اتاقِ فکرهای نصفِ شب

🩶.

یک تیکه از سریال happiness بی رحم شدنمونو بعد کرونا خیلی قشنگ نشون میده میگه: -خانواده خودت هم توی این شرایط بودن همینکارو میکردی؟ این بیمارها بیان سمتت بدون تردید شلیک میکنی خانواده خودت بودن چی؟ +میدونی از کرونا چی یادگرفتیم؟ زنده موندن مهم تر از اینه که چندتا دونه آدم هم دیگر رو آلوده کنن و بکشن من فقط تمام تلاشم رو میکنم تا زنده بمونم و از خانواده ام محافظت کنم.

من همونیم که واسه تمام تعطیلاتش دقیق برنامه میریزه و لیست بلندبالایی رو تنظیم میکنه که همه رو انجام بده اما درنهایت هم یه گوشه میشینه یه سریال میبینه یا یه کتاب میخونه.

نوشته بود پیجِ اینستاگرامی که الان نمیزنی، امضای کارت و درآمدت در آینده میشه پس خوب بهش فکر کن بنظرت فکر نمیکنی قبل انجام این کار باید به استعداد درونیِ خودمونم فکر کنیم بعدش اینکارو انجام بدیم؟ الکیه مگه

من واقعا به جمله ی < هرچی منع کنی سرت میاد > با پوست و استخوون رسیدم.

من باید یه مدت کار توی یه کافه یا یه کتاب‌فروشی رو تجربه کنم، این زندگی هم نشد زندگی های بعدی ولی باید.

من توی دنیای حقیقی به دلایلی نمیتونم خودِ واقعیم باشم به دلایلی چون مردم چی میگن و... توی مجازی تا میخوام خودم باشم باز همون مردم که جلوشون باید موجه باشم هستن و همون سوال ها رو میپرسن چرا اینارو دوست داری چرا این چرا اون وقتی توی دنیای واقعی هیچ ارتباطی باهم نداریم چرا توی مجازی فکر میکنی متفاوته و نظرت رو بیان میکنی؟

بعضی آهنگا خیلی نامردن ! خاطرات یا آدم هایی رو بهمون یادآوری میکنه که تو خیلی زمان گذاشتی فراموششون کنی ولی ی آهنگ چند دقیقه ای تمام خاطراتو عین فیلم ثبت شده جلو چشمات زنده میکنه.

یادگاری بمونه.

خیلی فکر میکنم خیلی همه چی رو برنداز میکنم، همه چی رو میفهمم همه چی رو حس میکنم تو ذهن و مغزم هی بالا پایینشون میکنم و خب این شکلی بودن شاید بد باشه شاید خوب نمیدونم

هم دوس دارم تو جمع باشم هم بعضی وقتا دوس دارم توی ی غار دور افتاده باشم هم دوس دارم کلی دوست داشته باشم هم بعضی وقتا از خودمم فراریم هم دوس دارم دیوونه بازی دربیارم و خودم باشم هم وقتی هم سن هامو میبینم میگم باید بزرگتر و عاقل تر رفتار کنم و خودمم دقیق نمیدونم کدومشونم.

چای آدم بود میشد یکی از صمیمی ترین دوستام که همه غرغرامو بهش میگفتم ناراحت بودم بهش میگفتم خوشحالی های کوچک و بزرگمو اولین نفر به اون میگفتم و اون توی هر شرایطی کنارم بود که به حرفام گوش بده و بهم ثابت کنه من تنها نیستم :)

وقتى مريض شدم توقع داشتم همه حواسشون فقط به من باشه! ولی بعد فهمیدم آدما باید زندگی خودشون رو بکنن و اگه شد و دوست داشتن گاهی کنارم باشن. کنارم باشن و بی‌حوصِله باشن کنارم باشن و دعوا کنن کنارم باشن و شادباشن کنارم باشن و زندگی معمولیشون رو بکنن کنارم باشن...همینکه گاهی باشن بسه. - جهان با من برقص

-

همه ماها تو زندگیمون یه قسمتی رو داریم که پر از کلکسیونه از شیر مرغ بگیر تا جون آدیمزاد هر چیزی رو با هر خاطره ای میتونی داخلش پیدا کنی

اینکه بعضی اوقات هیچ ایده ای واسه زندگی توی ذهنت نباشه طبیعیه؟

پاییز نزدیکه همون فصلی که میری بیرون بارون میاد ، راه میری ، خیس میشی و برمیگردی