Dusk
Відкрити в Telegram
فروتَن باش.
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
2 957
Підписники
Немає даних24 години
-1507 днів
+1 90030 днів
Архів дописів
2 957
ولی خوشحال هم هستم چون مطمئن شدم کراش اولیم دوستم داره💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️💆🏻♀️...
2 957
از اول ریدم
ببین من یک آدم هستم رو دونفر کراش هستم خب مشخصه اولی رو بیشتر دوست دارم مثل بقیه آدما از چشم افتاد ولی هنوز اون موقع دوسش داشتم با دومین کراشم صمیمی تر شدم یخورده سرد جواب اولین کراشمو دادم بعد دومین کراشم عن شده
چیکار کنم
2 957
مردم این سرزمین از فرطِ فقر، دیگر نمی‌دانند دستِ نیاز به کدام سو دراز کنند؛ به آسمان که نگاه می‌کنند، پاسخی نمی‌گیرند و به زمین که چشم می‌دوزند، جز سفره‌های کوچک‌شده و آرزوهای دفن‌شده چیزی نمی‌بینند. آن‌وقت، آنان که بر مسند قدرت تکیه زده‌اند، با وقاحتی وصف‌ناپذیر می‌گویند: «قیمت‌ها دستِ خداست!» چه مضحک؛ گویی خداوند مسئولِ بی‌کفایتیِ آدم‌هایی است که سال‌هاست پشتِ نامِ او و سایه‌ی دشمنان پنهان شده‌اند. هر بار که چیزی ویران می‌شود، انگشتی به سوی آمریکا نشانه می‌رود؛ هر بار که سفره‌ای خالی می‌ماند، بهانه‌ای تازه متولد می‌شود و هر بار که مردم زیر بارِ این زندگی خم می‌شوند، صاحبان قدرت با کلمات بازی می‌کنند تا حقیقت را در هیاهوی دروغ گم کنند. اما مگر می‌توان تا ابد، گرسنگی را با شعار سیر کرد؟ مگر می‌توان اجاره‌خانه را با وعده پرداخت، دردِ پدری را که شرمنده‌ی فرزندانش است با سخنرانی تسکین داد، یا اشکِ مادری را که از خریدنِ ساده‌ترین نیازهای کودکش ناتوان مانده، به گردنِ سیاست‌های بیگانه انداخت؟ آمریکا اگر دشمن است، چرا مردم باید تاوانش را با نانِ شبشان بدهند؟ و اگر خدا صاحبِ این جهان است، چرا نامش را سپرِ بی‌مسئولیتیِ خود کرده‌اید؟ خشمِ مردم از گرانی نیست؛ از تحقیرشدن است، از اینکه رنجشان را نمی‌بینند، صدایشان را نمی‌شنوند و هر بار که از حقِ زندگی حرف می‌زنند، به‌جای پاسخ، مشتی بهانه تحویلشان می‌دهند. مردم این سرزمین معجزه نمی‌خواهند؛ فقط می‌خواهند کار کنند و گرسنه نمانند، زنده باشند و از فردا نترسند، فرزند بیاورند و از آینده‌اش شرمنده نباشند. چه روزگار تلخی است؛ روزگاری که مردم برای زنده ماندن می‌جنگند و مسئولان برای زنده نگه‌داشتنِ بهانه‌هایشان. اما فراموش نکنید: هیچ قدرتی نمی‌تواند تا ابد حقیقت را در زندانِ دروغ نگه دارد؛ روزی می‌رسد که فریادِ سفره‌های خالی، بلندتر از تمام شعارهای پرطمطراق شنیده خواهد شد.
-الف
2 957
نه میدونی مثلا من یکیو میشناختم خودش میرفت خرج عمل بقیه رو میداد و تو بیمارستان یه خیر شناخته شده بود و حسابی کمک میکرد
الان بچشو برده بیمارستان دولتی عمل کردن
میگه پول خصوصی و دکتر خیلی خوبو ندارم
خب این اگه به گا رفتن ما نیس پس چیه
