اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

منو ببخش اگه هنوز نفس می‌کشم، ولی تو زیر خاکی... منو ببخش اگه هنوز صبح‌ها چشمامو باز می‌کنم، هنوز چای می‌ریزم، هنوز توی خیابون راه می‌رم، هنوز برای فردا نقشه می‌کشم؛ وقتی تو پر از آرزو بودی و حتی فرصت نکردی به یکی‌شون برسی. منو ببخش اگه بعضی وقتا می‌خندم. اگه یه لحظه حواسم پرت می‌شه و یادم می‌ره که دیگه نیستی. اگه زندگی، با همه‌ی بی‌رحمی‌ش، هنوز داره منو با خودش می‌کشه جلو. باور کن فراموشت نکردم... فقط آدم یه جایی از گریه کردن خسته می‌شه. یه جایی چشم‌هاش دیگه اشک ندارن، ولی دلش هنوز همون‌جاییه که آخرین بار تو رو دیده. گاهی دلم می‌خواد برگردم به قبل از اون روزها؛ به وقتی که هنوز «بعداً» معنی داشت. وقتی می‌گفتی «یه روز می‌رسه» و من باور می‌کردم واقعاً یه روز می‌رسه. نمی‌دونستیم بعضی «یه روز»ها هیچ‌وقت قرار نیست بیان. تو با هزار تا آرزو رفتی... و من موندم با هزار تا «کاش». کاش بیشتر حرف زده بودیم. کاش بیشتر می‌خندیدیم. کاش اون روز، دنیا برای چند دقیقه بیشتر مهربون بود. کاش قرار نبود بعضی آدم‌ها انقدر زود تبدیل بشن به عکس، اسم، خاطره و یه جای خالی که هیچ‌چیزی پُرش نمی‌کنه. می‌دونی چی بیشتر از همه منو می‌شکنه؟ اینکه زندگی برای تو تموم شد، ولی برای من نه. دنیا حتی یک لحظه هم وای نایستاد. صبح شد. شب شد. آدم‌ها برگشتن سر زندگی‌شون. و من هر روز مجبور شدم یاد بگیرم چطور نبودنت رو با خودم بکشم و وانمود کنم هنوز حالم خوبه. منو ببخش اگه یه روز دوباره خوشحال شدم. اگه خندیدم. اگه یه روز تونستم بدون بغض اسمتو بگم. این به معنی فراموش کردنت نیست... یعنی فقط یاد گرفتم چطور با یه تیکه از قلبم که برای همیشه همون‌جا جا مونده، راه برم. تو زیر خاکی، و من روی زمینم؛ ولی راستش... از وقتی تو رفتی، یه قسمت از منم دیگه هیچ‌وقت برنگشت. من هنوز نفس می‌کشم، هنوز زندگی می‌کنم، هنوز فردا دارم... ولی هر بار که به فردا می‌رسم، یه گوشه‌ی قلبم آروم می‌گه: این همون فرداییه که قرار بود تو هم توش باشی. .صاد.

حواستون باشه؛ آدمی باشین که سعی می‌کنه بنویسه، نه نویسنده‌ای که سعی می‌کنه آدم باشه.