اینجادیوانهایمینویسد!
Відкрити в Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
6 248
Підписники
+924 години
-1527 днів
+2 03030 днів
Архів дописів
اینجا کسی نمینویسد. اینجا فقط چیزهایی که سالها اجازهی حرف زدن نداشتند، بالاخره از تاریکی بیرون میخزند؛ کلمههایی که آنقدر در گلو ماندهاند تا دیگر شبیه حرف نیستند، شبیه جنازهاند. هر جملهای که اینجا میبینی، یک اعترافِ دیرهنگام است. یک تکه از چیزی که قرار بود فراموش شود و نشد. یک خاطره که به جای مردن، در ذهنم پوسید. یک «دوستت دارم» که هیچوقت گفته نشد. یک «بمون» که غرور خفهاش کرد. یک «کمکم کن» که آنقدر بیصدا گفته شد تا حتی خودم هم نشنیدمش. اینجا نوشتن، هنر نیست. اینجا آدمها تکههای خودشان را روی کاغذ جا میگذارند تا مجبور نباشند همهشان را با خودشان به فردا ببرند. شاید کلمهها با نوشتن، خودشان را از دست من نجات میدهند، شاید من دارم هر چیزی را که نمیتوانم دفن کنم، تبدیل به جمله میکنم. کسی چه میداند؟ من مدتهاست یاد گرفتهام فرو ریختن را بیصدا انجام بدهم. یاد گرفتهام وقتی چیزی درونم میشکند، لبخند بزنم. وقتی دلم میگیرد، بنویسم. وقتی میترسم، سکوت کنم. وقتی تمام میشوم، وانمود کنم هنوز چیزی برای ادامه دادن دارم. من قاتل خاموشم. نه از آن قاتلهایی که خون به پا میکنند؛ من چیزهای زنده را آرامتر میکشم. امید را. اعتماد را. خاطره را. آدمها را در ذهنم. و گاهی، نسخهای از خودم را که یک روز فکر میکرد قرار است حالش خوب شود. اما عجیبترین قسمت ماجرا اینجاست: من قدرت نوشتنم را از همان جایی میگیرم که بیشترین ضعفم را دارم. از زخمهایی که هیچکس ندید. از شبهایی که هیچکس نفهمید چطور صبح شدند. از حرفهایی که خوردم تا کسی از من نرنجد. از آدمهایی که بخشیدم، فقط چون نمیتوانستم تحمل کنم دوست داشتنشان بیمعنی بوده باشد. من از درد، کلمه ساختم. از تنهایی، جمله. از فروپاشی، داستان. و آنقدر ادامه دادم تا دیگر نفهمیدم دارم مینویسم که نجات پیدا کنم، یا دارم مینویسم چون دیگر چیزی برای نجات دادن باقی نمانده. پس اگر روزی دیدی اینجا جملهای نوشته شده که بیش از حد زیباست، زیادی تاریک است، یا عجیب آشنا به نظر میرسد؛ فکر نکن یک نفر آن را نوشته. شاید چیزی درون یک نفر، بعد از سالها جنگیدن، بالاخره مُرده و آخرین کاری که قبل از خاموش شدن بلد بوده، نوشتن بوده. اینجا کسی نمینویسد. اینجا، هر کلمه یک جنازه است؛ و هر جمله، سنگ قبری برای چیزی که زمانی خودِ ما بود. .صاد.
نظرمون؟ چه نظری دورت بگردم؟ ما در حدی هستیم که نظر بگیم اخههه؟؟؟ 😭😭
مثل همیشه بینظیر بود.. ولیییی
ولی الان که فکر میکنم
بینظیر براش خیلی کمه، شاهکاریه برا خودش.
باورم نمیشه انقدر قلم یک دختر زیبا بنویسه واقعا هنرمند خلاق ذهن زیبا داری :)
زمان، بر گردِ عقربه میچرخد، شیاطین سرخ لب از لب میگشایند، و دقیقهای میان ثانیهها جا میماند؛ انگار زمان هم از ادامه دادنِ ما خسته شده. ما اینجا گرفتاریم؛ در حصاری که خود، در حصارِ دیگری محصور مانده. دیوارها نفس میکشند، سایهها بیدارند، و هر دری که باز میشود، به اتاقی ختم میشود که انگار پیشتر، هزار بار در آن مردهایم. اینجا حتی زمان هم زندانیست؛ و ما، زندانیِ زندانیِ خودمان. فقط یک چیز را نمیفهمیم؛ اینکه اگر یک روز در باز شود، آیا واقعاً بیرون میرویم یا تازه میفهمیم تمام این مدت، خودِ ما درِ زندان بودهایم.
.صاد.
شاید من زیادی منتظر بودم،
زیادی امیدوار بودم و زیادی دوستت داشتم. اما نمیتونم از خودم بابت دوست داشتنت عذر بخوام؛ فقط کاش اون همه احساسی که برای تو گذاشتم، یه روز علیه خودم استفاده نمیشد.
بعضی خداحافظیها با «خداحافظ» اتفاق نمیافتن؛
با کم شدن حرفها، دیر جواب دادنها، بیتفاوت شدنها و فاصلههایی شروع میشن که اولش انکارشون میکنی، اما یه روز میفهمی رابطه خیلی وقته تموم شده.
شاید من زیادی منتظر بودم،
زیادی امیدوار بودم و زیادی دوستت داشتم. اما نمیتونم از خودم بابت دوست داشتنت عذر بخوام؛ فقط کاش اون همه احساسی که برای تو گذاشتم، یه روز علیه خودم استفاده نمیشد.
