uk
Feedback

Не попадись на ботовода! Telemetrio знаходить і позначає такі канали мітками 👉 Хочеш бачити мітку, оформляй підписку

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

Відкрити в Telegram

من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.

Показати більше
Країна не вказанаКатегорія не вказана
6 248
Підписники
+924 години
-1527 днів
+2 03030 днів
Архів дописів
کم بمونین. :))

حالا چون کمین، میخوام قسمت سوم چالش اتاق رو بذارم.🙄😂

میخوام یه کار جالب انگیز کنم.

پیس پیس

عزیزم . :)))

خیلی قشنگههههه

قربونتون بشم✨

من چی بگم؟ ((((((((: ظرفیت: ۱۰ چنل، پارتی ها ۲۵ چنل.

همون کاری که ما داریم میکنیم. شاید این جهان، برزخِ جهان قبلی و محل زندگی ماست؟

شاید مثلا قرن ها بعد، اگر بشری باشه، بتونه بعد از مرگ با هویت جدید تو یه جهان جدید با امکانات زندگی کنه.

نه جدی فکر کردین؟

صاد باز حوصله ش سر رفت اومد مارو بکوبه

بعد هر کس می‌میره وارد یه دنیای چند بُعدی میشه که هنوز برای پذیرش انسان آماده نیست و نه زمان داره نه مکان؟

تا حالا به این فکر کردین شاید اکسیژن یه ماده توهم‌زا ئه که ۸۰ سال طول می‌کشه انسان رو بکشه و هر کسی که می‌میره وارد دنیای واقعی میشه؟

مرسییی :)

Repost from N/a
چقد قشنگههه

نقدی نظری؟

دوباره مرورت می‌کنم. همه‌چی رو؛ خاطره‌هامون، حرف‌هامون، اون لحظه‌هایی که فکر می‌کردم قراره سال‌ها بعد هم یادمون بمونه. برمی‌گردم عقب، دونه‌دونه‌ی لحظه‌ها رو نگاه می‌کنم، دنبال یه جایی می‌گردم که بفهمم دقیقاً کِی همه‌چی عوض شد. دنبال یه اشتباه می‌گردم. یه دعوا، یه حرف، یه لحظه که شاید من خرابش کرده باشم. ولی هیچی نیست. همه‌چی تا یه جایی قشنگه، بعد... هیچی. انگار یکی وسط داستانمون چند صفحه رو کنده و من موندم با یه کتابی که آخرش رو بلدم، ولی نمی‌دونم چطور بهش رسیدیم. هنوز نمی‌فهمم چطور ممکنه یه نفر یه روز این‌همه نزدیک باشه و یه روز تبدیل بشه به کسی که فقط می‌تونی از دور به خاطره‌ش نگاه کنی. هنوز گاهی توی ذهنم برمی‌گردم به روزایی که داشتمت و نمی‌دونستم دارم آخرین بارها رو زندگی می‌کنم. آخرین حرف‌هامون، آخرین خنده‌هامون، آخرین باری که اسمت با «ما» توی یه جمله اومد. کاش می‌دونستم آخرین باره. شاید بیشتر نگاهت می‌کردم، بیشتر می‌موندم، کمتر حواسم پرت می‌شد از تو. ولی من نمی‌دونستم. هیچ‌کدوممون نمی‌دونستیم بعضی لحظه‌ها وقتی دارن اتفاق می‌افتن، دارن برای همیشه تموم می‌شن. و حالا من موندم و یه عالمه «کاش». کاش یه جایی اشتباه کرده بودم؛ کاش یه چیزی خراب شده بود؛ کاش یه دلیلی وجود داشت که می‌شد پیداش کرد و باهاش کنار اومد. اما شاید دردناک‌ترین حقیقت همین باشه: شاید واقعاً هیچ اتفاقی نیفتاد، شاید تو فقط یه روز دیگه منو نخواستی. و من هنوز دارم تمام خاطره‌هامونو زیر و رو می‌کنم، نه برای اینکه برگردی؛ برای اینکه بفهمم کِی از دوست داشتنم دست کشیدی. چون نمی‌تونم باور کنم آدمی که یه روز این‌همه دوستم داشت، فقط همین‌طوری، بی‌هیچ اتفاقی، یه روز دیگه نخواست داشته باشتم. شاید برای تو فقط یه رابطه تموم شد. ولی برای من... یه تیکه از زندگیم بود که تموم نشد؛ فقط دیگه توش حضور نداشتی. و چه درد عجیبیه اینکه هنوز دلم برای کسی تنگ می‌شه که شاید مدت‌هاست که اسمم رو فراموش کرده. .صاد.