اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!
Відкрити в Telegram
من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
6 281
Підписники
-224 години
-2107 днів
+2 05630 днів
Архів дописів
چهار سال است که از آن روز می‌گذرد؛ اما بعضی روزها نمی‌گذرند، فقط روی تقویم جابه‌جا می‌شوند و در حافظه‌ی ما می‌مانند. بیست‌و‌پنجم‌شهریور، برای ما دیگر یک تاریخ نیست؛ نامِ زخمی‌ست که هنوز روی تنِ این سرزمین باز مانده. ژینا رفت، اما چیزی در آن رفتن تمام نشد. دختری از سقز رفت و پشت سرش هزاران چشمِ خسته، هزاران گلوی بریده از فریاد، و نسلی را جا گذاشت که دیگر نتوانست به «عادی بودن» برگردد. بعد از ژینا، خیابان‌ها دیگر فقط خیابان نبودند؛ هر سنگفرش، شاهدی شد و هر دیوار، حافظه‌ای. «زن، زندگی، آزادی» فقط سه واژه نبود؛ صدای نسلی بود که فهمیده بود گاهی برای پس گرفتن ساده‌ترین حقِ زندگی، باید تمام ترس‌هایی را که سال‌ها به او آموخته‌اند، کنار بزند. چهار سال گذشته؛ و هنوز وقتی نامش را می‌شنویم، چیزی درونمان فرو می‌ریزد. نه از فراموشی؛ از این‌که هنوز مجبوریم برای ابتدایی‌ترین حقِ انسان بودن، سوگوار باشیم.
ژینا، تو فقط یک نام در تاریخ نیستی. تو همان صفحه‌ای هستی که هر بار ورقش می‌زنیم، می‌فهمیم بعضی فصل‌ها را نمی‌شود بست؛ چون هنوز خونِ حقیقت از لابه‌لای کلماتشان می‌چکد. امشب، چهار شمع برای چهار سال نمی‌افروزیم؛ چهار سال تاریکی را به یاد می‌آوریم و به نام تمام کسانی که در این سال‌ها در سکوت دفن شدند، یک جمله را دوباره می‌نویسیم: بعضی آدم‌ها می‌روند، اما مرگشان پایانِ قصه نیست؛ آغازِ سؤالی‌ست که یک ملت دیگر نمی‌تواند از خودش پنهان کند.
ژینا؛ اسمت هنوز زنده است. و تا وقتی حافظه زنده است، هیچ قدرتی نمی‌تواند یک ملت را مجبور کند که فراموش کند چه بر او گذشته است.
زن، زندگی، آزادی.
25 شهریور‌ماه 1401..صاد.
چهار سال است که از آن روز می‌گذرد؛ اما بعضی روزها نمی‌گذرند،
فقط روی تقویم جابه‌جا می‌شوند و در حافظه‌ی ما می‌مانند. بیست‌و‌پنجم‌شهریور، برای ما دیگر یک تاریخ نیست؛ نامِ زخمی‌ست که هنوز روی تنِ این سرزمین باز مانده. ژینا رفت، اما چیزی در آن رفتن تمام نشد. دختری از سقز رفت و پشت سرش هزاران چشمِ خسته، هزاران گلوی بریده از فریاد، و نسلی را جا گذاشت که دیگر نتوانست به «عادی بودن» برگردد. بعد از ژینا، خیابان‌ها دیگر فقط خیابان نبودند؛ هر سنگفرش، شاهدی شد و هر دیوار، حافظه‌ای. «زن، زندگی، آزادی» فقط سه واژه نبود؛ صدای نسلی بود که فهمیده بود گاهی برای پس گرفتن ساده‌ترین حقِ زندگی، باید تمام ترس‌هایی را که سال‌ها به او آموخته‌اند، کنار بزند. چهار سال گذشته؛ و هنوز وقتی نامش را می‌شنویم، چیزی درونمان فرو می‌ریزد. نه از فراموشی؛ از این‌که هنوز مجبوریم برای ابتدایی‌ترین حقِ انسان بودن، سوگوار باشیم.
ژینا، تو فقط یک نام در تاریخ نیستی.
تو همان صفحه‌ای هستی که هر بار ورقش می‌زنیم، می‌فهمیم بعضی فصل‌ها را نمی‌شود بست؛ چون هنوز خونِ حقیقت از لابه‌لای کلماتشان می‌چکد. امشب، چهار شمع برای چهار سال نمی‌افروزیم؛ چهار سال تاریکی را به یاد می‌آوریم و به نام تمام کسانی که در این سال‌ها در سکوت دفن شدند، یک جمله را دوباره می‌نویسیم: بعضی آدم‌ها می‌روند، اما مرگشان پایانِ قصه نیست؛ آغازِ سؤالی‌ست که یک ملت دیگر نمی‌تواند از خودش پنهان کند.
ژینا؛ اسمت هنوز زنده است. و تا وقتی حافظه زنده است، هیچ قدرتی نمی‌تواند یک ملت را مجبور کند که فراموش کند چه بر او گذشته است.
زن، زندگی، آزادی.
25 شهریور‌ماه 1401..صاد.
یک شبِ سردِ زمستانی، در خیابان‌های کشورم، خدارا با چشمانِ خود دیده‌بودم، او مُرده بود.
مفتخرم شما را به ضیافتِ بالماسکه‌ای دعوت کنم؛ ضیافتی که صاحبِ مجلس، برخلاف تمام مهمانان، با چهره‌ی واقعی‌اش از شما پذیرایی می‌کند؛ و عجیب‌تر آن‌که هیچ‌کس متوجه نمی‌شود. مجلس، انبوهی از نقاب‌های تاریک را در خود بلعیده است؛ آن‌قدر که دیگر نمی‌توان فهمید چه کسی مهمان است و چه کسی پرسنل. اینجا مرزی میان تماشاچی و بازیگر وجود ندارد؛ همه یا بخشی از نمایش‌اند، یا وانمود می‌کنند نیستند. چراغ‌ها کم‌سو می‌شوند. موسیقی آرام‌تر می‌زند و سالن، یکی‌یکی چهره‌ی واقعی خودش را نشان می‌دهد. هر نقاب، صحنه‌ای منزجرکننده‌تر از قبلی می‌سازد و انگار مسابقه‌ای برپا شده: این‌که چه کسی می‌تواند بیشتر از "انسان‌بودن" فاصله بگیرد، بی‌آنکه نقابش از صورت بیفتد. دیس‌ها یکی‌یکی روی میزها چیده می‌شوند. چیزی از لبه‌ی میزها فرو می‌چکد و هیچ‌کس سرش را برنمی‌گرداند. کسی تعجب نمی‌کند. کسی نمی‌پرسد این ضیافت دقیقاً از چه چیزی تغذیه می‌کند. شاید عجیب‌ترین قسمتِ این مجلس همین باشد؛ این‌که هیچ‌کس از دیدنِ هیولا نمی‌ترسد، چون همه پیش از ورود، سهمی از هیولا را با خودشان آورده‌اند. و صاحبِ مجلس، پشت همان لبخند آرام، تمام مدت به مهمانان خیره مانده است. سرانجام چراغ‌ها خاموش می‌شوند. وقتی دوباره روشن می‌شوند، دیگر هیچ نقابی روی هیچ صورتی نیست. مهمان‌ها با وحشت به یکدیگر نگاه می‌کنند؛ اما وحشتشان از دیدن چهره‌ی واقعیِ دیگری نیست. از این است که می‌بینند چهره‌ی خودشان را به جای دیگری می‌شناسند. صاحبِ مجلس آرام دست می‌زند. «ضیافت تمام شد.» بعد، برای نخستین‌بار، نقاب خودش را برمی‌دارد. هیچ‌کس چیزی نمی‌گوید. چون آن‌جا دیگر کسی صاحبِ مجلس را نمی‌بیند. همه، خودشان را می‌بینند. و تازه می‌فهمند نقاب‌ها برای پنهان کردن هیولاها نبودند؛ برای این بودند که هیولاها بتوانند همدیگر را انسان تصور کنند. .صاد.
شاید هر روز باهات حرف نزنم، شاید هر روز باهم ارتباط نداشته‌باشیم، اما می‌خوام بدونی هر جایی به مشکل برخوردی، می‌تونی روم حساب کنی. من به اندازه‌ای که بتونم، کنارت هستم. شاید نتونم مشکلت رو حل کنم، شاید نتونم حالت رو خوب کنم، اما مطمعن باش همیشه برات جا دارم و می‌تونی با خیال راحت پیشِ من از اون بخش از وجودت صحبت کنی که پیش کسی نگفتی. دردات رو می‌گیرم و به جاش کلی دوست‌داشتن رو زخمات می‌ریزم. نگران نباش، حواسم بهت هست.
