اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

چشم‌هایم روی کلمات سر می‌خورند. نمی‌خوانمشان. دارند مرا می‌خوانند. این آخرین قانون است؛ قانونِ هم‌آمیزی. قانونی که قرار بود میانِ من و کلمات مرزی باقی بگذارد، اما حالا خودِ مرز را هم بلعیده است. اول فکر کردم خسته‌ام، بعد فکر کردم حواسم پرت است، بعد فهمیدم نه... مشکل از چشم‌هایم نیست. کلمات جابه‌جا شده‌اند. هر بار که نگاهشان می‌کنم، یک چیزِ دیگر می‌نویسند. هر بار که می‌خواهم پاکشان کنم، می‌بینم جمله‌ای تازه روی صفحه نشسته که قسم می‌خورد من خودم آن را نوشته‌ام. نوشته‌ام؟ صبر کن. این «من» دقیقاً کدام من است؟ شاید برای اولین‌بار فهمیدم کلمات هیچ‌وقت تابع من نبودند، من برده‌ی آن‌ها بودم. من فقط به آن‌ها اجازه می‌دادم از دهانم بیرون بیایند، روی کاغذ بنشینند، و وانمود کنند که صاحب دارند. اما حالا دیگر وانمود نمی‌کنند. حالا کلمات صاحبِ خودشان را می‌شناسند. مرا. هر جمله‌ای که می‌نویسم چیزی را از من برمی‌دارد. یک خاطره، یک صدا، یک اسم، یک تکه از آن چیزی که زمانی فکر می‌کردم «خودم» است. و بدتر از همه این است که دیگر نمی‌توانم تشخیص بدهم کدام جمله را من نوشته‌ام و کدام جمله مرا نوشته است. گاهی وسطِ یک سطر ناگهان دستم می‌ایستد. چون جمله زودتر از من می‌داند قرار است کجا بنشیند. گاهی کلمه‌ای را پاک می‌کنم و چند ثانیه بعد دوباره همان‌جا پیدایش می‌کنم. گاهی قبل از اینکه بنویسم، می‌دانم جمله چیست. نه... این من نیستم که می‌دانم. جمله است که مرا به خاطر دارد. حالا دیگر از کلمات نمی‌ترسم. از چیزی می‌ترسم که پشتِ آن‌ها ایستاده. چون اگر من نویسنده نیستم، اگر این دست مالِ من نیست، اگر این فکرها از من شروع نشده‌اند... پس چه کسی تمام این مدت داشته از طرفِ من می‌نوشته؟ چشم‌هایم دوباره روی کلمات سر می‌خورند. آخرین جمله را می‌بینم. من آن را ننوشته‌ام. مطمئنم. اما جوهر هنوز خیس است. و جمله، با خطِ خودم، فقط یک چیز نوشته: «بالاخره فهمیدی؛ تو هیچ‌وقت نویسنده نبودی. تو فقط یکی از کلماتِ من بودی.» .صاد.