اینجادیوانهایمینویسد!
Відкрити в Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
6 254
Підписники
+924 години
-1527 днів
+2 03030 днів
Архів дописів
بوی گناه چشمها را میسوزاند؛ اما آدمی همیشه از سوزشِ چشمهایش نمیترسد، گاهی از چیزی میترسد که پشت آن سوزش پنهان شده؛ از حقیقتی که اگر یکبار درست نگاهش کند، دیگر هیچ راهی برای انکارش باقی نمیماند. گناه همیشه با چهرهای هیولاوار وارد زندگی نمیشود. گاهی آرام میآید، با لبخند، با یک توجیه کوچک، با جملهای ساده مثل «چارهای نداشتم»، «همه همین کار را میکنند»، «حقم بود». و عجیب اینجاست که بزرگترین سقوطهای انسان، اغلب از همان دروغهای کوچکی آغاز میشوند که هر شب پیش از خواب، برای آرام کردن وجدانش به خودش میگوید. آدمی وقتی از دیدن خودش میترسد، آینه را مقصر میکند. وقتی حقیقت را تاب نمیآورد، حقیقت را دشمن مینامد. و وقتی صدای وجدان بلند میشود، به جای خاموش کردن گناه، صدایش را بلندتر میکند؛ شاید کسی نشنود، شاید خودش هم نشنود. اما غافل است که غرشِ گناهکار، پیش از آنکه گوش جهان را کر کند، گوشِ خودش را کر میکند. آنقدر فریاد میزند که دیگر صدای گریهی قربانی را نمیشنود؛ آنقدر خودش را بیگناه معرفی میکند که صدای ترک خوردنِ درونش را نمیشنود؛ آنقدر برای دیگران روایت میسازد که کمکم خودش هم فراموش میکند اولین کسی که به آن دروغ باور کرده، خودِ او بوده است. و شاید تلخترین حقیقت همین باشد: هیچکس به اندازهی یک گناهکارِ فراری از خودش، از حقیقت نمیترسد. چون حقیقت، برخلاف آدمها، خسته نمیشود. فراموش نمیکند، گم نمیشود. و مهمتر از همه، قابل فریب دادن نیست. زمان که بگذرد، تمام صداها خاموش میشوند؛ آدمها میروند، شاهدها فراموش میکنند، خاطرهها رنگ میبازند و حتی زخمها هم یاد میگیرند چگونه ساکت بمانند. اما یک نفر باقی میماند. خودت. و آنجاست که میفهمی مجازاتِ واقعیِ گناه، رسوا شدن پیشِ دیگران نبود؛ این بود که تمام عمر از خودت فرار کنی و در آخر، درست همان جایی به خودت برسی که آغاز کرده بودی. بوی گناه چشمها را میسوزاند؛ غرشِ گناهکار، گوشها را کر میکند؛ اما هیچ فریادی نمیتواند حقیقت را برای همیشه خاموش کند. چون حقیقت، برخلاف گناهکار، نیازی به فریاد زدن ندارد. آرام میایستد، نگاه میکند، و صبر میکند تا روزی که دیگر هیچ دروغی برای گفتن باقی نمانده باشد. .صاد.
هر انسان نا محترمی، فیکمو زده، خودش خودشو جمع کنه.
وگرنه من جمعش میکنم.✨
میگماااا، انقدر که چالشای قشنگ میذارم، امشب ۱۲ میشه حمایت کنید از نوشته م؟
کلید نقرهای رو انتخاب کردی...
کلید رو داخل قفل میچرخونی و صدای «تق» کوتاهی میاد. در باز میشه. پشت در، راهرویی تاریکه که فقط انتهایش نور دیده میشه. صدای قدمهایی از پشت سرت میاد؛ اما تو برنمیگردی. میدوی. هرچه به نور نزدیکتر میشی، صدای قدمها دورتر میشه. بالاخره از درِ آخر رد میشی و خودت رو بیرون اتاق پیدا میکنی. هوای سرد شب به صورتت میخوره. نجات پیدا کردی. بین چهار کلید، فقط تو کلید درست رو انتخاب کردی.
https://t.me/mkalhor_write
کلید سیاه رو انتخاب کردی...
در که باز میشه، به جای راهرو، با استخری عمیق روبهرو میشی. تنها راه خروج، عبور از آب و رسیدن به دری در طرف مقابله. بدون مکث میپری. چند متر جلو میری. نور در رو میبینی و فکر میکنی نجات نزدیکه. اما مسیر طولانیتر از چیزیه که تصور میکردی. نفست کمکم سنگین میشه، دستوپات کند میشن. درست وقتی دستت به سمت خروجی میره، دیگه نفسی برات باقی نمونده. این بار در باز بود... اما تو نتونستی به آزادی برسی.
You lose. R.I.P
https://t.me/FirstKhaoVerse
