♪ܝ݅‌ِܝ‌ܦ̇ܝ̇ߺߊ

«عشق، خطای دیدِ قشنگی بود در جهانی که همه‌چیزش بیش از حد زمخت و واقعی به نظر می‌رسید.»

"عـمقِ تـاریکِ یک نویسـنده"

«خاطرات، بوی موریانه می‌دهند؛ آرام و بی‌صدا، ستون‌های زنده بودنمان را جویدند و رفتند.»

"عمـقِ تـاریکِ یک نویسـنده"

پاییز هرگز آرام نمی‌آمد؛ هربار مثل روحی سرگردان از اعماق تیرگی‌های فراموش‌شده برمی‌خاست و بوی نم‌گرفته‌اش تمام جانم را به یغما می‌برد. من دلباخته‌ی عطر پاییز بودم؛ عطری که گویی ترکیبی بود از خاکِ باران‌خورده، برگ‌های در حال پوسیدن، و خاکسترِ خاطراتی که هیچ‌گاه خاموش نشدند. در آن غروب‌های ابری و مه گرفته، وقتی بوی باران و نم بر تن سنگفرش‌های خلوت می‌نشست، زمان متوقف می‌شد. هوا طعمِ دلتنگی کهنه‌ای را می‌داد؛ شبیه اندوهِ سایه‌هایی که در تاریکی اتاق قد می‌کشند و رازی را نجوا می‌کنند که جز ویرانی در پی ندارد. هر نسیمی که از لای شاخه‌های برهنه‌ی درختان می‌گذشت، حامل طنین قدم‌های گذشته بود؛ یادآور چشم‌هایی که روزگاری تمام جهان بودند و بعد، در مهِ غلیظ فراموشی محو شدند. عطر پاییز برای من، عطرِ مسمومِ اما دلربای گذشته بود. بوی کوچه‌های خیس، چای سردشده در ایوان، و دست‌نوشته‌هایی که زیر غبار روزها به زردی گراییده بودند. من در میان این بوها نفس می‌کشیدم، غرق می‌شدم و با ولع تمام، زهرِ شیرینِ خاطرات را سر می‌کشیدم. می‌دانستم این یادها چون موریانه استخوان‌های خیال را می‌تراشند و می‌خورند، اما چه باک؟ پاییز برای من زیارتگاهِ اندوه‌های مقدس بود؛ فصلی که در آن، دلباختگی به گذشته، تنها راهِ زنده‌ماندن در این جهان خاکستری به نظر می‌رسید.

"عـمقِ تـاریکِ یک نویسـنده"

خداوند به من موتور نمیده، چون میدونه حضوری ازش تشکر میکنم.🤣

-

🌞🌊

«او میانِ سایه‌روشنِ درختان ایستاده بود، اما حضورش فراتر از این مکان و زمانِ فانی بود. چشمانش، دریچه‌ای به سویِ اقلیم‌هایِ ناشناخته داشت؛ جایی که واژه‌ها رنگ می‌بازند و سکوت، تنها زبانِ فهمیدن است. او جهان را آن‌گونه که ظاهرِ فریبنده‌اش نشان می‌داد، نمی‌دید؛ بلکه در پسِ هر سکون و هر جنبشی، داستانی ازلی می‌جست که تنها بر دل‌هایِ بی‌قرار، آشکار می‌شد. برای او، هستی، مجموعه‌ای از نشانه‌ها بود که در انتظارِ نگاهی هوشمند، لحظه‌شماری می‌کردند. او با هر ضرب‌آهنگِ قلبِ پیرامونش، پیوندی برقرار می‌کرد؛ چنان‌که گویی دست‌هایِ نامرئیِ روحش، تمامیِ هستی را لمس می‌کرد و نبضِ پنهانِ آن را می‌شنید. او در چشمِ آدم‌ها، نه تصویرِ چهره‌شان، که عمقِ حزنی شیرین یا شوقی ناگفته را می‌خواند؛ گویی در تالارِ وجودِ آن‌ها قدم می‌زد و غبار از آینه‌هایی می‌گرفت که سال‌ها بود کسی در آن‌ها نگریسته بود. او مسافرِ بی‌صدایِ اعماق بود؛ کسی که می‌دانست هر نقص، بخشی از یک کمالِ بزرگ‌تر است و هر دردی، مقدمه‌ای برای یک شکوفایی. در نگاهِ او، دنیا نه یک معمایِ لاینحل، که رقصی است میانِ نور و سایه، و او تنها کسی بود که ریتمِ این رقص را با تمامِ جانش درک می‌کرد. او ایستاده بود، و در همان حال، با نگاهش جهانی نو می‌ساخت؛ جهانی که در آن، هر آنچه دیده می‌شود، معنایی فراتر از خود دارد.»

(امیدوارم این نوشته کوتاه رو از من قبول کنید، جهت تشکر از نگاه زیبا و خاصت. این همه شما از بقیه گفتی، بلخره یکی هم باید بیاد و شمارو کشف کنه دیگه)

به قلم: ژرفنای عزیزم

«آن روز، خورشید نه از آسمان، که گویی از چشمانِ او بر جهان می‌تابید. هوا سرشار از طنینِ رقصِ ذراتِ نور بود که بی‌محابا بر شانه‌هایش بوسه می‌زدند. او، آن «لیلیوم صورتیِ» قصه‌های کهن، گویی در قلبِ یک صبحِ ازلی ایستاده بود؛ جایی که هیچ سایه‌ای توانِ قد کشیدن نداشت. پیراهنِ صورتی‌اش، تلاقیِ رنگین‌کمانی بود با سپیده‌دم؛ گویی گلبرگ‌هایش را از لطیف‌ترین پرتوهای صبحگاه بافته بودند. لبخندی که بر لبانش شکفت، نه تنها لبخندی ساده، که انفجاری از شورِ زندگی بود؛ همان نوری که در تاریک‌ترین سردابه‌های دل، راهِ خود را باز می‌کند و تمامِ ناامیدی‌ها را به خاکسترِ فراموشی می‌سپارد. او در میانِ آن درختانِ کهنسال، ایستاده بود تا به جهان بیاموزد که زیبایی، ریشه‌ای در نور دارد. هر بار که پلک می‌زد، دنیای پیرامونش جانی تازه می‌گرفت؛ انگار که با هر نگاهِ او، هزاران گلِ ناشکفته در دشت‌هایِ دوردست، شوقِ باز شدن پیدا می‌کردند. در آن لحظه، هیچ غمی نبود، هیچ حسرتی نبود؛ تنها بود و آن شکوهِ صورتی‌رنگ که در هیاهویِ روشنایی، جاودانگی‌اش را جشن گرفته بود. او نه یک تصویر، که یک سرودِ روشن بود؛ نغمه‌ای که در گوشِ هستی خوانده می‌شد تا به یادمان بیاورد که گاهی، فقط بودنِ کسی، کافی‌ست تا جهان دوباره، و دوباره، و دوباره زیبا شود.»

-تـقدیم به دلیلِ زیـباییِ امـروزِ جـهان-

-غـزل

عب نداره بابا، من عادت دارم به نداشتنِ چیز‌هایی که عمیقا دوسشون دارم. ولی می‌دونی، گاهی دلم می‌خواست حتی شده یه بار هم برای من می‌شد...

من این‌جا هستم… در میانِ سکوتِ سنگینِ آبی، در جایی که نور، دیگر نمی‌تواند راه برود. و او… آن غولِ آرام، آن تنهاییِ عظیم، در اعماقِ تاریکی می‌گذرد. او نه یک موجود، که تنها یک سایه‌یِ بزرگ بر دیواره‌یِ زمان؛ که با هر حرکتش، جابه‌جا می‌شود تمامِ این تنهاییِ ممتد را. صدایِ او، نه یک آواز، که یک تپش است؛ تپشی که از دوردست‌ها می‌آید، از جایی که هیچ نقشه‌ای به آن نمی‌رسد. من می‌خواهم بدانم، در آن چشم‌هایِ گشاد و بی‌کران، چه حجم از بی‌خبری و چه حجم از آگاهی نهفته است؟ آیا او هم، مثل ما، در جستجویِ لبه‌ای است برایِ گریستن؟ یا تنها می‌گذرد… و ما، از رویِ سطحِ بی‌خیالیِ زندگی، تنها تلاطمِ موج‌ها را می‌بینیم… -غـزل