قرار باشد مرگ را به رنگی تشبیه کنم، برای من رنگِ چشمان توست؛ چراکه چه تفاوتی دارد جان در سیاهیِ نیستی نابود شود یا در تماشای تو، از خویشتن تهی بماند؟ و من، میان این همه واژهٔ ناتوان، هنوز در جست‌وجوی تعبیری هستم که شایستهٔ تو باشد؛ غافل از آنکه شاید هیچ واژه‌ای برای تو آفریده نشده است و من محکومم تا ابد، در حسرتِ توصیف آنچه در تو می‌بینم، قلم بزنم.

ʸᵒᵘ ᵏⁿᵒʷ ʰᵒʷ, ʷʰᵉⁿ ʸᵒᵘ ᶜᵃᵗᶜʰ ᵃ ᶜᵒˡᵈ, ᵗᵃˢᵗᵉˢ ᵃⁿᵈ ˢᵐᵉˡˡˢ ᵇᵉᶜᵒᵐᵉ ˢᵒ ᵈᵘˡˡ ᵃⁿᵈ ᵐᵉᵃⁿⁱⁿᵍˡᵉˢˢ? ᴹᵒᵒⁿ ᴮᵃᵉᵏ’ˢ ᵇʳᵃⁱⁿ ʰᵃˢ ᶜᵃᵘᵍʰᵗ ᵃ ᶜᵒˡᵈ, ᵗᵒᵒ.ᴬˡᵐᵒˢᵗ ᵉᵛᵉʳʸᵗʰⁱⁿᵍ ᶠᵉᵉˡˢ ᵐᵉᵃⁿⁱⁿᵍˡᵉˢˢ ᵗᵒ ʰⁱᵐ ⁿᵒʷ,ᵃⁿᵈ ⁱᵗ’ˢ ᵇᵉᶜᵒᵐᵉ ʰᵃʳᵈ ᶠᵒʳ ʰⁱᵐ ᵗᵒ ᵉⁿʲᵒʸ ᵃⁿʸᵗʰⁱⁿᵍ.ᴮᵘᵗ ᵗʰᵉ ˢᵗʳᵃⁿᵍᵉ ᵗʰⁱⁿᵍ ⁱˢ,ʰᵉ’ˢ ᵃᶠʳᵃⁱᵈ ᵗᵒ ᵗᵃˡᵏ ᵃᵇᵒᵘᵗ ⁱᵗ ᵒʳ ᵉᵛᵉⁿ ᵇʳⁱⁿᵍ ⁱᵗ ᵘᵖ,ᵇᵉᶜᵃᵘˢᵉ ⁱᵗ ᵗᵉʳʳⁱᶠⁱᵉˢ ʰⁱᵐ. ᴴᵉ’ˢ ᵃᶠʳᵃⁱᵈ ʰᵉ ʷᵒⁿ’ᵗ ᵇᵉ ᵃᵇˡᵉ ᵗᵒ ʰᵒˡᵈ ᵒⁿ. ᴴⁱˢ ᵇʳᵃⁱⁿ ⁱˢ ˢᵃʸⁱⁿᵍ ᵗʰⁱⁿᵍˢ ʰᵉ ᵈᵒᵉˢⁿ’ᵗ ᵗʰⁱⁿᵏ ʰⁱˢ ʰᵉᵃʳᵗ ᶜᵃⁿ ᵇᵉᵃʳ. ˢᵒ ʰᵉ ʲᵘˢᵗ ᵖᵘˢʰᵉˢ ᵃˡˡ ᵒᶠ ⁱᵗ ᵃʷᵃʸ,ⁿᵒᵗ ˡᵉᵗᵗⁱⁿᵍ ᵉⁱᵗʰᵉʳ ˢⁱᵈᵉ ʰᵃᵛᵉ ᵗʰᵉ ᶠⁱⁿᵃˡ ˢᵃʸ.ᴺᵉⁱᵗʰᵉʳ ᵒⁿᵉ ʷⁱⁿˢ; ʰᵉ’ˢ ˡᵉᶠᵗ ˢᵗᵃʳⁱⁿᵍ ᵃᵗ ˢᵒᵐᵉ ᵈⁱˢᵗᵃⁿᵗ,ⁱⁿᵈᵉᵗᵉʳᵐⁱⁿᵃᵗᵉ ᵖᵒⁱⁿᵗ, ᵇᵉᶜᵃᵘˢᵉ ʰᵉ’ˢ ᵉᵠᵘᵃˡˡʸ ᵃᶠʳᵃⁱᵈ ᵒᶠ ᵇᵒᵗʰ.