اینجادیوانهایمینویسد!
Відкрити в Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
6 248
Підписники
+924 години
-1527 днів
+2 03030 днів
Архів дописів
این پیامو فور کنید، بیام دست بذارم رو تاریک ترین بخش وجودتون و یه حدسی راجعبهتون بزنم.
ظرفیت: ۱۰ چنل🙏🏻.
اختلال شخصیتی یا حملهی عصبی داشتن، نشانهی با کلاسی و خفن بودن نیست، از با افتخار در مورد آن صحبت کردن، پرهیز کنید.
قلم را از دستانم میگیرم؛ واژهها در دادگاهِ مغزم، به جرمِ سالها سرکوب شدن، از من شکایت میکنند. هر کلمه، شاهدیست علیه من؛ هر سکوت، مدرکیست که نمیتوانم انکارش کنم. و من؟ هم متهمم، هم قاضی، هم شاکیای که از خودش شکایت کرده؛ و بدتر از همه، حکمی که قرار است صادر شود را از مدتها پیش میدانم.
.صاد.
قلم را از دستانم میگیرم؛ واژهها در دادگاهِ مغزم، به جرمِ سالها سرکوب شدن، از من شکایت میکنند. هر کلمه، شاهدیست علیه من؛ هر سکوت، مدرکیست که نمیتوانم انکارش کنم. و من؟ هم متهمم، هم قاضی، هم شاکیای که از خودش شکایت کرده؛
و بدتر از همه، حکمی که قرار است صادر شود را از مدتها پیش میدانم.
.صاد.
نگاهم کن، اما اینبار همانطور که همیشه آرزویش را داشتم، نه طوریکه خودت ترجیح میدادی.
.صاد.
لبهایم را روی هم میفشارم، تا مزاحمِ زخم زدنت به تنم نباشم.
خیالت راحت، صدایم حواست را پرت نمیکند.
.صاد.
مرا دوباره صدا بزن، این بار بلند تر.
طوری که انگار زندهماندنت به صدا کردنِ من وابستهست.
.صاد.
گربهی زخمی را در آغوش بگیر، نگران خونی شدن دستهایت، چرب شدن موهایت، زخمی شدن صورتت نباش.
نور از دل همین زخم ها راهش را پیدا میکند.
.صاد.
چشم هایم را میبندم، بلندتر نفس بکش، بیرحمتر زخمت را بزن، این تن دیگر دردی حس نمیکند.
.صاد.
