نعنایِ ژنرال/ rest

من‌هنوز نتونستم با این جونگکوک کنار بیام بعد میای ادیت با چنین آهنگی میزنی ازش؟

با من این کارو نکن

وات🫪

ʚ ⏤͟͟͞͞ 𝖧𝖾'𝗌 𝗀𝖺𝗓𝖾 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝖺 𝗌𝖾𝖼𝗋𝖾𝗍 𝖨 𝗐𝖺𝗌𝗇'𝗍 𝗌𝗎𝗉𝗉𝗈𝗌𝖾𝖽 𝗍𝗈 𝖿𝗂𝗇𝖽, 𝗒𝖾𝗍 𝖨 𝖼𝖺𝗇'𝗍 𝗅𝗈𝗈𝗄 𝖺𝗐𝖺𝗒 ✮

نیویورک

سعدی

بنگ چان🛐 وای این عکسه... حرف نزنم بهتره چون آبروم میره😂چقدر عکسا هماهنگی داره و خوب چیده شده کناره هم✨

ྀ⃝‌ ๋ྀ𖦹 ๋⭑ ⃘𝇈 ⃘ ๋⭑⎥ #BangChan ⎥⭑ ๋ ⃘𝇈 ⃘ ⭑ ๋𖦹ྀ⃝‌ ๋ྀ

مود برد و ادیتو؛عجب شاهکاری مثله همیشه. عالی✨

‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌🫟 ꪗ𝗈𝗎 𝗃ʉ𝗌𝗍 𝗆ɑ𝖽𝖾 𝗆𝗒 ꪀ𝗂𝗀𝗁𝗍 ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ 𝖨 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝖻𝖾𝗍𝗍𝖾𝗋 ꪀ𝗈ꪝ ✰ #𝒍𝒆𝒔𝒔𝒆𝒓𝒂𝒇𝒊𝒎

چقدر قشنگ و زیبا به ستاره ی متن جون دادی و همه چیز رو با چینشی خاص و مرتب تشبیه کردی؛

حال با چشمانم دنبال آن نور می‌گشتم، زیرا که به من قولِ پیدا شدن داده بود. اما کسی حرف از دق کردنِ ستاره‌ی قطبی نزده بود.

روزها می‌گذشت، اما خبری از زمزمه‌هایی که در تاریکیِ دفن‌شده‌ی گذشته می‌شنید، نبود

ستاره‌ی فرسوده، با کوری، دل به زمزمه‌هایی سپرده بود که هرگز برای او سروده نشده بود؛ به آغوشی تکیه داده بود که تنها دیواری فرسوده و نم‌دار بود؛ به صدایی دلبسته بود که پژواکی بیش نبود.

واقعا محشر بود؛ خسته نباشی.

𝖠 𝗅𝗂𝗀𝗁𝗍 𝗈𝖿 𝖻𝗅𝗈𝗈𝖽;

گمان می‌کردم کوریِ ابدی تلخ‌ترین اتفاق ممکن است؛ این نفس کشیدنِ اجباری‌ست. خود را به تنهایی، در میان برزخی از تصاویر می‌دیدم. تلاش می‌کردم زیبا شوند، اما تاریکی‌ای را به خود راه می‌دادند که از وحشت‌زدگی‌اش، به دنبال نور می‌گشتم. ولی هر آن، فراموشیِ ندیده‌شدن، به مثال دیواری سر به فلک کشیده، جلویم قد علم می‌کرد. از ترس آن تصاویر خیالی در تاریکیِ پشت چشم‌هایم، گداییِ بینایی‌ای را کردم که کابوس‌های خاموشی‌ام در کنارش آغوشی امن بودند. در کاسه‌ی گدایی‌ام، بینایی‌ای را دریافتم که زهرتر از هر... بود. بینایی، روحم را جلا بخشید؛ اما حیف، کوتاه. حال با چشمانم دنبال آن نور می‌گشتم، زیرا که به من قولِ پیدا شدن داده بود. اما کسی حرف از دق کردنِ ستاره‌ی قطبی نزده بود. ستاره‌ی قطبی، در خاموشیِ دیده‌اش، می‌شنید و دل خوش می‌کرد به قصه‌های شیرینِ قمر. امان از آن روز که صاحب آسمان، دیده‌ی آن طفل را برگرداند. جهان عجیب، زیبا و حیرت‌آور بود و طفل باوری برایش نداشت. روزها می‌گذشت، اما خبری از زمزمه‌هایی که در تاریکیِ دفن‌شده‌ی گذشته می‌شنید، نبود. زمزمه بود، اما نه برای ستاره‌ی بینا؛ برای دیگری بود و گمانِ تاریکی، ستاره را به خود نسبت می‌داد. ستاره‌ی فرسوده، با کوری، دل به زمزمه‌هایی سپرده بود که هرگز برای او سروده نشده بود؛ به آغوشی تکیه داده بود که تنها دیواری فرسوده و نم‌دار بود؛ به صدایی دلبسته بود که پژواکی بیش نبود. وجودِ ستاره به خاموشیِ ابدی رفت، اما از خونریزیِ قفسه‌سینه‌ی شکافته‌اش، به دستِ بیناییِ قاتل، کورسویی از نور برخاست؛ نوری جاودان.